Bij aankomst een warm onthaal en ik krijg een extra knuffel van @violetgreen. De tranen staan inmiddels in mijn ogen. Als ze even de tijd heeft, nodigt ze me uit om te gaan zitten en te praten. Het is fijn om mijn verhaal te delen, de tranen er te laten zijn en gewoon te zitten in het moment.
Het geeft me in ieder geval net voldoende energie om toch mijn touwtjes erbij te pakken. Niet om geknoopt te worden door iemand, of om zelf iemand te gaan knopen, maar gewoon zelf wat met touwtjes te gaan doen. Ik loop naar een dikke mat achter in de zaal…

De rest heeft @Spyral zo mooi omschreven op Fetlife, dat ik liever haar woorden hier kopieer, zodat ze altijd behouden blijven voor mezelf.

Je zat met je gezicht naar de muur op een van de dikke zachte matten. Afgekeerd van iedereen, je droeg zelfs een blinddoek zodat er ook geen visuele prikkels binnen konden komen. Je had je touw binnen handbereik om je heen liggen. We lieten je met rust, zoals dat hoort op een rope jam. Dit was jouw sessie, jouw moment voor jezelf.
Ik zat schuin achter je op een van de ongemakkelijke houten bankjes langs de kant van de muur. De zaal was gevuld met stellen die aan het knopen waren, heerlijk om naar te kijken. Van jou zag ik eigenlijk alleen je rug. Feitelijk was jij het minst interessant om te bekijken, je was niet bezig met een ingewikkeld patroon op je lijf, of een moeilijke houding. Geen suspensie en geen interactie met een knooppartner. Toch bleef mijn blik voornamelijk op jou gericht. Want ik kon aan de kleine bewegingen in je rug en de manier waarop je het touw om je taille aantrok precies zien wat er met je gebeurde.
Je blinddoek zorgde er niet alleen voor dat je niet werd afgeleid door visuele prikkels, maar dwong je ook om het touw volledig te voelen. De structuur op zichzelf, en hoe het contact maakte met je huid. Contact met jezelf, daardoor. De druk van het touw bracht emoties naar boven en je gaf je eraan over. Ik zag afwisselend de spanning en ontspanning in je rugspieren en ik wilde dat ik er een foto van kon maken, maar bedacht me later dat dat geen enkele zin zou hebben. Dit soort overgave is nooit zichtbaar op beeld. Je kan er ook niet voor poseren. Sterker nog, als je zou weten dat er foto’s van je gemaakt werden dan zou je je niet zo volledig en intens over kunnen geven.
Dit is die onzichtbare, niet te vangen en nauwelijks uit te leggen magie van het Zelfknopen. Ik mocht het dankzij jou een keer van buitenaf bekijken.
En zoals je daar zat vond ik jou het allermooist.

Ontroerd door deze mooie woorden, die zo goed beschrijven hoe het voor mij was. Mijn blinddoek heeft vele tranen opgevangen, maar zorgde inderdaad voor het in mezelf kunnen keren, in mijn eigen wereldje en de touwen om mijn lijf, soms straks, soms mijn adem benemend, maar wel in alle rust. Het was fijn om zo bezig te zijn en voor mezelf te zorgen. Selfcare…

De sessie met mezelf gaf me voldoende energie om daarna toch nog even te kijken of ik mezelf op z’n kop kon hangen. Al eerder het eea geprobeerd, maar nog niet echt gelukt. Een andere methode bedacht en met deze is het zowaar gelukt!!! Zo happy mee! Nu verder verfijnen, want de touwen zaten nog niet helemaal netjes enzo. Maar goed. Gisteren bij het Try and Play feestje nog een keer geprobeerd (met een extra borstharnas erbij voor de veiligheid – zo boven die stenen vloer… ). En ook nu ging ie super goed.

Ik had al eens gesproken met Fabienne en ik las haar writings op Fetlife en uiteindelijk trok ik de stoute schoenen aan en stuurde Fabienne een berichtje met de vraag of een van haar gigolo’s wellicht een idee was voor mij… Ze was meteen enthousiast en vond dat ik dan echt bij Boris moest zijn. Na wat aarzelen, want man nu wordt het wel echt echt… stuurde ik ook Boris een berichtje. Na wat heen-en-weer appjes kwam er dan een datum… Na mijn verjaardag… Een cadeautje voor mezelf. Het voelde goed genoeg om het avontuur aan te gaan. Ik boekte een day-use hotelkamer bij Van der Valk Schiphol en de dagen konden afgeteld worden.

Af en toe even berichtje. Ik was best nerveus al… Ga ik dit echt doen? Een week vooraf werd het contact intensiever en stelde Boris me gelukkig wel echt op mijn gemak. Zijn appjes waren lief, vol aandacht en met de juiste woorden. En natuurlijk kan je dan zeggen ja duh, hij wordt er straks voor betaald, maar dat is het leuke. Het gaat niet eens om het geld, hij vindt het oprecht leuk om dames aandacht te geven, te verwennen en zich goed te laten voelen (dat kan ik nu achteraf met mijn hand op mijn hart wel zeggen). En ja, mijn onzekerheid werd groter hoe dichterbij de datum kwam… Sterker, de nacht vooraf slecht geslapen, om half 5 wakker geschrokken uit een nachtmerrie… Mijn hoofd was het scenario al aan het verwerken, maar wel met mijn eigen negatieve interpretatie ervan (want het kan toch niet anders dan dat het fout gaat…).

Als ik opsta hoef ik niet veel meer te doen dan mijn spulletjes in mijn tas te doen (heb geen idee wat ik aan moet trekken en omdat ik recentelijk wat ben aangekomen, voel ik me totaal niet happy in de lingerie die ik heb, dus er zitten meerdere setjes in mijn tas). Om half 10 stap ik in de auto en een half uur later draai ik het parkeerterrein op van het hotel. Bij de receptie doe ik net alsof het voor mij de normaalste zaak van de wereld is dat ik een day-use kamer heb geboekt. Ik vraag nog of de kamer een bad heeft en als de receptioniste bevestigend antwoord, maak ik een klein huppeltje…
De kamer is mooi, luxe en straalt voor mij rust uit. Het bad loopt vol, ik zet rustige muziek op en ik lees de laatste bladzijden van mijn boek uit. Daarna nog even lekker uitgebreid douchen en mijn haren wassen. Ik ben schoon en fris gewassen. Trek mijn blauwe babydolletje aan (dit is toch eigenlijk het enige waar ik me nu happy in voel), mijn jurk erover, hakken aan. Ik kijk in de spiegel en probeer de vrouw te zien die anderen zien. Mooi, aantrekkelijk, gewoon zoals ze is, met alle imperfecties die er mogen zijn. Ik blijf het moeilijk vinden…

In de brasserie even iets eten en het laatste uurtje afwachten. Boris appt dat hij onderweg is. Die heeft al gezegd dat ie ook samen onder de douche wil om mij lekker in te zepen… De salade is lekker en ik proef gelukkig ook alles. De minuten tikken af… Boris is onderweg… Ik kan niet meer terug… De zenuwen worden erger… Mijn hele lijf is gespannen. Ik weet dat mijn mond zich dan ook verwringt. Maar goed.
Als ik op de hotelkamer ben, en muziek wil opzetten (euh, wat ga ik eigenlijk voor soort muziek opzetten…), krijg ik een appje van Boris dat ie toch de laatste gang naar de kamer niet opkomt omdat ie geen pasje heeft. Dus mijn telefoon en de kamerkaart pakken en als ik de gang opstap, zie ik hem mij toch al tegemoet lopen. Hij is sneaky naar binnen geglipt, nadat er iemand anders naar buiten liep…

Als we op de kamer zijn, knuffelt ie me, kijkt me met zijn donkere ogen diep aan, houdt me even op een afstandje en zegt dat ik mooi ben… En de twijfel slaat toe bij me… Ik word onzeker, ja ja, natuurlijk zeg je dit nu…, kan die stem in mijn hoofd zich een keer koest houden ajb…
Op de vraag of ik gespannen ben, kan ik alleen maar bevestigend antwoorden en met alle liefde pakt Boris me vast, kijkt me nog eens diep in de ogen aan, kust me en zegt dat alles op mijn tempo gaat, dat ik mag aangeven wat ik wil, of juist niet, dat er niets moet en dat het OK is… het mag er zijn, ik mag er zijn…

En hij heeft me die middag liefde gegeven, omdat hij liefde genoeg heeft om te geven. Hij heeft me aandacht gegeven, ik heb me mooi gevoeld, vrij gevoeld om dingen te ervaren. Ik ben overladen met kusjes (kennelijk had ik het kusjespakket ook bijgeboekt… dat wist ik niet meer, maar Boris nog wel… ), ben gemasseerd, gestreeld, gekieteld, we hebben gelachen, gezoend, lichaam tegen lichaam, (wat is dat toch fijn) geknuffeld, en ja er was ook seks (als in piv), maar ook hier weer dusdanig dat ik verdronk in de donkere ogen van Boris die mij aankeken, terwijl hij in me kwam, het tempo wat opvoerde en weer alle tijd nam. Tijd om me weer te overladen met kusjes (had ik al gezegd dat Boris gek is op kusjes geven ), in zijn armen verstrengeld te liggen. Te lachen omdat we af en toe naar het toilet moeten, of echt even iets willen drinken, de kramp bij een van ons in een been of voet schiet (we zijn ook de jongste niet meer…), of gewoon omdat er veel lol is, er grapjes gemaakt worden, het ontspannen en fijn is.

En ik heb met regelmaat tranen gehad (nu rollen de tranen ook weer over mijn wangen als ik dit zit te typen), omdat ik overweldigd werd met liefde en aandacht, in alle tederheid en sensualiteit die ik nodig had, die ik zo heb gemist (en die ik door de afgelopen weken extra nodig had…). En mijn tranen werden dan weer liefdevol van mijn gezicht gekust. Het mocht er zijn, zonder oordeel…

IK mocht er zijn!

En ik heb me vrij gevoeld om te mogen ervaren, om alle liefde in me op te nemen, om te genieten. Om dat te nemen en te ontvangen wat ik nodig had. Om me geliefd te voelen, om me sexy te voelen, om me vrij te voelen. In alle rust en met alle sensualiteit en aandacht!

Na een heerlijke douche samen, uitchecken en in de auto stappen. Ik zet Boris af op Schiphol, geef hem een knuffel en stap met een grote glimlach op mijn gezicht terug in de auto. Op weg naar een vriendin, die natuurlijk alles wil weten. Maar weet je, ook hier heb ik niet echt verteld wat er precies is gebeurd deze middag. Want het gaat niet om wat er precies is gebeurd, het gaat om de liefde en aandacht in alle tederheid! En die heb ik in overvloed ontvangen!

Dankjewel Fabienne voor het uit de taboesfeer halen van een gigolo! Maar bovenal dankjewel Boris, voor alles wat je me hebt gegeven, voor de zachtheid die je me hebt gegeven, voor alles wat ik heb mogen ervaren! Het was mooi…. heel mooi…!!! Jij bent mooi! En je hebt me laten zien dat ik er mag zijn!