Gisteren zou S. bij me komen knopen. Altijd leuk, gezellig en fijn met haar. Dat ik met touw ook niet altijd even lief ben, daar weet ze al alles van. En dus gaf ze me recentelijk ook aan dat ze wel eens wilde ervaren wat impact kan doen in combinatie met touw.
We begonnen met thee. Een rustig moment om bij te praten, maar ook om nog eens goed te praten over consent en impact. Want het is voor mij als ontdekkende sadist natuurlijk ontzettend interessant. En eerlijk? Ook een beetje spannend. Want iets willen ontdekken is één ding, maar daadwerkelijk degene zijn die de impact geeft, voelt toch anders. Dus eerst maar eens goed de kaders neerzetten. Wat willen we ontdekken? Waar liggen grenzen? Hoe kan ik haar lezen? Wat ik heb nodig van haar? En vooral: hoe zorgen we ervoor dat we elkaar ook midden in het spel blijven begrijpen?

Daarna gingen we met touw aan de slag. Eerst maar eens een ongemakkelijke tie maken. Het is hard werken op 1 knie zittend, handen op de rug en dan het andere been zover omhoog, dat ze net wel / net niet met de puntjes van haar tenen bij de grond kan. En dat been geeft opties… voor mij… voor mijn sadistische kant… Een klap… nog één… en nog één…
In een rustig, consistent tempo. Luisterend naar haar ademhaling, haar kreuntjes…
De tie maak ik op gegeven moment deels los, want het is zwaar… Maar ik ga weer verder waar ik gebleven was.
Nog een klap op dat bovenbeen… en nog één… en nog één… Mijn hand gloeit, maar ik blijf doorgaan. Niet lief…

En ergens daar gebeurde het. Ze bleef proberen vol te houden. Tot ze zover durfde te gaan dat ze losliet. Dat de tranen kwamen.
En wauw… Wat was ik vereerd dat ze mij dat moment gaf. Dat moment waarop ze even niet meer hoefde te vechten. Waarop ze mocht loslaten. Waarop ik haar daarna in mijn armen mocht nemen en haar gewoon mocht laten bijkomen.

Dat koester ik. Ik ben ontzettend trots op haar. Op die sterke vrouw die zich niet zomaar gewonnen geeft, die haar grenzen onderzoekt en zichzelf toestaat om daarin iets nieuws te ontdekken. Zo sterk op mij lijkend… Want ik ben eigenlijk minstens zo trots op mezelf. Want ook ik ben aan het ontdekken, mijn grenzen aan het onderzoeken. Ontdekken dat er in mij een sadist zit. Ontdekken wat impact met mij doet. Ontdekken hoe het voelt om degene te zijn die die impact geeft.

Na een hapje te hebben gegeten, gaan we verder met knopen. Maar dit keer geen impact meer. Dat is voor vandaag genoeg. Daarbij moet ik echt nog even werken aan mijn technieken, want mijn hand is toch wel beetje beurs… (iets van eigen schuld dikke bult ofzo…).

Ik zet haar in een ogenschijnlijke eenvoudige tie. Op de knieën, handen omhoog en vast met touw aan de bamboe. Maar schijn bedriegt hier.. in haar knieholtes plaats ik een bamboe, waardoor ze maar moeilijk een comfortabele positie kan vinden.
En dat is precies waar het interessant wordt. Het doet zeer, het is ongemakkelijk en ze kan het maar moeilijk handelen.
Ze struggelt, probeert haar rust te vinden, wil niet zomaar opgeven. Ze zoekt naar een manier om zich over te geven aan het ongemak, terwijl haar lijf eigenlijk heel hard roept dat dit verre van comfortabel is.

En ik kijk… niet alleen naar wat ik met haar heb gedaan, maar vooral naar háár! Naar haar ademhaling, haar reacties, de kleine subtiele veranderingen in positie die ze probeert. Het niet willen opgeven… Ik benoem wat ik zie en vraag grappend waarom ze niet gewoon rustig gaat zitten… Gefrustreerd reageert ze terug… En ik krijg een sadistische grijns op mijn gezicht… Dit is zo leuk…

Dankjewel lieve S. voor deze fijne middag/avond. Wat heb ik genoten en wat kijk ik met een warm hart terug op wat we samen hebben gedaan. Het vertrouwen dat je me hebt gegeven. Tuurlijk was ik onzeker… Maar door jou voelde ik me sterk. Ik heb daadwerkelijk mijn eerste stappen gezet op het gebied van impact. En blijkbaar kan ik écht hard slaan…
Dat mijn hand me daar vandaag trouwens nog af en toe even aan herinnert, neem ik op de koop toe. Dat heb ik er graag voor over