Geldt dit nog steeds voor jou:

Gelukkig zijn er dan heel lieve aardige mensen binnen de bdsm-wereld waar je eens een goede chat mee kunt hebben. Die je niet veroordelen, sterker nog, die het helemaal herkennen. Ja ik ben lekker aan het hoppen. Maar ik geniet van mijn ontdekkingen. Ik geniet van wat het met me doet, wat het in me naar boven haalt, de herkenning, het zogenoemde “thuiskomen”-gevoel. Ik merk dat ik het nodig heb. Dat ik inmiddels ook op een punt ben gekomen waarop eigenlijk geen weg meer terug is. Ik heb immers al dusdanig van bdsm mogen genieten dat ik niet meer zonder kan. Dat ik ook weet dat het echt bij me hoort.

En die roller coaster, ach, ik hou van achtbanen, het langzaam omhoog takelen van de karretjes en het daarna met een rotvaart glijden door de kurkentrekkers, de loopings en de verschillende bochten. Af en toe stap ik dan eens in een ander karretje, om te ervaren hoe het vanaf die plek is…
En tot nu toe bevalt het allemaal erg goed. Er komt een nieuwe vrouw naar voren. Een vrouw die zacht is, die dromerig uit haar ogen kijkt. Die graag een rokje aan heeft en zich vrouwelijk voelt. Maar ook een vrouw die trots is op de blauwe plekken op haar bil en die sinds 17 jaar weer heeft mogen ervaren wat een spuitend orgasme is. Die rust vindt in haar onderdanigheid en dat weer zo goed kan gebruiken in het dagelijkse leven.

Ik ben aan niemand verantwoording schuldig. Alleen aan mijzelf. En zolang als ik er zelf gelukkig mee ben en het aan mezelf kan verantwoorden, is het goed!
IK BEN TROTS OP MEZELF!

In welke mate leg je verantwoording aan je partner?