n. begint rustig met haar zweepjes mij op te warmen. Met haar altijd vrolijke lach op haar gezicht. Hier kan je toch gewoon niet boos op worden, op zo’n lieve dame…
R. begint meteen weer met het wrappen rond mijn borsten… wat is dat toch, waarom moeten die altijd het mikpunt zijn. Ja ze zijn aanwezig, maar doordat ze goed in het zicht zijn, kunnen ze ook makkelijker vermeden worden… toch… Mijn blikken richting R. zeggen soms genoeg. Al kan ik ook weer niet lang boos op hem blijven, want ook hij staat altijd met van die olijke, guitige, lachende glinster pretogen te zwepen. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld die twee en wisselen elkaar af en vullen elkaar aan.
Op mijn lijf staan inmiddels een flink aantal rode striemen.

Dan dwingt R. me met zijn hand in mijn haar richting de grond. Damn it… Als er iets een trigger is bij mij, is het wel aan mijn haren trekken… Ja, ja, ik kniel al…, ondertussen in mijn eigen space zakkend en mijn vochtige kut voelend. Met een soort Triple-cat bewerkt ie mijn bovenbenen en slaat ie een paar keer vol op mijn kut (wat nadien ook een flinke blauwe plek opleverde op mijn buitenste schaamlip ).
Als ik voorover in een soort Humble-houding zit, slaat R. met een cane op mijn voetzolen en bewerkt n. mijn rug met haar zwepen of ook met een cane. Want zelfs zittend op de grond gaan ze gewoon door…

n. heeft een cane met een Legoblokje op het uiteinde. Daar heeft ze me al een paar keer tikken mee uitgedeeld, maar als R. het in handen heeft, is het een ander verhaal.
Pets op mijn linkerbovenbeen… en ik krimp ineen… Wat een fokking nasty ding is dat. Maar lang heb ik niet om bij te komen, want mijn andere bovenbeen is aan de beurt… R. positioneert de cane, haalt uit en pets… … Ik knal mijn benen dicht, mijn handen gaan naar mijn bovenbenen en ik voel onmiddellijk de enorme warme gloed die (met name) van mijn rechter bovenbeen af komt. De plek waar ik net een pets heb gekregen met dat stomme kut Legoblokje… De afdruk is meteen zichtbaar…

R. geeft aan dat ik mijn mond open moet doen… No way… “Mond open” hoor ik heel steady, rustig, maar wel dwingend en ik kijk ‘m smekend aan… En in mijn hoofd gaat “Nee alsjeblieft niet…”. Zijn hand gaat naar mijn haar en ik open mijn mond… Waarop hij de glitter stick, waarmee hij eerder al een hoop tikken heeft uitgedeeld, tussen mijn tanden stopt. Even blijf ik zo zitten en voel ik dat ik verder wegzak. Niet veel later zak ik voorover in een Humble en valt de stick tussen mijn armen, terwijl de tranen over mijn wangen rollen.

R. komt naast me zitten en geeft aan dat we gaan afsluiten en dat ik mag kiezen. Nog 5 van n. en 10 van hem, of nog 10 van n. en nog 5 van hem. Maar ik kan niet kiezen… Mijn hoofd probeert de meest logische te kiezen, maar het is wattig in mijn hoofd en ik weet het oprecht niet. “Ok, kom maar staan, het worden er 5 van n. en 10 van mij”, onderwijl mij helpend met opstaan. n. geeft nog aan dat alleen de harde slagen van haar tellen en ik knik bevestigend.
Tik tik tik tik, zwiep… 1…. Tik tik tik tik tik, zwiep… 2…. Tik tik tik, zwiep… 3…. Tik tik, zwiep… 4…. Tik tik tik tik, zweip… 5….
Nu de 10 van R. nog. Ik kijk hem aan en vraag nog of ik af moet tellen of omhoog moet tellen. Tuurlijk is het aftellen. Ik had het kunnen weten. Ik probeer mijn hoofd helder te krijgen, want met aftellen heb ik altijd net iets meer moeite. Zeker nu zo op het eind.
10…. 9…. 8…. 7…. 6…. 5…. 4…. 3…. 2…. 1…. 1…. 1….
Ik ben de tel kwijt en ik weet niet meer waar ik ben… Sta nog op mijn benen, maar zodra ik de armen van R. om me heen voel en n. een dekentje om me heen slaat… breek ik en zak ik bijna door mijn hoeven. Gelukkig ondersteunen ze me naar een bedje waar ik even rustig bij kan komen.

Dankjewel lieve R. en n.!!! Ik geniet volop van onze momenten en ben jullie super dankbaar.

Zoals gisteren, tijdens de impactsessie met AndereHan.
Ik had zelf aan hem gevraagd of hij zin had om te zwepen. Heel bewust.
Ik wist dat ik het nodig had.
En toch… zodra de eerste slagen vielen, voelde ik een interne strijd loskomen. Niet in woorden, maar in reflexen, in spanning, in het niet helemaal kunnen zakken.
Alsof twee delen van mij tegenover elkaar stonden: de helft die verlangt, en de helft die bang is om precies dat verlangen te ontvangen.
Vloekend, stampend, boos kijkend, met de tranen in mijn ogen… en toch weer terug stappen naar de plek waar hij me kan raken. Die onzichtbare stip op de grond, die me keer op keer toch weer aantrekt…

Later, toen we erover appten, verwoordde hij het eigenlijk precies goed:

“Je hebt iets nodig wat je kennelijk ook heel veel moeite kost om te ontvangen. Omdat zachtjes niet voldoende is. Dat is een diabolische strijd tussen je twee duiveltjes.”

En dat is het.
Ik heb het nodig: de zwepen, de impact, de intensiteit.
Niet als spelletje of kink-vlaag, maar omdat het ergens raakt waar ik anders niet bij kom.
Het ordent me. Het opent me. Het brengt me terug in mijn lichaam.

Maar gisteren was het extra pittig.

De bamboe cane op de voorkant van mijn bovenbenen, die messcherpe klappen die je niet alleen voelt, maar die je vangen, waarvan je dubbel klapt en bijna door je hoeven zakt.
De rubberen bullwhip, niet alleen het wrappen, de spanning om mijn huid… maar ook het bullen met de whip. Godver, dat doet pijn.
Die rauwe, pure, nietsontziende pijn die alles even stilzet.
En dan ook nog die zweep om mijn nek wrappen…
Eeks.
Eng.
Maar ook precies dat randje waar vertrouwen en spanning elkaar raken.

En ergens tussendoor merkte ik dat ik minder kon hebben dan normaal.
Dat mijn lijf eerder protesteerde, dat mijn hoofd minder snel losliet.
En dat vond ik lastig.
Niet omdat het “minder” was, iedere dag is anders en het doet ook gewoon fokking veel pijn, maar omdat het me confronteerde met wat ik mis.

Want hoe fijn, veilig en warm het ook is met AndereHan, of met E., R. en de anderen die ik vertrouw…
er mist iets. Ik mis een D. Een dynamiek.
Die laag waar pijn betekenis krijgt, waar impact niet alleen impact is, maar onderdeel van een wij.
Van richting, van plaats, van rol. Mijn rol als submissive, als slavin…

Misschien maakt dat het soms moeilijker.
Misschien maakt dat het soms juist intenser.

En toen kwam het moment waar alles kantelde. De slag die zorgde dat ik in elkaar zakte en niet meer op kon staan.
Ik zat op de grond, geknield, gebroken.
AndereHan streek met iets zachts over mijn rug en dat was de druppel die de emmer verder liet overlopen.
De scheur in het pantser.
De stortvloed aan tranen.
Onbedaarlijk, rauw, niet mooi, maar eerlijk.
Alles eruit.
Alles wat vastzat.
Ik mocht daar zijn.
Klein, schokkend, met mijn hoofd op zijn schoot.
Veilig.
Zonder strijd.

En precies dat is waarom dit vooruitgang is.
Omdat het niet meer gaat over vasthouden aan wat ooit was, maar over durven voelen wat er nú is.
Over openstaan voor wat komt.
Over vertrouwen dat ik steeds meer word wie ik ben.

Ik ben sterker dan ik soms denk.
Ik kom er wel.
En die lieve D?
Die vindt mij vanzelf.

Misschien precies op het moment dat mijn twee duiveltjes eindelijk even rustig zijn.

Later doken LM en ik samen een kamertje in voor ons eigen “spelplezier”. Had recentelijk wat tips en trucs gekregen hoe ik een “piemelmassage” kon geven, dus die heb ik even uitgeprobeerd. Viel kennelijk wel in de smaak heb ik begrepen… Het was intens en heerlijk, fijn om zo lekker met elkaar bezig te zijn… En heel bijzonder! Een kleddernat bed… 2 mensen die van elkaar hebben genoten! Ik voelde me fantastisch!
Het is dat je met je stukje meloen precies op het juiste moment kwam R., maar anders…

Na een drankje wisselen R. en n. veelbetekenende blikken met elkaar en met mij. Het is duidelijk dat er een zwepenspel met mij aankomt. Nog wat gezeur over het wel of niet aan hebben van mijn string… Prima, ga ik toch helemaal naakt in het midden van de zaal staan… Geen probleem hoor!
n. begint voorzichtig met opwarmen, maar niet veel later komt ook R. erbij. De slagenregen is heftig, maar oh wat is het ook weer fijn. Mijn lijf is echter door de uren daarvoor met LM nog extra gevoelig, waardoor het voelt alsof ik veel minder aankan dan normaal.
Maar het is zo’n voorrecht om voor de zwepen van R. en n. te mogen staan. Tuurlijk sta ik soms te vloeken en te grommen van de pijn, het blijft een bijzonder cadeau om die aandacht en energie te mogen ontvangen.

Ik merk dat ik aan mijn tax begin te raken en probeer een soort van te onderhandelen over hoe we zullen gaan eindigen. Met gewoon een simpele 10 laatste, kom ik niet mee weg. Dus worden het 2 rondes van 20 slagen, waarbij de eerste ronde van 20 afwisselend door R. en n. gedaan zullen worden. De tweede ronde zijn er dan 20 van R. alleen…
Het aftellen kan beginnen. En man wat blijft dat toch lastig, terugtellen… Eerst de slag incasseren, en dan nog moeten nadenken over waar ik ook al weer was gebleven… *@#$%^&
De laatste zes slagen van de eerste afsluitende ronde van twintig… Ik wil zo graag die twintig afronden. Maar ik sta te trillen op mijn benen, de tranen prikken in mijn ogen. Ik kan gewoon niet meer. R. komt naar me toe, pakt me vast, kijkt me aan en zegt dat het genoeg is. Ik breek… Het voelt zo dubbel: alsof ik gefaald heb, maar ook als een enorme opluchting. Want als hij zegt dat het genoeg is, dan weet ik: het is oké. Het is goed zo.
En de lieve woorden die ik later nog kreeg… Ze laten me stralen!!! Dankjewel R.!

Onder een dekentje even bijkomen, knuffels van n., even wat drinken. De meeste mensen gaan naar huis en ik neem afscheid van een aantal. Rustig aan kom ik weer tot leven en begin ik weer te landen.
In de auto terug naar huis, zit ik met een grote glimlach op mijn gezicht. Ondanks dat ik nu alleen naar huis moet rijden, vind ik dat niet erg.

De komende weken kan ik nagenieten, de herinneringen laten bezinken en elke dag mijn wonden verzorgen. En bovenal: wederom met een warm gevoel terugdenken aan deze prachtige avond!

En dan is er een plek vrij in de zaal en N. geeft aan dat we kunnen gaan zwepen. Ok, ben ik er klaar voor? Ja tuurlijk. Ik heb er zin in! R. loopt ook grijnzend in het rond. En ik besef me dat ik echt door die twee gezamenlijk te grazen genomen ga worden. Kom maar op…!
N. begint weer rustig met haar babyzweepjes. Althans, dat denk ik, maar ze is kennelijk enorm gegroeid in de afgelopen weken (of heeft mijn feedback goed opgeslagen) en ze zweept nu vanaf het begin al stevig. Ok, hier ga ik een iets zwaardere dobber aan krijgen. Maar ik geniet ondertussen. Van haar groei, van de zwepen, van de pijn, van het samenspel!
Ondertussen is R. ook begonnen, af en toe laat ie de bullwhip in de lucht knallen. Damn, ik schrik toch iedere keer weer… Hij wrapt de zweep om me heen, over mijn borsten en blijft voornamelijk ook op die hoogte. Die gaan het zwaar te verduren krijgen…
Ze wisselen elkaar af, kan ik heel even een klein beetje “bijkomen” als N. aan het zwepen is. Van echt bijkomen is niet echt sprake, ze is gegroeid, weer een beetje meer zelfvertrouwen en dat merk ik! Toch kunnen we ook nog samen lachen en dat is wel zo fijn.

Als we al even goed op weg zijn, zegt R. tegen me dat ik op de grond op mijn knieën moet gaan zitten. Eerst nog even wat naar voren, maar dat werkt toch niet helemaal lekker met deze zweep, maar dan bedenkt ie zich dat ie ook gewoon zo op mijn bovenbenen kan zwepen . Ik zit met gespreide benen en de crackers laten streepjes achter op de binnenkanten van mijn benen, maar ook af en toe zelfs tegen mijn voeten, die onder mijn billen zitten… WTF! Af en toe schiet ik opzij, want ze komen echt hard aan.
R. trekt me aan mijn haren overeind en zet me goed. Damn, ik zak wat weg en voel me onderwijl ook nog natter worden in mijn kruis. Wat is dat toch met die masochist van mij die zo geniet van pijn…

We lopen tegen het einde aan en N. en R. overleggen met elkaar hoe ze zullen eindigen. Ik krijg eerst nog 20 zweepslagen van N. en daarna nog 20 van R. Alleen de hardere zweepslagen bij N. tellen. Dus ze begint, zweep, zweep, zweep, knal… 1, zweep, zweep, zweep, zweep, knal… 2.
Ik zie wanneer ze gaat uithalen, want ik sta met mijn gezicht naar haar toe en toch verbaast het me keer op keer hoe ze aankomen… Deze 20 kan ik gelukkig nog aan.
En dan heb ik er nog 20 van R. te gaan. Ik kijk hem aan, twijfel of ik dit überhaupt wel ga halen… Kan ik dit nog aan… Maar zijn pretogen en grote grijns halen me over en ik ga ervoor. Zwiep knal… 1
Nee, nee, we gaan niet omhoog tellen, we gaan terugtellen, zegt R. met een grote lach op zijn gezicht, dus we beginnen opnieuw. Ja potverdrie, dat is een heel stuk lastiger en ik kan dus weer opnieuw beginnen. Zwiep knal… 20, zwiep knal… fuck… Euh, we gaan niet vloeken he, hoor ik R. zeggen, dat is er gewoon 1 extra bij en opnieuw beginnen. WTF… en hop ik sta op 22…
Ok, focus Emmy, je kunt dit… zwiep knal… 22, zwiep knal… 21, zwiep knal… 20, zwiep knal……… 19…
En zo gaan we heel langzaam terug richting de 0. De slagen komen hard aan. Ik sta te stampen, te springen en te dansen. De slagen blijven zich opvolgen. Af en toe moet ik nadenken over bij welk getal we zijn aangekomen. Mijn hoofd wil niet meer zo helder nadenken…
Tot het moment dat ik een enorm harde zwieperd voel, deels op mijn rug, maar ook wat aan de zijkant. Ik spring (in mijn hoofd keihard vloekend) van mijn plek af, sla mijn handen voor mijn ogen, en zak bijna ineen… Als ik deze slagen zo blijf krijgen, ga ik de laatste paar niet meer halen. Dit was 3, dus nog een paar te gaan… R. komt naar me toe en vraagt wat ik wil. Was dit 0 (en dus het einde) of kan ik er nog 3…
Ik wil het afmaken, maar niet zoals deze laatste… Dus ik geef aan dat als ze zijn zoals de slag ervoor, ik er nog 3 aankan, maar als ze net zo hard zijn als deze laatste slag, dat ik het dan niet meer trek…
Hij laat me mijn plek weer innemen en geeft me de laatste 3 slagen, zwiep knal… 2, zwiep knal… 1, zwiep knal… 0 en dan is daar N. die me opvangt, me in haar armen neemt en samen lopen we naar een bedje waar ik even lekker in elkaar kruip onder een dekentje, met de knuffels van N., van R., maar ook van mijn lieve vriendin.

Als ik weer wat ben bijgekomen, ga ik even lekker wat eten, dat gaat er wel in! Dit keer speciaal voor mij een vegetarische poke bowl! Mjammie jammie. En de rest van de avond is het genieten van andere spellen, lekker kletsen en een heerlijke man overhalen of ie ook naar de Sexy Slave Sunday komt a.s. zondag…
Het was een perfecte besteding van 2e Paasdag. Genoten van de zwepenregen . Thanks lieve N. en R.!
De terugweg met L. is natuurlijk weer super gezellig en snel sta ik weer voor haar huis en niet veel later kan ik in mijn eigen bedje kruipen, nadat ik mijn wonden uiteraard verzorgd heb met Aloë Vera… dat hebben ze wel verdiend…

Als saffier en ik weer lekker in de schommelstoel zitten en genieten van de dingen die aan de gang zijn, vraag ik of ze haar posh touw heeft meegenomen en of ze evt. zin heeft om wat bondage met mij te doen in het zwembad. Haar gezicht krijgt een grote grijns! Ja, daar heeft ze wel zin in.
En dus liggen we niet veel later in het zwembad, krijg ik het knalroze touw om me heen, word ik af en toe even onder geduwd en genieten we samen van het heerlijke spel! Ik daag haar af en toe uit, wat natuurlijk wel “afgestraft” moet worden. Ze krijgt ook nog eens cart blanche van Meneer die van op de kant zegt dat ze geen genade met me hoeft te hebben… Waar heb ik dit nu weer aan verdiend…???

Ik proest af en toe van het water in mijn neus en mijn mond, maar bovenal hebben we zo’n hoop plezier!!! Zalig! Dit hoort ook bij BDSM! Lachen, gieren, brullen…
Omdat we in de vroege eet-groep zitten, moeten we op tijd het water uit. Nog even afdrogen en weer aankleden en dan kunnen we lekker wat eten. Meneer zit ook in deze groep, dus ik wacht keurig met beginnen tot hij ook daadwerkelijk aan tafel zit en ik hem kan aankijken voor goedkeuring. Je had zijn blik moeten zien. Hij had niet verwacht dat ik zelfs nu zou wachten met eten… Euh ja, duh, natuurlijk wel. Als hij nou in een andere groep zou zitten, zou het anders zijn, maar nu in dezelfde groep…

Na het eten roept Meneer mij bij zich. Hij wil spelen. Nog even snel naar het toilet. We gaan binnen staan omdat de zon toch behoorlijk brandt buiten. Meneer pakt een single tail uit zijn tas en begint te slaan. Hij maakt er nog de opmerking bij dat opwarming niet nodig is vandaag. Ik ben immers al opgewarmd door de zon en ik hou toch niet van floggers. En zwiept de bull whip een paar keer om me heen. Damn, godver, WTF Als jij het zo wilt, dan doen we het zo… Ik probeer me nog wel over te geven, maar ik merk dat ik wat verstar in mijn houding. Ik zal incasseren wat hij me wil geven. Dit is niet de eerste keer dat het zo gaat bij het zwepenspel tussen ons. En niet omdat hij altijd zo begint hoor, normaal begint ie echt wel gewoon met een soort van opwarmen, maar ik heb vaker moeite met zijn zwepenspel. Is het anders als met anderen? Ik heb geen idee, kan er niet mijn vinger op leggen. Het is toevallig dat ie vandaag niet echt opwarmt met floggers, want normaal is dat wel. En ik hou van de zwepen, het wrappen, de fellere pijn. Tuurlijk zijn batjes en paddles ook leuk, maar hier geniet ik (normaal) toch echt veel meer van.

Meneer wisselt af met verschillende zwepen. Mijn nieuwe dog quirt, een paracord bull whip, de rubberen bull whip, maar ook de Grote broers worden gebruikt. Om mij heen, over mijn rug, om mijn nek, en met de Grote broers flink meppen op mijn billen. Heel af en toe stap ik weg omdat het even teveel is. Maar iedere keer stap ik weer terug naar mijn plek en blijf daar redelijk stoïcijns staan. Meneer heeft wel door dat ik niet echt “dans” en dat het anders is. En ik, ik verbijt me af en toe, kom absoluut niet in mijn flow, maar merk ook dat, omdat ik me vandaag niet over kan geven, Meneer mij ook niet zal kunnen breken vandaag. Ik zal door blijven gaan, totdat ik zelf of hij zal zeggen dat het genoeg is… De vraag is, wanneer dat zal zijn…
Ik heb nauwelijks moeite met de zwepen, ik heb vooral moeite met mijn innerlijke zelf. Ik baal van mezelf. Ik baal van de situatie. Ik baal dat we samen niet in een goede flow kunnen komen met zwepen, terwijl we toch zo’n goede connectie hebben. Ik baal van mijn schouder die zeer doet, waardoor ik mijn linkerhand niet goed omhoog kan houden. Ik baal dat ik me niet kan overgeven. Ik baal dat ik het niet kan aangeven.
Het is voornamelijk het gevecht met mezelf waar ik last van heb. Ik hoor de zwepen soms echt cracken achter me en ik schrik er niet echt van. De slagen komen hard aan, en toch komen ze niet echt binnen. Tot dat ik Meneer hoor zeggen dat er nog 10 komen. En hij telt af… 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1… Iedere slag doet echt steeds meer pijn. En dan is het genoeg. Ik breek nog steeds niet, maar het is wel genoeg geweest. Lastige sessie… Had ik (eerder) moeten stoppen, had Meneer (eerder) moeten stoppen… Geen idee. Het is zoals het is. Ik mag even bijkomen op een bed en daarna nog even wat drinken.

Als ik later naar het spel kijk van Meneer en S. zie ik wel verschillen, S. kan gewoon veel minder hebben dan ik, dus slaat Meneer veel minder hard, maar ik zie geen “rare” dingen in zijn opbouw, spel of manier van zwepen. Het ziet er echt wel “normaal” uit. Daar kan het dus niet aan liggen. En ik hou van de zwepen. En we hebben een hele goede connectie.
Dat is dan ook wel weer te zien aan deze foto. Zo intens, zo kwetsbaar, maar ook onze dynamiek is er zo goed in te zien. Het samen, de intensiteit, de chemie, mijn lijden voor mijn Meneer.
Dank lieve @Parthenope voor deze prachtige foto!

Ik kan het maar niet duiden waarom ons zwepenspel vaak zo moeizaam verloopt, weet echt niet waar het aan ligt. Misschien moet ik me er niet meer druk over maken. Het loslaten… Want misschien wil ik wel iets dat er allang is, maar wat ik nog niet wil of kan zien…
Ik hou van je lieve Meneer en ga diep voor je… vanuit elke vezel in mijn lijf… jouw nederige slavin

P.S. toch wel bijzonder dat ondanks het toch behoorlijk heftige spel ik nadien nauwelijks marks heb waar ik van kan nagenieten. Nee, marks zijn nog steeds geen doel op zich, maar ik zou het fijn vinden om dan in ieder geval te zien hoeveel ik heb geleden…

En dan is het zondag. In de ochtend leid ik nog een natuurexcursie en daarna snel naar huis, douchen, broodjes smeren en in de auto op weg naar Lelystad. In mijn tas mijn nieuwe jurkje (en ook mijn oude setje als backup – na de vorige keer Try & Play zo blij dat ik voortaan altijd 2 setjes in mijn tas – je weet maar nooit wat er met het ene gebeurt…) en 2 paar hakken. Bij het omkleden twijfel ik nog, zal ik maar gewoon mijn oude setje aan doen… Maar lief dinnetje wil graag mijn nieuwe jurk zien, dus dan toch maar aantrekken. Haar reactie is dolenthousiast! En ik word er alleen maar onzekerder van.
Maar goed, ik hou de jurk aan, doe mezelf het chokertje om, trek mijn “makkelijke” hakken aan en loop naar binnen… En ja, ik weet het, het is misschien onzin, ja ik zie er voor mijn leeftijd nog best wel appetijtelijk uit, en toch… ik ben gewoon fucking onzeker… Waarom dan toch zo’n opvallend jurkje aan doen…? Omdat ik uit mijn comfortzone wil stappen. Omdat je alleen maar kan groeien als je af en toe dingen doet die (beetje) buiten je comfortzone liggen…

Als ik even later met E. sta te praten, die me een beetje staat te pesten en ik een stapje achteruit doe, kom ik vast te zitten met mijn hak in een afvoerrooster. Damn…, bandje losmaken, schoen uit en ik probeer de hak eruit te trekken. Dat lukt, maar natuurlijk blijft het uiteinde van de hak (het hakje zelf) in het rooster achter… En dus kan ik deze schoenen niet meer dragen. “Gelukkig” heb ik nog een paar andere bij me, alleen zijn die een tikkeltje hoger en zitten iets minder comfortabel (al staan ze wel beter bij het jurkje, omdat ze van lak zijn). We hebben het maar zwaar als subs… Een drankje en even wat kletsen.
Maar er is geen tijd om mijn drankje op te drinken. E. neemt me mee, neemt mijn drankje af, vraagt op welke plek ik wil staan (met wat meer of minder koele lucht… nou doe maar wat minder, anders beetje te koud….) en kijkt me aan met een blik van “waar wacht je nog op”. Ok, ok, ik doe mijn jurkje wel uit. “Kousen ook?”, vraag ik nog. Maar dat is niet nodig. Ik wil klaar gaan staan, maar E. vraagt nog aan me of ik wil dat “die” stuk geslagen wordt… en wijst op mijn rode string… Euh, nee, shit, ok, die moet dus ook uit… ok, ok…

Allereerst “warmt” ie me op met een superzacht fluffy “zweep”ding… Echt, alsjeblieft… blijf uit mijn buurt met zo’n akelig ding. Ik weet zo niet wat ik daar mee moet. Zacht strelen, beetje “slaan”, maar dat voel ik toch helemaal niet, anders dan dat het zacht is voor mijn huid… De rillingen lopen over mijn rug. ieeek….!!!! Eerst wat opwarmen met de floggers. Daarna voel ik verschillende zwepen (weet natuurlijk niet meer wat…). De een venijniger dan de ander. Een drakentong (die heeft kennelijk de meeste strepen veroorzaakt), een singletail, bullwhip, korte en langere. Waar alleen mijn voorkant mee geraakt wordt, of ook die echt om me heen wrappen. Met 1 tegelijk of ook wel met 2 tegelijk (zoals de signal whips). Ik “dans”, spring af en toe, stampvoet een paar keer. Kijk E. aan, zucht af en toe diep om de slagen te incasseren, krijg een glimlach op mijn gezicht, tikje uitdagen, dit kan wat harder… oef, die kwam pittig binnen… Ik stap opzij, wrijf over mijn zere plekken, maar stap toch weer terug op mijn denkbeeldige stip. De zwepen worden afgewisseld. E. vraagt nog welke ik wil… Euh, ja dat weet ik toch niet… euh, die keuze kan ik niet maken… euh, die keuze wil ik niet eens maken…, euh, ik kan niet meer zo helder denken, weet ik veel…

Ik had met mezelf afgesproken dat ik goed op mijn eigen grenzen zou letten. Moeilijk, maar ik moet het gaan leren als ik met onbekenden wil spelen die mij (nog) niet zo goed kunnen lezen en weten wanneer het eigenlijk genoeg is. Dus opletten hoe ik reageer, wanneer komt er verandering. Zolang als ik E. nog aan kan kijken en ik nog een glimlach op mijn gezicht heb en misschien zelfs wel wat ondeugend uit mijn ogen kijk (geen idee of ik dat deed hoor, maar dat gevoel had ik wel…) gaat het goed.
Maar toen hij zijn zware, grote, dikke Russische bullwhip pakte, die zo heavy om mij heen wrapte, merkte ik dat er een verandering kwam. Ik keerde me in mezelf, kreeg een droge mond en begon wat te zweven. Ik ging kennelijk naar mijn max toe. En net voordat ik het wilde gaan aangeven (maar ja, ik kan nog best wel een paar slagen meer incasseren toch…) wrapt E. de bullwhip zo hard om me heen en trekt me met de bullwhip om me heen zo naar hem toe, dat ik wankelend tegen hem aan stap. En op het moment dat ie een arm om me heen slaat, “breek” ik. Het was duidelijk genoeg… Op het bed in de hoek kan ik met een dekentje om me heen, even bijkomen. Een glaasje water en even wat nakletsen. Het duurt even voordat er weer wat leven in mijn ogen terugkomt. Daarvoor zijn ze een beetje leeg en glazig…

Gezellig even kletsen met H. en S. en ook even samen een hapje eten. Daarna loop ik even wat rond, kijk naar wat spellen, en ben eigenlijk toch een beetje “lost in the world”. Is mijn eigen ding… ik vind het gewoon spannend en ook wel wat eng om zomaar vreemden aan te spreken. Maar wil me ook niet continu aan bekenden “opdringen” omdat ik zo nodig alleen naar een feestje wil. Leuk en erg goed gesprek met F. volgt. Hij snapt er echt niets van. Waarom zo onzeker, ik ben een leuke vrouw, waar maak ik me druk om. Ja, ja, dat zeg je nu wel… maar… gaat er door mijn hoofd. En dat heeft totaal niets met F. te maken, maar heb ik gewoon altijd… Het is me gewoon met de paplepel ingegoten dat ik niets waard ben, dat ik dom ben, dat ik niets snap, kon het nooit goed genoeg doen… Zo dubbel dat ik dat dan ook juist weer opzoek binnen de bdsm… Maar zoals ik ook in de blog schreef over mijn vroegere verkrachting en vandaag nog eens tegen me gezegd werd “ik kies er nu vrijwillig voor”… Ik wil me nu juist klein voelen, aan / onder iemands voeten zitten, geobjectificeerd worden. Op die momenten kan en mag ik loslaten, staat mijn hoofd stil en ben ik niet aan het nadenken. En voel ik me fijn!
Maar goed, terug naar mijn onzekerheid. Ik heb heel bewust het rode jurkje gekocht en ik heb het gedurende het feestje (bijna) continu gedragen. Niet altijd met een trotse blik, rug recht en borsten vooruit, maar ik heb het gedragen en ik ben trots op mezelf dat ik het heb gedaan. Nee ik voel me er absoluut nog niet zekerder door. Daar zal ik het veel vaker voor moeten dragen. Maar ik ben even uit mijn comfort zone gestapt en er is niets vervelends gebeurd… Dus de volgende keer gewoon weer doen!
Dank F., je woorden zullen me echt wel bij blijven!

Tegen 9 uur stap ik in de auto en ga op weg naar huis. Onderweg nog even een korte stop bij de Mac, ik heb toch nog wat honger (en dat ligt echt niet aan het eten bij T&P hoor…). Lekker muziekje aan in de auto. Thuis maak ik nog snel even een foto van mijn mooie marks! Dank E.!
Moe, maar heel happy stap ik thuis in bed, kruikje bij mijn voeten en val vrij snel als een blok in slaap…

En weet je, ik HOOR het hem gewoon zeggen, nee beter, fluisteren in mijn oor, en daarmee zit ie in mijn hoofd. Het is hem gelukt… Wederom… Zucht…
En ja, ik droom er absoluut van die nacht. Damn, waarom, waarom… En helemaal nu de regel weer is ingesteld dat ik moet vragen om met mezelf te spelen en klaar te komen. Dus niet even in de ochtend nagenieten en mezelf van het (evengoed wel lekkere) geile gevoel af te helpen. Want ja, ook al zegt mijn koppie misschien wel “nee” (heel zachtjes nog maar hoor), mijn lichaam is het daar duidelijk niet mee eens, en die wil van alles…  Ik probeer nog stoer hem vanochtend uit te dagen, door Meester te bedanken voor de mooie dromen die hij me heeft gegeven en dat als die werkelijkheid worden… Wow!!! 
Maar hij trapt er niet in, en gaat er niet op in. Wenst me alleen een fijne werkdag.
Het aftellen is nu begonnen, nog maar 13 nachtjes slapen…

*****

Gisteravond (dinsdag 15 maart) eerste keer voor deze week in de bench. Was na het eten naar buiten voor vrijwilligerswerk en was pas om kwart voor 10 thuis. Snel spulletjes opruimen, kattenbakken uitscheppen, tanden poetsen en me uitkleden. De bench en de boeienset had ik al klaar gezet/gelegd. Zacht muziekje aan en ik kruip de bench in. Ik kan mijn draai niet vinden… Ben onrustig… En nu al geil… Ik kruip in een houding tussen humble en stool in (ruimte is wat beperkt hè). Kont naar achter en beschikbaar. En zo zit ik zeker een kwartier van de tijd. Daarna draai ik me toch op mijn zij. Ik rust wat. Na ongeveer weer een kwartier draai ik me op mijn andere zij. Ik ben kalm, rustig, mijn hoofd is rustig, maar mijn lichaam is onrustig. Ik merk dat ik nog geiler ben geworden. En er is nu geen mogelijkheid om met mezelf te spelen en al helemaal niet om klaar te komen, dus dat maakt het eigenlijk alleen maar erger. Het laatste kwartier zit ik weer in de houding tussen humble en stool. Mijn manier om Meester te danken, ook al ziet hij het niet…

Als ik na het uur mijn bed in rol, voelt mijn lichaam koud aan. De temperatuur in mijn slaapkamer was toch net te laag voor het uur in de bench. Maar van binnen ben ik heet. Ik draai en lig onrustig in mijn bed. Zou het liefst nu willen masturberen en klaarkomen. Maar die toestemming heb ik niet en nu nog vragen heeft ook geen zin. Te laat… Dus moet ik ervoor zorgen dat ik rustig word, zodat ik in slaap kan vallen. Het duurt even, maar uiteindelijk val ik toch in slaap. En heb natuurlijk weer hete dromen die me ook niet verder helpen.

Vandaag overdag word het niet beter. Mijn dinnetje komt met allerlei geile praatjes die zij met haar D heeft. En dan moet ik maar ijskoud blijven… Hallo, ik ben ook maar van vlees en bloed en heb ook wel mijn behoeftes. En die worden nu gedurende de dag flink op de proef gesteld. Meester reageert niet op mijn appjes, dinnetje is zelf ook in een geile bui, dus die helpt ook niet.

Zou eigenlijk nu wel willen vragen of ik toestemming krijg om met mezelf te spelen en klaar te mogen komen, maar ik heb zo’n vermoeden dat ik het antwoord al wel weet. Denk niet dat ik voor volgende week zondag nog toestemming ga krijgen… Hoe ga ik dit volhouden… Ik wil nu gewoon seks, hard genomen worden, gebruikt worden, mijn gaatjes gevuld. Ik ben gewoon een SLET!!!

Ja Meester, u heeft me nu waar u me hebben wilt… Uw slavin en slet! Ik zal zorgen dat u trots op me bent!

In de avond belt Meester me. Ik had een app gestuurd met de vraag of we even konden bellen. Zat gewoon met mezelf omhoog. Niet dat het telefoongesprek me veel opleverde. Ik bleef geil en sterker, Meester maakte het af en toe nog gewoon erger. En ja ik kreeg uiteindelijk wel toestemming om met mezelf te spelen en klaar te mogen komen, maar dan wel 7 keer in de aankomende dagen tot en met zondag… En dan gebruik makend van 7 verschillende speeltjes die ik heb (ballgag en klemmen enzo mogen meegerekend worden). Maar ik mag iets niet 2x gebruiken… Euh, dit is weer andere koek. Maar goed, anderhalf uur later ben ik wel iets rustiger, nog wel geil, en kijk ik eigenlijk nog meer uit naar volgende week…

Als ik naar bed ga maar even tijd nemen voor mezelf. Ik doe een ballgag in en ga op de grond voor de spiegel zitten om mezelf te vingeren. Het duurt niet lang of mijn ontlading is daar… Welterusten! Nog 6x te gaan…

*****

Het is inmiddels donderdag 17 maart. Nog 10 nachtjes slapen… Vannacht uiteraard weer gedroomd. En het zijn zeker geen nachtmerries hoor, ik geniet volop in mijn dromen. Werd dan ook vanochtend (te) vroeg wakker en was wederom bloedgeil. Mmm, een ander speeltje nu. Dus mijn glazen dildo gepakt en mezelf verwend. Zonder moeite en zonder glijmiddel schuift de dildo zo naar binnen. En ook nu duurde het niet lang voordat de ontlading kwam. Een kledderboel achterlatend… 

In de avond ga ik voor de 2e keer de bench in deze week. Had mezelf gedeeltelijk vastgelegd met mijn boeien en double-enders aan de bench, maar ook een metalen dildo mee de bench in genomen. Tenslotte moet ik die opdracht ook nog vervullen en wat is dan fijner, dan 2 vliegen in 1 klap…
Gezien het feit dat ik ondanks de rust ook geil word van in de bench liggen, leek het me dan wel handig om meteen mezelf te verwennen. Ook nu natuurlijk weer geen enkel probleem om klaar te komen. De benchopdrachten zijn volbracht en voor de klaarkom-opdracht nog 4 te gaan…

Vrijdag 18 maart ben ik toch weer vroeg wakker. Mijn geilheid neemt (nog) niet af. Ik neem de dildo met zuignap mee onder de douche. Plakken aan de muur en op die manier kan ik mezelf “berijden”, douchestraal op mijn clit en ik rolde weer snel over mijn randje…
Overdag ben ik druk, in de avond heb ik nog een ongepland ritje met de auto op en neer naar Bodegraven en dus stap ik flink vermoeid mijn bed in. Ik had niet echt zin, maar qua planning “moest” ik toch nog even aan het werk. Met behulp van de Celebrator duurt het gelukkig niet al te lang en val ik daarna dan ook als een blok in slaap.

Bij het opstaan op zaterdag 19 maart ben ik er toch een beetje klaar mee. Ik dacht meteen “blegh, heb nu geen zin”. Maar ja, vandaag heel de dag op pad met de motor, vanavond slaap ik niet thuis, dus morgenochtend ook geen mogelijkheid en ik heb nog 2x open staan…
Dus ik nam de Satisfyer mee onder de douche. Houdt dat kreng er precies op het moment supreme mee op…!!! WTF!!! Batterij leeg… nee, niet nu… Dus snel op de oplader gelegd en gelukkig had ie na een kwartiertje net voldoende power om het af te kunnen maken. Daarna wel een beetje wankelend op mijn benen. Wat een orgasme al niet teweegbrengt.

Zondag 20 maart in de avond… de laatste keer, totaal niet in de mood, geen zin en het ging dus ook zeker niet vanzelf. Ondanks de Magic Wand die ingezet werd. De ontlading was dan ook wat minder en heb er geen mega fijn gevoel aan overgehouden. Maar goed, eindresultaat telt en ik heb mijn opdracht volbracht. Meester heeft er een hoop lol van gehad, want tussendoor moest ik natuurlijk wel verslag uitbrengen.
Maar goed, nog 7 nachtjes slapen, dan is het eindelijk Try & Play… Heb er zo’n zin in!

In de afgelopen week stuur ik Meester iedere dag een appje dat het nog “zoveel” nachtjes slapen is. De dag komt steeds dichterbij. Uiteraard komt hij met de opmerkingen dat ie “wat rillerig is”, of dat het “slechter gaat met de zieke”. Alleen om extra te stangen. Op zaterdag krijg ik nog door hoe laat (en hoe) ik klaar moet staan de volgende dag. Gelukkig kan ik in de ochtend nog mijn laatste ommetje van die week lopen. Krijg ik daar in ieder geval geen extra straf voor. Er staan er immers al 40 in het boekje… Mag zelf een zweepje of iets dergelijks van huis meenemen die hij zal gebruiken als straf. Daar moet ik natuurlijk even goed over nadenken.
Ik leg de meeste spullen alvast klaar voor de volgende dag. Twijfel nog welke zweepje / slagmateriaal ik mee ga nemen: de dressuurzweep, de rubberen rottigheid of toch het favoriete zweepje met de 2 tongen. En ik kies toch voor het laatste. Ik weet dat Meester die zelf ook heeft, dus hij weet hoe hij er mee uit kan halen. Dat is een nadeel, maar toch… Ik ga het meemaken… het is en blijft immers toch straf.

En dan is het eindelijk zover. Ik ben uiteraard vroeg wakker, zorg dat alles nu echt klaar ligt, check nog even dubbel, ja mijn boekje ligt er ook bij, kousen zonder ladder, hakken, platte schoenen mee voor op de terugweg, mijn boeienset, buttplug alvast klaarleggen… Alles is gereed, nu ik nog.
Eerst maar het ommetje maken en ik wandel in een heerlijk ochtendzonnetje nog even lekker 4 km. Mijn hoofd is gelukkig al deels leeg. Daarna even lekker in het zonnetje op het balkon ontbijten. Wat een genot zijn deze heerlijke temperaturen toch. En dan tijd om onder de douche te gaan, netjes mijn benen en intieme zone scheren en zorgen dat ik anaal schoon ben, anders wordt het zo’n zooitje bij het uithalen van de buttplug… En het grappige is, dat bij het aantrekken van mijn kleding, steeds meer mijn andere gevoel naar voren komt. En doordat ik, zoals gewoonlijk, weer mijn nette rokje etc kan aantrekken, maar wel in combi met de buttplug, versterkt dat gevoel nog meer.
Ik krijg een telefoontje van S. dat ze onderweg zijn, maar omdat het nog wat vroeg is, even naar boven willen komen. Kan ze even mijn nieuwe keuken zien (en sowieso mijn flat). Na een flitsbezoek en een drankje zijn we dan onderweg naar Lelystad. Het gekonkel in de auto valt gelukkig mee.
Bij het omkleden pakt Meester ineens een mooi paars satijnen zakje tevoorschijn. En daar zit gewoon de goede boeienset in. Iets dunner, maar nog veel mooier, met mijn naam erin gegraveerd! Mijn echte, eigen boeienset. Deze is zo mogelijk nog mooier dan degene die ik in februari heb gekregen. Past veel beter, is minder dik en daardoor zit ie gewoon mooier. Super blij mee! 
Had zelf recentelijk nog kleine slotjes van Masterlock gekocht. Die passen er helemaal goed bij.
Ik krijg ze om en ben echt super trots! Maar dat was volgens mij ook wel aan mijn gezicht te zien.

Even een rondje lopen en bekende gedag zeggen en een knuffel geven. Daarna even een broodje eten.
We lopen via de kleine kamertjes en de dark room weer terug. Bij de dark room moet slaaf H. naar binnen om te gaan “kijken” hoeveel mensen er binnen zijn. Hij mag niets hardop zeggen, maar fluistert het tegen Meester. Die sommeert me om naar binnen te gaan en goed te gaan voelen. Ik loop naar binnen, de zenuwen gieren door mijn lichaam, het is echt donker binnen en ik heb geen idee hoe de ruimte überhaupt is. Ik loop dus voorzichtig rond, voel een “muur”, een leegte, dan loop ik in een hoek tegen een “bed” aan, ik voel het matras en een kussen erop. Geen mensen in ieder geval. Als ik weer terug wil lopen, geen idee hoe lang Meester wil dat ik hier blijf, maar er is verder niets, dus toch maar weer terug, komt er een man binnen, die door S. naar binnen is gestuurd. Hij weet eigenlijk niet goed wat ie moet doen. Hij is er natuurlijk op uit gestuurd om het mij “lastig” te maken. Ha, maar daar tuin ik nu nog even niet in. Pak hem bij zijn handen, draai een half rondje om hem heen, zodat ik weer bij de uitgang sta en laat hem weer los. Hem aan zijn lot overlatend, ik weer rustig de dark room uitlopend. S. en Meester hebben de grootste lol. Het is ze gegund!

En dan is er genoeg gechitchat. Tijd voor “actie”. Even mijn enkelboeien los, zodat ik mijn kousen uit kan trekken en weer terug om. Daarna zet Meester me vast, samen met een ander dame I. Haar D en Meester gaan samen met ons aan de slag. We staan met de gezichten naar elkaar toe, kunnen op die manier steun bij elkaar zoeken en tegen elkaar aan gaan staan als het wat moeilijker wordt. Ze is mooi, warm en lief. En ze ruikt heerlijk! 
Geen idee wat ik allemaal gevoeld heb; verschillende zwepen, batjes, plankjes, handschoenen met prikkels. Het een wat zachter, het andere harder of soms echt snoeihard. Dan weer door Meester, dan weer door P. Ze draaien om ons heen. Ik lach Meester toe als ie in mijn blikveld komt en probeer hem wat uit te dagen met mijn ogen. Kom maar op! Of ik kijk hem aan, terwijl ik van P. een ongenadige klap uitgedeeld krijg. Toch best bijzonder. Ik incasseer voor Meester, ik doe het voor hem.
Maar soms kruip ik ook in de warmte van I. weg, of probeer ik haar te steunen als een klap hard bij haar binnen komt. En ineens voel ik mijn orgasmegevoel zich opbouwen. Maar Meester staat links van me en die kan er op die manier helemaal niet bij. Dus dat betekent dat ik op dat moment gevingerd wordt door P.  Ach, vandaag kan alles. Net zoals dat er al een paar keer aan mijn buttplug is gevoeld en geduwd (geen idee door wie). Het enige is dat ik sowieso staand wat meer moeite heb om een orgasme te krijgen en dan ook nog in een overvolle ruimte. Ik geraak niet over het randje…

Het moment nadert dat het toch wel steeds lastiger wordt. De pijn begint aardig op te lopen, de klappen zijn soms echt snoeihard en ik begin mijn grens te bereiken. P. geeft me een klap met een batje (??) en die komt zo binnen dat ik weg wil stappen, maar dat lukt niet omdat ik met mijn polsboeien vast zit, en ook omdat I. met haar armen om mij heen zit. Ik krijg weer een klap, wil nog verder wegstappen, maar het lukt niet… Ik kan niet uit deze situatie, krijg weer een klap en roep 2x “nee” (lichte paniek heeft van me meester gemaakt). Op dat moment ben ik kennelijk wat verder doorgedraaid/doorgelopen en kan ik Meester aankijken, zeg nog een keer “nee” en gelukkig stapt Meester er tussen. Ik ben inmiddels in tranen uitgebarsten, word los gemaakt en naar het bed geleid, waar ik op mag gaan liggen. Ik wil het liefst Meester niet loslaten, hij mag me even niet alleen laten, maar hij kruipt gelukkig naast me op het bed. En ik kan loslaten en verder huilen… En de tranen komen van diep… Ik krijg wat te drinken, handdoekje over me heen en door mijn tranen heen, kan ik gelukkig wel weer lachen naar Meester. 

Hoe we er precies op kwamen weet ik niet, maar ik zit even later op het randje bij de middenpaal. Meester bladert nog een keer door mijn boekje met de zweep in zijn handen. Ik weet het al, het zijn 40 strafslagen. En ze gaan dus op mijn bovenbenen komen. Alleen door dit zweepje vrees ik al dat mijn binnenkant er ook aan zal moeten gaan geloven…
Meester begint aan mijn linkerkant en ik krijg er 5 op mijn linkerbovenbeen. Ze komen hard binnen en doen zeer. En na de 5 slagen, steek ik mijn linkerhand op met 5 vingers, ten teken dat dat er 5 waren. Ik verbijt me om niet even over mijn zere bovenbeen te strijken. Door naar rechts, weer 5, die iets minder aan de binnenkant terecht komen. En nu steek ik mijn rechterhand op met 5 vingers, dat ook dat er weer 5 waren. Ik kijk Meester niet aan, het doet gewoon zeer en ik moet me verbijten. Maar dinnetje liep kennelijk op me af (achter me) en stopte toen ze Meester bezig zag. Ze zag in zijn ogen duidelijk dat ie bezig was met straf geven. Ze stond stil en draaide zich weer om. Ze had door dat dit menens was…
Na nog eens 10 slagen ben ik op de helft. Met name de linker binnenkant bovenbeen kleurt nu inmiddels al dieprood. En ik moet er in totaal nog 20 incasseren. Damn, was dit zweepje wel zo’n goed idee? Had ik toch niet beter iets anders kunnen kiezen? Van de andere kant, het is en blijft straf, dus ik moet niet zeuren. Had ik maar gewoon beter mijn best moeten doen. Het ergste is ook nog dat ik de straf heb opgelopen met regeltjes die voor mijn eigen gezondheid zijn. Dus des te erger dat ik me er niet aan gehouden heb.
Na de 40 slagen wil ik op mijn knieën Meester bedanken, terwijl hij me in zijn armen wil nemen als ik half opsta… Even een lachwekkende situatie. Maar dan toch maar even op mijn knieën bij Meester aan zijn voeten. Dank u Meester, ik zal echt beter mijn best doen op deze regels!

Tijd om te gaan eten. Ook nu is het weer even kijken wat ik kan eten (vegetarisch aanbod is zeer beperkt…), maar het lukt gelukkig nog enigszins. Ik wacht geduldig tot Meester ook zijn eten heeft, voordat ik begin. Het is gezellig aan tafel. Na het eten weer even een klein rondje langs de kamertjes, maar het is rustig vandaag. Meester kan dus zijn belofte niet waarmaken… en is het alsnog weer “praatjes vullen geen gaatjes”… 

Dus dan maar met de zwepen aan de slag. Ik mag kiezen of ik vast gezet word of dat ik los sta. Ik verkies om los te staan, maar wel iets vast te kunnen houden. Dus de houten ring wordt boven mijn hoofd vastgezet. En nu kan het spelletje van Meester beginnen. Nu achteraf kan ik het ook wel zo benoemen, op dat moment wist ik eigenlijk nog onvoldoende wat me te wachten stond. Het is ook pas de tweede keer dat we op een feestje spelen en hier is het gewoon heel anders dan thuis in de studio.
Hij gebruikt verschillende zwepen, niet echt om op te warmen en wisselt gewoon heel vaak. Dat maakt dat ik lastig in mijn gevoel kan komen en dat soms door het gebruik van een totaal andere zweep met een totaal ander gevoel, dit zo heftig binnen komt, dat ik wegstap, ‘m aankijk en zeg dat die zweep mega veel pijn doet. Dat het niet leuk is. Ik voel me zelf een miepje, een zeur. De bullwhip wrapt weer heerlijk om me heen, maar als ik me daar aan over wil geven, krijg ik ineens met een rubberen zweep een slag te pakken. Damn, , die doet tering zeer… Ik stap dus met regelmaat van mijn “middenstip” af, al blijf ik nog wel continu de houten ring met 1 hand vast houden. Mijn teken voor Meester, dat ik nog kan volhouden. Ik voel scherpe pijn, doffe pijn, warme pijn, een felle scheut van een uiteinde dat me nog net raakt, of een hele doffe die door mijn hele lijf gaat. En dan begint het einde in zicht te raken. Meester heeft het al aan me gezien, ik wil er zelf nog niet aan toegeven. Ik heb het vocht echter al in mijn ogen staan. Hij komt naar me toegelopen, praat tegen me en terwijl ie terugstapt, zegt ie “nog 10, ben je er klaar voor?”
Ik kijk hem aan, knik naar hem en begin de wraps van de bullwhip te tellen. 1, die is niet zo hard. 2, ook nog prima te doen. Meester is weer eens mild voor me. 3, zie je wel, Meester is veels te lief voor me. 4, het mag best wat harder, zo zijn die 10 wel heel makkelijk. 5, ok, dat tipje voelde ik wel even. 6, waarom liep ik net toch zo te miepen, zo erg is het toch niet. 7, waarom ben ik toch ook zo’n tut die loopt te miepen. 8, dit is toch wat ik wil, waarom dan piepen omdat iets zeer doet. 9, ja en nou zijn we er bijna en is het dus gewoon over. kan je niet laten zien wat je waard bent. 10, ongelooflijk waardeloze slavin dat je bent… en ik begin te huilen. Meester komt naar me toegelopen, maar ik zeg nog tegen hem dat het niet genoeg is en ik wil mijn houten ring niet loslaten. Meester zegt tegen me “het is genoeg, laat los”. En met veel pijn en moeite laat ik mijn rechterhand los. Maar ik wil en kan mijn linkerhand niet loslaten. De hand brandt, maar ik kan het niet. Ik wil het niet, ik heb in mijn ogen gefaald… En na, wat in mijn ogen wel minutenlang duurde, maar vast slechts een paar seconden is geweest, laat ik dan eindelijk ook mijn linkerhand los en kniel ik op mijn rechterknie aan de voeten van Meester en barst in onbedaarlijk snikken uit.

Ik vind mezelf “slecht”, een waardeloze slavin, Meester niet echt waardig. En baal van mezelf. Hij gaat naast me op de grond zitten, ja een lieve Meester doet dat gewoon, en begint met me te praten, vraagt wat er in me omgaat, waar ik aan denk. En als ik begin met praten, komt het er met horten en stoten uit. Maar Meester onderbreekt me snel om aan te geven dat ik “fout” zit. Dit is zijn spel, ik ben geen waardeloze slavin, hij heeft geen standaard riedeltje wat ie afspeelt, waardoor ik dus kan weten wat er gaat komen. Hij weet zelf niet eens welke zweep hij gaat pakken. Wisselt bewust heel veel af, waardoor hij weet dat het lastig is en hij het moeilijk voor me maakt. Dat ie weet dat als ie uithaalt met net die ene klotezweep, dat ik dan zal wegstappen en niet op mijn plaats blijf staan. Verwacht het dus ook niet van mij. Hij leest me, berekent en calculeert wat de gevolgen zullen zijn en ziet dus ook waar mijn grens is. En ik zit nog niet op dezelfde lijn als hij. Heb het “spelletje” nog niet goed door, en voel me waardeloos, wat dus absoluut niet nodig is. En nee, ik ben niet aan het sturen als ik zeg dat die zweep auw doet, of dat ie zo hard aan komt, ik miep niet, hij weet het en zou het bijna raar vinden als ik het maar gewoon zo incasseer en er niets over zeg en stil blijf. Hij wil de interactie. Dat is waar ie op speelt. Niet op een standaard riedeltje met rustig opwarmen en opbouwen en dezelfde zwepen in een bepaalde volgorde. No way!
En voorzichtig durf ik los te laten en me minder een waardeloze slavin te voelen.

Wat is het soms toch lastig en wat blijft het belangrijk om goed te communiceren met elkaar!! Dank u Meester voor dit fijne gesprek. Heb er veel van geleerd!

Het is inmiddels al half 10 en het wordt tijd om richting huis te gaan. Morgen weer gewoon werken en het is sowieso nog ruim een uur terugrijden. We nemen afscheid van de mensen die er nog zijn en kleden ons om. Als de boeien afgaan, voelt het zo kil en leeg… Pfff, dat blijf ik zo’n rotgevoel vinden.
In de auto kletsen we nog met z’n vieren. Ik vertel nog over mijn date van zaterdag. En vraag nog aan Meester of ik nog toestemming krijg voor bepaalde zaken. Waarop S. doodleuk zegt dat het volgens etiquette not done is om voor je 6e date seks te hebben met diegene… Ja euh, dat gaat niet opschieten natuurlijk. Ach, merkt Meester op, die paar weken kunnen er nog wel bij na die 8 jaar…
Als compromis geeft Meester me de keuze: of geen bdsm maar wel seks voor de 6e date, of geen seks maar wel bdsm voor de 6e date… Euh, geen idee. Ik denk dat ik die keuze maar aan mijn date overlaat. Hij is tenslotte toch D, mag hij die afweging zelf maken… Ik schik me dan wel naar zijn keuze…

Bij thuiskomst nog even snel bellen met dinnetje om haar verhaal over die middag te horen. Dan snel naar bed. Heb een lekkere warme kruik in bed gelegd, die heb ik wel verdiend. Gelukkig heb ik ook toestemming gekregen om nog even met mezelf te spelen en klaar te komen. Pfff, die had ik na vandaag wel echt nodig en de ontlading is dan ook groot. Ik bleef er lang in hangen… zo’n golf, waardoor het leek alsof ik wel 3x achter elkaar klaarkwam… Mmmm, lekker! Ik val als een blok in slaap en word vlak voor de wekker afgaat wakker. Mijn lijf doet zeer…. Ik ben flink gehavend uit de strijd gekomen. Maar ik draag de marks wederom vol trots! Dank u Meester voor deze geweldige middag/avond!

 

Het was eerst nog even onduidelijk waar we naar toe zouden gaan. Maar het werd gelukkig dan toch Try & Play. Voor mij wel zo fijn, want het zou het eerste feestje zijn samen met Meester en op deze locatie was ik in ieder geval al 1x geweest. De andere locatie zou ik helemaal niet kennen… Dus des te meer onzeker ik zou zijn. De kledingkeuze had ik al door gekregen en ook hoe laat ik me moest melden.
Na het opstaan nog even een rondje hardlopen en daarna douchen, mezelf verzorgen en omkleden. Tas met kleding enzo klaar zetten. En dan gewoon vergeten je boekje in de tas te stoppen…. Niet echt slim, want ik dacht er pas aan op de snelweg en toen was het te laat, gezien de file die aan de andere kant stond. Het was dus OF doorrijden en dan dus straf oplopen voor het vergeten van het boekje, OF terugrijden, file hebben en dan straf oplopen voor het te laat komen… Dus toch maar doorgereden….

Fijn om bij aankomst nu al wat mensen te kennen van vorige maand. Maar toch weer anders om er nu samen met Meester te zijn. Maar goed, omkleden! Nadat ik ben omgekleed krijg ik mijn polsboeien om, enkelboeien en zowaar doet Meester mij een speelcollar om… Ik krijg een brok in mijn keel, de tranen staan in mijn ogen, maar het moment is ook zo snel voorbij, dat ik te flabbergasted ben… Heb ik deze nu echt omgekregen…
We gaan naar de grote zaal, kletsen met wat mensen en drinken een drankje. Meester koopt nog een nieuwe zweep bij AJ Zwepen, die zal ik vast nog wel gaan voelen vandaag… Niet al te lang daarna zet Meester me bij een ring boven me hoofd, trekt mijn jurkje omhoog en begint me op te warmen met zwepen. En nadat ik beetje ben opgewarmd mag ik ook de bullwhip om mee heen voelen… WOW!!! Dit is toch wel even wat anders. Zo intens! Je voelt de zweep om je heen krullen, warm, liefdevol en dan ineens is daar het uiteinde, vlam, met een hele pittige, scherpe pijn! 
Het opwarmertje wordt afgerond met wat kort gevinger om nog verder op te geilen en woorden waardoor Meester weer diep in mijn koppie gaat zitten, ik helemaal sta te trillen op mijn benen en het liefst wil klaarkomen. En dan is het over…. of ik maar even een drankje wilde gaan halen… Damn, potver…, niet nu…. Mijn knalrode kop en blos in mijn halsstreek verraden me natuurlijk zo. Ach wat kan mij het schelen! En wankelend op mijn hoge hakken begeef ik me naar de bar om drankjes te halen. Ik moest met het drankje van Meester op een bepaalde plek gaan staan wachten, tot hij bij me zou komen. En daar stond ik dan, alleen, wachtend met een drankje in mijn handen (eigen drankje had ik maar even weg gezet). F. zag me staan en kwam even een praatje met me maken. Ik ben haar nog dankbaar!

Niet veel later sta ik weer in de zaal, dit keer zonder jurkje aan en zit Meester weer in zijn goede bui. Ik dans af en toe flink op mijn hakken, de zwepen dalen op me neer, ik lach naar en vervloek Meester af en toe flink. Daag ‘m uit, kruip in mezelf, waarna ik er weer met een doffe klap van de stropdaszweep uitgehaald wordt… Het is eigenlijk een soort kat-en-muis-spelletje. Ik probeer een ritme te vinden, me over te geven, in mijn cocon te zakken, maar als ik dan beetje wegzak, haalt Meester me er weer uit, streelt me (gruwel…..) en komt even lief tegen me praten. En daarna haalt ie weer vol uit met de zwepen (geen idee welke allemaal, ik onthou het gewoon niet – weet alleen wel dat ik ook hier de bullwhip weer heb gevoeld).

En dan komt het moment dat ik op het punt sta om te gaan breken…. Maar ik wil niet, ik wil volhouden, voor Meester, dat ie trots is, ik kan het! En ik slik mijn tranen in, verbijt mijn pijn en kijk hem aan…
En hij weet genoeg. Slaat me nog een paar keer met de zwepen en geeft me dan de finaleklap…. En ik val op mijn knieën op de grond, breek en barst in tranen uit…. Hij helpt me naar het bed aan de kant, ik kruip in elkaar en tegen Meester aan en huil nog even verder. Eindelijk kan ik loslaten….!!

In zijn armen praten we, vertel ik hem hoe blij ik ben dat ik vandaag de speelcollar om heb. Dat het voor mij zo goed voelt. En dan zijn daar ineens de woorden dat het binnenkort toch maar eens tijd wordt voor een echte collar…. WTF!!! Ga ik ‘m dan toch echt krijgen?!?! Dit had ik zo niet verwacht, zo niet zien aankomen, en ik barst weer in janken uit…. LOL.

Weer een beetje bijgekomen, haal ik wat te drinken, kijken we naar andere spellen en ik geniet! Onze momenten zijn fijn samen in de eigen studio, en toch is dit nog intenser. Best vreemd met al die andere mensen om je heen. Maar het spel lijkt nog intenser te zijn. Misschien juist door de anderen om ons heen. Ik weet het niet, maakt ook niet uit. Het is fijn!

We gaan een hapje eten. Helaas dit keer niets voor mij in het warme gedeelte, dus ik moet het doen met salade en een broodje. Geeft niet, krijg toch niet veel door mijn keel, al heb ik wel honger. Ik mag aan tafel zitten… voelt wat ongemakkelijk, maar vooruit.
Wat later lopen we door de gangen van de club en vindt Meester het een leuk idee als ik de darkroom in stap. Nou niet echt een goed idee… Ik zie daar niets en vind het doodeng. Als ik nou zou weten hoe het er binnen uit ziet… Meester stapt naar binnen en neemt me mee. En als ie dan dichtbij komt, schrik ik me echt rot… LOL. Je had het moeten zien gebeuren, onee, dat kan natuurlijk niet…. Maar het was uiteindelijk ook wel grappig. Voor vandaag houdt Meester het bij alleen maar in mijn hoofd gaan zitten over wat er allemaal kan gebeuren in de verschillende kamertjes. Geen idee wanneer hij zijn woorden daadwerkelijk ten uitvoer gaat brengen… Ik wacht (on)geduldig af

En weer mag ik mijn jurkje uittrekken en gaan staan. Maar nu niets om vast te houden, gewoon zo in de ruimte op mijn plek blijven staan. En dat valt best tegen. Iets vast kunnen houden, geeft ook echt houvast en extra kracht of zo. Ik weet niet hoe ik het uit moet leggen. Maar ik word niet echt opgewarmd (dat was ik eerder al…), dus Meester gaat meteen lekker vlot aan de slag. Man, die komen dan ook wel meteen ff binnen. Stap een paar keer uit de denkbeeldige cirkel. Wil het natuurlijk liever niet, maar kan ook niet blijven staan. En tuurlijk stap ik vrij snel weer die paar passen naar achteren, terug op mijn plek. Steun zoekend bij Meester die alleen maar naar mij kijkt en wacht tot ik weer klaarsta. Het zwepenspel is heftiger, pittiger, intenser. Gelukkig krijg ik toch een kleine stang aan de takel om me aan vast te houden. Voor mij ook prettiger, want zolang als ik die vasthoud, al is het maar met 1 hand, kan ik daarmee aangeven dat ik alleen maar een korte timeout wil en niet dat het moet stoppen. Dat ik even een adempauze nodig heb…

Maar Meester is nog niet met me klaar en nodigt E. uit om met hem mee te doen. En dus voel ik 2 bullwhips die om me heen draaien en hun uiteinden me raken. Eerst nog rustig en opbouwend, maar steeds harder, net wat venijniger, en ik voel de zwepen steeds meer. Ik stap weg en laat de stang los. Meester komt meteen naar me toe en ziet in mijn ogen dat ik al ergens anders ben. Maar ik wil nog niet “opgeven”, het is ook zo fijn. Het wrappen is echt een soort van omarming door de zwepen. Het voelt goed, vertrouwd, fijn, warm, thuiskomen… Dus ik probeer weer terug te keren en Meester vraagt nog aan me, of ik er echt weer ben.

Ik stap terug op mijn plek, pak de stang vast. Sta nu echter met mijn gezicht naar E. toe. Meester vraagt nog of ik het zeker weet dat ik zo wil staan, want E. is wel sadistischer dan hij is. En ik twijfel, weet niet of ik met mijn rug of gezicht naar E. wil staan. Draai me om, maar kan niet stilstaan en blijft wat draaien, waarop Meester aangeeft hoe ik moet gaan staan, met gezicht naar E. toe. Fijn, dan is dat duidelijk. En het wrappen begint weer. Opbouwend, maar harder, sneller, raker…. En dan komt wederom het moment dat ik breek… en weer zak ik op mijn knieën in elkaar en jank. Nu zo mogelijk nog wat harder dan eerder op de dag. Het is goed, ik mag loslaten. Ik word weer meegenomen naar het bed en kruip er weer op. Handdoek en dekentje over me heen en knus tegen Meester aan. Tranen biggelen over mijn wangen, maar ik voel me zo goed!
Overigens heb ik tijdens het terugrijden naar huis gehoord dat ook H. nog heeft deelgenomen aan dit spel en dat ik dus door 3 zwepen ben gewrapt!!! Man, het moet niet gekker worden. Dit had ik nog niet in mijn stoutste dromen voorgesteld. Thanks heren!!! Dikke knuffel!

Als ik weer ben bijgekomen en terug aangekleed, sta ik te kijken terwijl Meester samen met E. nu F. onder handen gaan nemen. Ik sta toe te kijken en zie Meester genieten. Zo mooi om te zien. Ik moet echter nodig plassen en wil Meester niet storen in het spel, dus besluit ik om snel even naar toilet te gaan. Dit gaat toch nog wel even door. Als ik heb geplast, wil ik snel even een theetje halen. En terwijl ik daar ben, pak ik nog snel een toetje uit de koelkast en lepel die snel naar binnen, onderwijl een warme chocolademelk pakkend. Op dat moment komt er een koppel binnen. We raken in een leuk gesprek. Tot ineens Meester achter me staat met de woorden “waarom moet ik jou gaan zoeken…” en ik kan wel door de grond zakken. Hij heeft me natuurlijk gemist, maakte zich wellicht zorgen en ik sta hier een beetje gezellig te kletsen. Ik voel me rot, wil wegkijken, weglopen of nog beter, gewoon op de grond zakken. Meester kijkt me aan en vraagt het nog eens, ik probeer hakkelend een uitvlucht te zoeken dat ik hem niet wilde storen. Maar het werkt niet. Omdat ik me geen houding meer weet te geven, stap ik weg en ga om de hoek mijn zonden overdenken… Meester staat nog even te kletsen met het koppel en komt pas later naar me toe. Hij legt uit dat ie liever had gehad dat ik even had aangegeven dat ik wat wilde gaan drinken. En ik snap het ook wel. Hij kijkt natuurlijk op, ziet mij niet, gaat nog even door, kijkt weer waar ik ben, en ziet me dan nog steeds niet. En maakt zich dan natuurlijk zorgen. Damn, dit had ik echt beter kunnen doen… ik schaam me… Ook al zegt Meester dat het nu goed is.

Maar goed, het wordt tijd om terug naar huis te keren. Het begint al wat later te worden en we moeten nog een stukje rijden. Dus afscheid nemen van de bekenden en richting kleedkamers om om te kleden. Mijn jurkje uit, oja de boeien moeten nog af… Ik mag op het randje bij Meester gaan zitten. Enkelboeien gaan af, de polsboeien gaan af en dan ga ik toch maar even op mijn knieën zitten voor hem en hou mijn haren opzij… Oh wat voelt dit vervelend, koud en kil. Meester doet het rustig, geeft me de tijd en ik kruip nog even tegen hem aan, een aai over mijn bol.
In de spiegel bekijk ik het resultaat van de wrapsessies. Ik zal de marks met trots dragen…

In de auto keuvelen we nog gezellig over van alles en nog wat. Mijn verleden, seksuele preutsheid die ik zo graag los wil laten en de slet in me naar voren wil laten komen. Over wat Meester nog met van plan is. Dat ik op dit moment zeker niet op zoek wil naar een andere D, dat ik het meer dan goed heb bij Meester. Zeker nu er ook weer wat betreft feestjes meer mogelijk is. Ik uit nog heel voorzichtig mijn lichte frustratie over het feit dat ik niet eens ben klaargekomen vandaag. Waarop Meester doodleuk antwoordt dat dat ook helemaal niet nodig is…. Pfff, de laatste keer was al weer 1,5 week geleden…. En die was al extreem heftig omdat het ook daarvoor al weer 2 weken geleden was… Ja, het leven van een slavin die een verbod heeft op het met zichzelf spelen en klaarkomen, gaat niet over rozen… En Meester is daar behoorlijk streng in. Die vindt al die pleziertjes helemaal niet nodig… (ik denk er soms het mijne van, maar goed ).

Meester escorteert me nog even netjes naar mijn auto. En omdat ik door een opmerking van hem, me even omdraai en met mijn rug naar hem ga staan, krijg ik te horen dat ik pas over 2 dagen met mezelf mag spelen en mag klaarkomen… Damn…. nog 2 dagen wachten… En dat na zo’n enerverende geile dag. Thuis stuur ik snel een appje dat ik veilig ben aangekomen. Schiet nog even snel een foto van mijn marks en duik moe, maar heel voldaan mijn bedje. Zoals gebruikelijk word ik wel midden in de nacht een keer wakker. Zoveel te verwerken, dan word ik altijd een keer wakker en lig weer even alles terug te spelen in mijn gedachten.
Vandaag gaat het vrij goed met me. Ik ben rustig, kalm, wel mega geil, maar goed. Terwijl ik dit blogje schrijf kan ik alles weer herbeleven. Komt alles weer terug in mijn herinnering. Ik voel me fijn, beetje hoofdpijn, maar bovenal sereen. Het is goed, ik heb kunnen loslaten…!

Dank Meester voor deze fantastische dag! Ik heb al vele mooie ervaringen met u mogen meemaken, maar deze staat toch wel met stip op nummer 1!!!
En ik weet dat marks geen doel op zich zijn, maar ik zal ze met heel veel trots dragen de komende dagen!