n. begint rustig met haar zweepjes mij op te warmen. Met haar altijd vrolijke lach op haar gezicht. Hier kan je toch gewoon niet boos op worden, op zo’n lieve dame…
R. begint meteen weer met het wrappen rond mijn borsten… wat is dat toch, waarom moeten die altijd het mikpunt zijn. Ja ze zijn aanwezig, maar doordat ze goed in het zicht zijn, kunnen ze ook makkelijker vermeden worden… toch… Mijn blikken richting R. zeggen soms genoeg. Al kan ik ook weer niet lang boos op hem blijven, want ook hij staat altijd met van die olijke, guitige, lachende glinster pretogen te zwepen. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld die twee en wisselen elkaar af en vullen elkaar aan.
Op mijn lijf staan inmiddels een flink aantal rode striemen.

Dan dwingt R. me met zijn hand in mijn haar richting de grond. Damn it… Als er iets een trigger is bij mij, is het wel aan mijn haren trekken… Ja, ja, ik kniel al…, ondertussen in mijn eigen space zakkend en mijn vochtige kut voelend. Met een soort Triple-cat bewerkt ie mijn bovenbenen en slaat ie een paar keer vol op mijn kut (wat nadien ook een flinke blauwe plek opleverde op mijn buitenste schaamlip ).
Als ik voorover in een soort Humble-houding zit, slaat R. met een cane op mijn voetzolen en bewerkt n. mijn rug met haar zwepen of ook met een cane. Want zelfs zittend op de grond gaan ze gewoon door…

n. heeft een cane met een Legoblokje op het uiteinde. Daar heeft ze me al een paar keer tikken mee uitgedeeld, maar als R. het in handen heeft, is het een ander verhaal.
Pets op mijn linkerbovenbeen… en ik krimp ineen… Wat een fokking nasty ding is dat. Maar lang heb ik niet om bij te komen, want mijn andere bovenbeen is aan de beurt… R. positioneert de cane, haalt uit en pets… … Ik knal mijn benen dicht, mijn handen gaan naar mijn bovenbenen en ik voel onmiddellijk de enorme warme gloed die (met name) van mijn rechter bovenbeen af komt. De plek waar ik net een pets heb gekregen met dat stomme kut Legoblokje… De afdruk is meteen zichtbaar…

R. geeft aan dat ik mijn mond open moet doen… No way… “Mond open” hoor ik heel steady, rustig, maar wel dwingend en ik kijk ‘m smekend aan… En in mijn hoofd gaat “Nee alsjeblieft niet…”. Zijn hand gaat naar mijn haar en ik open mijn mond… Waarop hij de glitter stick, waarmee hij eerder al een hoop tikken heeft uitgedeeld, tussen mijn tanden stopt. Even blijf ik zo zitten en voel ik dat ik verder wegzak. Niet veel later zak ik voorover in een Humble en valt de stick tussen mijn armen, terwijl de tranen over mijn wangen rollen.

R. komt naast me zitten en geeft aan dat we gaan afsluiten en dat ik mag kiezen. Nog 5 van n. en 10 van hem, of nog 10 van n. en nog 5 van hem. Maar ik kan niet kiezen… Mijn hoofd probeert de meest logische te kiezen, maar het is wattig in mijn hoofd en ik weet het oprecht niet. “Ok, kom maar staan, het worden er 5 van n. en 10 van mij”, onderwijl mij helpend met opstaan. n. geeft nog aan dat alleen de harde slagen van haar tellen en ik knik bevestigend.
Tik tik tik tik, zwiep… 1…. Tik tik tik tik tik, zwiep… 2…. Tik tik tik, zwiep… 3…. Tik tik, zwiep… 4…. Tik tik tik tik, zweip… 5….
Nu de 10 van R. nog. Ik kijk hem aan en vraag nog of ik af moet tellen of omhoog moet tellen. Tuurlijk is het aftellen. Ik had het kunnen weten. Ik probeer mijn hoofd helder te krijgen, want met aftellen heb ik altijd net iets meer moeite. Zeker nu zo op het eind.
10…. 9…. 8…. 7…. 6…. 5…. 4…. 3…. 2…. 1…. 1…. 1….
Ik ben de tel kwijt en ik weet niet meer waar ik ben… Sta nog op mijn benen, maar zodra ik de armen van R. om me heen voel en n. een dekentje om me heen slaat… breek ik en zak ik bijna door mijn hoeven. Gelukkig ondersteunen ze me naar een bedje waar ik even rustig bij kan komen.

Dankjewel lieve R. en n.!!! Ik geniet volop van onze momenten en ben jullie super dankbaar.

Later doken LM en ik samen een kamertje in voor ons eigen “spelplezier”. Had recentelijk wat tips en trucs gekregen hoe ik een “piemelmassage” kon geven, dus die heb ik even uitgeprobeerd. Viel kennelijk wel in de smaak heb ik begrepen… Het was intens en heerlijk, fijn om zo lekker met elkaar bezig te zijn… En heel bijzonder! Een kleddernat bed… 2 mensen die van elkaar hebben genoten! Ik voelde me fantastisch!
Het is dat je met je stukje meloen precies op het juiste moment kwam R., maar anders…

Na een drankje wisselen R. en n. veelbetekenende blikken met elkaar en met mij. Het is duidelijk dat er een zwepenspel met mij aankomt. Nog wat gezeur over het wel of niet aan hebben van mijn string… Prima, ga ik toch helemaal naakt in het midden van de zaal staan… Geen probleem hoor!
n. begint voorzichtig met opwarmen, maar niet veel later komt ook R. erbij. De slagenregen is heftig, maar oh wat is het ook weer fijn. Mijn lijf is echter door de uren daarvoor met LM nog extra gevoelig, waardoor het voelt alsof ik veel minder aankan dan normaal.
Maar het is zo’n voorrecht om voor de zwepen van R. en n. te mogen staan. Tuurlijk sta ik soms te vloeken en te grommen van de pijn, het blijft een bijzonder cadeau om die aandacht en energie te mogen ontvangen.

Ik merk dat ik aan mijn tax begin te raken en probeer een soort van te onderhandelen over hoe we zullen gaan eindigen. Met gewoon een simpele 10 laatste, kom ik niet mee weg. Dus worden het 2 rondes van 20 slagen, waarbij de eerste ronde van 20 afwisselend door R. en n. gedaan zullen worden. De tweede ronde zijn er dan 20 van R. alleen…
Het aftellen kan beginnen. En man wat blijft dat toch lastig, terugtellen… Eerst de slag incasseren, en dan nog moeten nadenken over waar ik ook al weer was gebleven… *@#$%^&
De laatste zes slagen van de eerste afsluitende ronde van twintig… Ik wil zo graag die twintig afronden. Maar ik sta te trillen op mijn benen, de tranen prikken in mijn ogen. Ik kan gewoon niet meer. R. komt naar me toe, pakt me vast, kijkt me aan en zegt dat het genoeg is. Ik breek… Het voelt zo dubbel: alsof ik gefaald heb, maar ook als een enorme opluchting. Want als hij zegt dat het genoeg is, dan weet ik: het is oké. Het is goed zo.
En de lieve woorden die ik later nog kreeg… Ze laten me stralen!!! Dankjewel R.!

Onder een dekentje even bijkomen, knuffels van n., even wat drinken. De meeste mensen gaan naar huis en ik neem afscheid van een aantal. Rustig aan kom ik weer tot leven en begin ik weer te landen.
In de auto terug naar huis, zit ik met een grote glimlach op mijn gezicht. Ondanks dat ik nu alleen naar huis moet rijden, vind ik dat niet erg.

De komende weken kan ik nagenieten, de herinneringen laten bezinken en elke dag mijn wonden verzorgen. En bovenal: wederom met een warm gevoel terugdenken aan deze prachtige avond!

En dan is er een plek vrij in de zaal en N. geeft aan dat we kunnen gaan zwepen. Ok, ben ik er klaar voor? Ja tuurlijk. Ik heb er zin in! R. loopt ook grijnzend in het rond. En ik besef me dat ik echt door die twee gezamenlijk te grazen genomen ga worden. Kom maar op…!
N. begint weer rustig met haar babyzweepjes. Althans, dat denk ik, maar ze is kennelijk enorm gegroeid in de afgelopen weken (of heeft mijn feedback goed opgeslagen) en ze zweept nu vanaf het begin al stevig. Ok, hier ga ik een iets zwaardere dobber aan krijgen. Maar ik geniet ondertussen. Van haar groei, van de zwepen, van de pijn, van het samenspel!
Ondertussen is R. ook begonnen, af en toe laat ie de bullwhip in de lucht knallen. Damn, ik schrik toch iedere keer weer… Hij wrapt de zweep om me heen, over mijn borsten en blijft voornamelijk ook op die hoogte. Die gaan het zwaar te verduren krijgen…
Ze wisselen elkaar af, kan ik heel even een klein beetje “bijkomen” als N. aan het zwepen is. Van echt bijkomen is niet echt sprake, ze is gegroeid, weer een beetje meer zelfvertrouwen en dat merk ik! Toch kunnen we ook nog samen lachen en dat is wel zo fijn.

Als we al even goed op weg zijn, zegt R. tegen me dat ik op de grond op mijn knieën moet gaan zitten. Eerst nog even wat naar voren, maar dat werkt toch niet helemaal lekker met deze zweep, maar dan bedenkt ie zich dat ie ook gewoon zo op mijn bovenbenen kan zwepen . Ik zit met gespreide benen en de crackers laten streepjes achter op de binnenkanten van mijn benen, maar ook af en toe zelfs tegen mijn voeten, die onder mijn billen zitten… WTF! Af en toe schiet ik opzij, want ze komen echt hard aan.
R. trekt me aan mijn haren overeind en zet me goed. Damn, ik zak wat weg en voel me onderwijl ook nog natter worden in mijn kruis. Wat is dat toch met die masochist van mij die zo geniet van pijn…

We lopen tegen het einde aan en N. en R. overleggen met elkaar hoe ze zullen eindigen. Ik krijg eerst nog 20 zweepslagen van N. en daarna nog 20 van R. Alleen de hardere zweepslagen bij N. tellen. Dus ze begint, zweep, zweep, zweep, knal… 1, zweep, zweep, zweep, zweep, knal… 2.
Ik zie wanneer ze gaat uithalen, want ik sta met mijn gezicht naar haar toe en toch verbaast het me keer op keer hoe ze aankomen… Deze 20 kan ik gelukkig nog aan.
En dan heb ik er nog 20 van R. te gaan. Ik kijk hem aan, twijfel of ik dit überhaupt wel ga halen… Kan ik dit nog aan… Maar zijn pretogen en grote grijns halen me over en ik ga ervoor. Zwiep knal… 1
Nee, nee, we gaan niet omhoog tellen, we gaan terugtellen, zegt R. met een grote lach op zijn gezicht, dus we beginnen opnieuw. Ja potverdrie, dat is een heel stuk lastiger en ik kan dus weer opnieuw beginnen. Zwiep knal… 20, zwiep knal… fuck… Euh, we gaan niet vloeken he, hoor ik R. zeggen, dat is er gewoon 1 extra bij en opnieuw beginnen. WTF… en hop ik sta op 22…
Ok, focus Emmy, je kunt dit… zwiep knal… 22, zwiep knal… 21, zwiep knal… 20, zwiep knal……… 19…
En zo gaan we heel langzaam terug richting de 0. De slagen komen hard aan. Ik sta te stampen, te springen en te dansen. De slagen blijven zich opvolgen. Af en toe moet ik nadenken over bij welk getal we zijn aangekomen. Mijn hoofd wil niet meer zo helder nadenken…
Tot het moment dat ik een enorm harde zwieperd voel, deels op mijn rug, maar ook wat aan de zijkant. Ik spring (in mijn hoofd keihard vloekend) van mijn plek af, sla mijn handen voor mijn ogen, en zak bijna ineen… Als ik deze slagen zo blijf krijgen, ga ik de laatste paar niet meer halen. Dit was 3, dus nog een paar te gaan… R. komt naar me toe en vraagt wat ik wil. Was dit 0 (en dus het einde) of kan ik er nog 3…
Ik wil het afmaken, maar niet zoals deze laatste… Dus ik geef aan dat als ze zijn zoals de slag ervoor, ik er nog 3 aankan, maar als ze net zo hard zijn als deze laatste slag, dat ik het dan niet meer trek…
Hij laat me mijn plek weer innemen en geeft me de laatste 3 slagen, zwiep knal… 2, zwiep knal… 1, zwiep knal… 0 en dan is daar N. die me opvangt, me in haar armen neemt en samen lopen we naar een bedje waar ik even lekker in elkaar kruip onder een dekentje, met de knuffels van N., van R., maar ook van mijn lieve vriendin.

Als ik weer wat ben bijgekomen, ga ik even lekker wat eten, dat gaat er wel in! Dit keer speciaal voor mij een vegetarische poke bowl! Mjammie jammie. En de rest van de avond is het genieten van andere spellen, lekker kletsen en een heerlijke man overhalen of ie ook naar de Sexy Slave Sunday komt a.s. zondag…
Het was een perfecte besteding van 2e Paasdag. Genoten van de zwepenregen . Thanks lieve N. en R.!
De terugweg met L. is natuurlijk weer super gezellig en snel sta ik weer voor haar huis en niet veel later kan ik in mijn eigen bedje kruipen, nadat ik mijn wonden uiteraard verzorgd heb met Aloë Vera… dat hebben ze wel verdiend…

We zijn 27 opdrachten en veel app-verkeer verder. En dan is het zover; Emmy noemt het D-day. Als een nieuw iemand komt spelen is dat vooral aftasten en kijken naar reactie, uitdrukking, bewegingen van de ander en toch meer communiceren en vragen naar. Maar daar ik mijn verjaardagscadeau “58 caneslagen” al had gehad met Emmy wist ik dat het qua pijnspel ok zat qua mogelijkheden. Dus daar hoef ik mij geen zorgen te maken. Ik maak in mijn hoofd nooit een spel idee, ik ga met de flow van het moment en de spullen om mij heen “lijden” mij de weg. Maar ik heb wel een bewuste keuze gemaakt dat ik met Emmy vooral juist niet het zwepenspel op de voorgrond ging zetten.

Na wakker worden app ik nog even met E. We dollen wat in de app en ik stuur na het douchen en aankleden nog een foto van mijn benen in rokje, met kousen en hakken. Ik heb in ieder geval mijn best gedaan. Als ik tegen half 10 in de auto stap, geeft TomTom aan dat ik er om 10.20 uur ga zijn. Dat is mooi, want dat is op tijd. Dat dat bij het opdraaien van de snelweg al meteen verandert in “te laat” komen, is minder. Maar gelukkig heb ik geen regel bij E. Ook best lastig met bijna een uur reistijd om dan precies op een bepaald tijdstip aan te komen (of ik moet weer een paar straten eerder gaan staan wachten…).

Emmy stapt in de auto en ongeveer een uur later zal ze hier zijn. Ik voel enigszins gezonde spanning en een vleugje onzekerheid, ook omdat ik het gevoel heb dat Emmy heel goed past bij mij als persoon en mijn dominante en sadistische kant. Vanaf het moment dat we uitgebreid zijn gaan appen en koffiedrinken voelt het goed. Daarom wil ik haar naar binnen sleuren, haar op de knieën voor mij hebben en daarnaast deelgenoot maken van de diversiteit qua bdsm.
“Eager” schrijft Emmy in een berichtje, nou en. Maar daar zit natuurlijk wel dat vleugje onzekerheid, wat als ze mijn spel niet leuk vindt, dan raak ik deze dame misschien wel kwijt. Gelukkig, een uur is zo voorbij. We hebben afgesproken half elf. Niet op de minuut, gezien afstand en verkeer wat niet voorspelbaar is. Maar met precies nog 1 minuut rijdt ze voor in haar “koekblik” zoals ze haar auto omschrijft. Op hoge hakken stapt ze uit, deze vallen mij direct op. Ze loopt er verzekerd op, merk ik. Een tas gaat mee en we lopen naar boven voor praatje en kopje thee.

Onderweg luister ik op mijn gemak naar wat lekkere muziek. Ik zet alvast de playlist op die ik gemaakt heb als een van de opdrachten. Beetje in de stemming komen. En aan de file kan ik toch niets veranderen. Dus geen stress en ontspannen blijven. Als ik precies 1 minuut voor de afgesproken tijd mijn auto op de stoep rijd, staat E. al in de deuropening (hij wist precies hoe laat ik zou aankomen, omdat ik mijn reis had gedeeld). Ik stap uit, voorzichtig op mijn hoge hakken, damn, nu voel ik toch wel beetje spanning en na een uur zitten, sta ik minder zeker op mijn hakken. Maar ik blijf gelukkig goed staan en kan normaal naar binnen en boven lopen. We drinken even op het gemak een kopje thee en ik krijg een lekkere muffin die S. heeft gebakken. Mjammie! Na het praatje pot, nog snel even naar toilet en dan naar boven. Ik wil de speelruimte in lopen, maar die is donker en ik kan het lichtknopje niet vinden… Begint lekker. Dus ik roep E. er bij. Als ie weer weg is, kan ik me dan uitkleden, in Nadu gaan zitten (de quirt die ik heb meegenomen ligt voor me), en even een paar keer diep ademhalen om te ontspannen. Ik voel de spanning bij me weer oplopen als ik zijn voetstappen op de trap hoor. Hij heeft me gelukkig niet lang laten wachten. Maar ik heb geen idee wat ie nu denkt, of wat ie ervan vindt (bevalt het hem wat ie ziet, vindt ie de quirt leuk enzo…)

Zoals Emmy zelf graag wil is haar route naar boven en dan in Nadu houding (naakt) wachten op mij. Ze zou daarbij iets klaar leggen. Ik was erg nieuwsgierig wat dat zou zijn. Ze weet nu één van mijn zwakheden, grrrr… Hoe lang laat ik haar wachten, geen idee eigenlijk. Nog even naar de wc en terug hoor ik haar mijn naam zeggen. Ze kon het lichtknopje niet vinden dus naar boven en haar dit laten zien. Daarna weer naar beneden, Emmy de ruimte en rust geven om zich te installeren.
Geen idee hoelang ik haar daar heb laten zitten, kort want ik wil haar laten voelen en laten beleven. Zoals ik al schreef niet gericht op pijnspel, maar hopelijk haar dingen laten ervaren die nog niet gebeurd zijn of juist met mijn intenties worden uitgevoerd op de wijze die ik geil en lekker en gemeen vind.
Ik keur haar met mijn ogen ze zit keurig in de Nadu houding, de handen open naar boven gedraaid. Wow, ze ziet er geweldig uit, ik voel haar en zie haar in al haar overgave aan al dat gaat komen. Dat ze durft en het vertrouwen aan mij geeft. Voor haar ligt een quirt. Altijd fijn en een gemeen slaginstrument. Ik speel graag met pijn in combinatie met opgeilen en klaarkomen of juist niet. En stoppen op het juiste moment, dat zat als rode draad in mijn hoofd. Ik zie haar lichaam, ik voel haar onzekerheid, ik laat haar staan en speur met mijn ogen naar haar lijf, daar kan ik wat mee. Mooie borstpartij kan ik wat mee. De billen had ik al eerder kunnen bewonderen. De rest prima in orde.

E. laat me staan en ik merk dat ie me min of meer aan het keuren is. Pff wat voel ik me nu ongemakkelijk. Ben niet super comfortabel met mijn eigen lijf en nu zo naakt voor een voor mij onbekende man, die straks allerlei (waarschijnlijk ook geile) dingen met me gaat doen, is nog lastiger. Ik heb twee ingetrokken tepels, voor mij eigenlijk niet echt meer een probleem, ik heb er mee leren leven, het hoort bij mij. Maar is soms wat onhandig als je daar iets op wilt zetten als klemmetjes of zo. Ze zullen er dan toch eerst iets uit moeten komen. Zo’n draai vacuümpompje werkt daar best goed bij overigens. E. probeert het ook met een melkmachine… Oef, dit is vernederend. Het doet niet zeer of zo, maar dit voelt zo vernederend, ik weet zeker dat ik nu met een mega blos op mijn wangen sta… Naast de kleine pompjes op mijn tepels, ook nog de grotere cups (eigenlijk niet groot genoeg voor mijn tieten…) erop. Daarna klemmetjes op mijn tepels, met gewichtjes eraan… Auw… mijn tepels zijn niet zoveel gewend, dus dit doet best zeer. Ook nog klemmen met gewichten aan mijn schaamlippen. En dat niet alleen, hij hangt er ook nog belletjes aan… En zegt me dat ik ook nog moet bewegen, omdat ie de belletjes wil horen… Fuck… error in mijn hoofd… dit kan ik niet… schaamrood op mijn kaken… en het geil tussen mijn benen…

Wat opvalt zijn de ingetrokken tepels. Volgens mij ben ik daarmee begonnen (ouderdom komt met gebreken, ik hoor het haar zeggen). Ik heb namelijk een zelfgemaakte melkmachine die passen prima op haar borsten en tepels. Rechts komt mooi naar buiten, links blijft zich verstoppen. Klemmetjes, gewichtjes het gaat redelijk, maar links glijdt er vanaf, aahh wat zielig, moet ik hem opnieuw erop zetten. Ze maakt mooie geluidjes. Geluiden zijn voor mij belangrijk en opwindend, of dit nou een grom, vloek of niet te omschrijven geluiden zijn: yesss geil en ik wil meer.

E. neemt me mee en laat me plaatsnemen op iets wat ie met steigerbuizen en een plank in elkaar heeft gezet. Mijn benen wijd, zodat mijn kutje open en bloot zit. Klemmetjes erop en wederom gewichtjes. Ik word op mijn clit geslagen, word gevingerd en er wordt een wand gebruikt en niet veel later kom ik dan ook spuitend klaar. Het blijft niet bij 1 keer… Als ie me ervan af laat stappen en daarna mijn hoofd richting mijn eigen nattigheid duwt, me een handdoek geeft om mijn eigen zooi op te ruimen, heb ik het zwaar… Waarom is dit zo fucking vernederend en ondertussen ben ik mega geil? Ik heb een extra zetje nodig en E. moet dan ook nog een keer de vraag herhalen of ik mijn eigen geiligheid nog ga opruimen… Met het schaamrood op mijn kaken, op mijn knieën, dweil ik schoorvoetend mijn nattigheid op. Mijn ogen zijn nat, maar ik hou mijn tranen in… Het was best veel nattigheid, daar hoeven mijn tranen niet nog bij…

Ondertussen zit ze al op een bouwwerk, benen wijd open waardoor ik heerlijk bij haar schaamlippen kan en deze kan zwepen en wederom klemmetjes kan opzetten die haar schaamlippen mooi naar buiten laten gaan. Ook daar weer gewichtjes bij en de grom-geluiden zijn heerlijk, ze klinken als muziek in mijn oren.
Verder ben ik het kwijt. Ik weet dat ik volgens mij haar hier voor het eerst heb laten klaarkomen; de combinatie handen en wand gaven een waterval op de grond. Het kletterde letterlijk. Ik weet dat ik haar van de stoel laat afglijden en haar hoofd richting haar eigen geiligheid laat gaan en laat haar voelen wat een geil meisjes ze is en duw haar hoofd in de nattigheid. Spelen met vernedering; graag en opwindend. Ik voel haar in al haar haarvaten hoe moeilijk en gelijk opwindend zij het vindt. Ik kan mij niet meer herinneren of er tranen bij vloeiden.

Op de grond onder een dekentje kan ik even later wat bijkomen, maar E. ligt uiteindelijk bovenop me en duwt met zijn lijf tegen me aan. Als ik niet veel later op mijn knieën zit, duwt ie mijn gezicht in zijn kruis. Hij doet zijn broek open, maar het is teveel voor me… niet voor nu… Ik geef aan dat ik dit (nog) niet kan. Het is ok. Ik krijg een collar om en E. gespt er een leash aan, op handen en knieën kruip ik achter hem aan richting de trap. Beneden zit ik op de grond naast de bank. E. maakt 2 boterhammen voor me, die er gretig in gaan. Ik heb best trek. Kopje thee erbij, wat praten en even alles laten bezinken. Al best veel gebeurd…

We belanden op de grond onder een dekentje. En komen volgens mij in een bewegende manier van opgeilen. Ik heb mijn kleren nog aan maar glijd met mijn lijf over haar heen en we vinden een vloeiende beweging: wow wat geil en opwindend. Ik laat haar op de knieën zitten en duw haar in mijn kruis. Ik laat mijn broek naar beneden zakken, maar dat is te veel en niet voor nu, ze weert af. Tijd voor eten, kopje thee en even praten en bijkomen van de diverse indrukken.

Als we weer boven zijn, laat ie me even “alleen” zitten, in mijn eigen wereldje, met een leren hoofdkap op. Ik kan niets zien, maar mijn gehoor is gespitst. Ik herken alleen de geluiden natuurlijk niet. Heb dus geen flauw idee wat ie aan het voorbereiden is. Even later mag opstaan en meelopen. E. laat me liggen op een tafel (oeps die is verrijdbaar). Ik lig op iets zachts en even later voel ik folie om me heen gewikkeld worden. Iets totaal nieuws voor me… Bijzonder gevoel. Hij trekt het folie redelijk strak om me heen en als ie even later ook het luchtbed laat vollopen dat onder me ligt (aha, dat is dat zachte waar ik op lig), lig ik nog veel strakker vast. Het voelt een beetje als een latex/rubber vacuümbed. Heel strak om mijn lijf en iedere aanraking door het folie heen, voelt nog intenser. Mijn huid staat op maximum lijkt het wel. Strelen met de hand, maar ook met een soort radeerwieltje. Het voelt zo intens, maar ik kan geen kant op…
Ik heb nog steeds de hoofdkap op en als E. even later ook nog folie over mijn neus en mond houdt, wordt ademen een heel stuk lastiger. Ik kan gelukkig redelijk lang mijn adem inhouden en door het niet volledig afsluiten door de hoofdkap, krijg ik het dit keer niet echt compleet benauwd… Maar het voelt wel ok voor me, om ook deze stap samen te zetten, ook al spelen we voor de 1e keer. Het is goed, voelt goed en ik vertrouw E.
Even later maakt ie gaten in het folie bij mijn borsten en bij mijn kut. Met een zweepje mept ie op mijn tieten… fuck, dit doet echt verdomme retezeer… Mijn huid is al mega gevoelig door mijn eerdere orgasmes en nu nog meer door die folie… En ik kan ook nog eens geen kant op… Wil het aankunnen, maar merk dat het echt zo zeer doet en ik wel kan proberen om te bewegen, maar dat dat in die folie gewoon niet lukt. En dus moet ik op gegeven moment wel vragen om te stoppen… dit voelt zo niet goed voor mij… het voelt alsof ik gefaald heb… ik ben toch masochist… ik vind pijn toch fijn… maar man, dit deed echt fucking zeer…
Ondertussen is E. bezig met een clitvibrator en omdat ie ook al meerdere keren met de zweep op mijn kut heeft geslagen, krijg ik in no-time een orgasme… Damn, lig ik in mijn eigen nattigheid hier op de tafel. How embarrassing… En nee het blijft niet bij 1x, want daar is toch niets aan… Dus volgt er nog minimaal een 2e keer, maar het zou ook goed 3 en 4 geweest kunnen zijn, ik ben inmiddels de tel kwijt.

De volgende stap is op de massagetafel en haar inwikkelen in folie Onder haar ligt een luchtbed dat ik kan laten vollopen met lucht waardoor ze nog steviger vast ligt en geen kant op kan. En ik doe ook nog ademreductie. Ze heeft ook een leren hood op gekregen, deze past mooi om haar heen en ik kan haar ogen bedekken en zo ziet ze niets. Ik vind het leuk om te rommelen en zij niet weet wat ik uitspook.
Ik pak een extra stuk plastic om haar neus en mond toe te dekken. Ze had verteld dat ze lang haar adem kon inhouden. En ik weet dat een hood ook ruimte geeft om wel moeizaam maar toch lucht binnen te krijgen, dus dit is een relatief veilige manier om mee te beginnen. (Er staat op haar lijstje waterboarding, komt goed…). Ik begin met radeerwieltjes en behangprikker over haar lijf te gaan en natuurlijk vind ik de gevoeliger plekjes. Ondertussen wissel ik af met haar mond en neus dicht te houden met plastic.
Er is weinig tegenstribbeling, dus houd ik langer haar neus en mond dicht, maar ze laat weinig merken. Toch laat ik het hierbij, komen vast andere momenten. Ik haal haar borsten uit de folie en maak een gat bij haar kut. Ik ga heerlijk weer met een zweep met een driehoekje op haar borsten los. Wow, nu komen er lelijke woorden uit haar en merk ik hoe heftig deze zweep impact heeft op haar. Ik wissel dit af door ook op haar kut te slaan en haar met mijn vingers te bevredigen. Het slaan met de zweep wordt te veel. Emmy geeft aan dat ik moet stoppen.

Als E. me uit het plastic haalt, voelt het koud en kil aan. Net als uit de touwen gaan. Dat is ineens zo koud… Snel onder een dekentje en bijkomen. Maar niet veel later sta ik tegen de paal aan, eerst met mijn gezicht naar de paal, en dus met mijn rug naar E. Hij begint met zwepen. Oef, dit is felle pijn, die ik normaal wel kan hebben, maar mijn lijf reageert er nu gewoon anders op. Het snijdt, het doet zeer. Af en toe moet ik dan ook echt even wegstappen om de pijn te kunnen incasseren, te vloeken en hem binnensmonds te verwensen. Het is maar goed dat ie niet alles heeft verstaan wat ik uit heb gesproken. Ook de voorkant is aan de beurt en opnieuw mijn achterkant. Maar ik ben inmiddels zo gevoelig, dat het lijkt alsof ik veel minder kan hebben. En dus lig ik even later weer op de grond, waarbij E. wederom speelt met opwinding en orgasmes. Ik voel het nodige aan glijmiddel en als ik niet veel later ook wat lichte pijn en wrijving voel, weet ik dat ik me extra moet focussen op ontspanning, ik weet dat E. een poging aan het doen is om mij te fisten… Lang geleden en toch geen makkelijke bij mij. Vaker geprobeerd, maar tot nu toe slechts 1x gelukt bij me. Maar E. is niet te vangen voor 1 gat en ik ben kennelijk opgewonden genoeg, want niet veel later voel ik zijn hele hand in me en krijg ik een dusdanig heftig orgasme, dat het lijkt alsof ik er in blijf. Ik zweef, tril, schok met mijn lichaam en voel alle zenuwen in mijn hele lijf aan staan! Holy shit, wat is dit heftig!
Dat het veel met me heeft gedaan, is wel te merken als ik na een beetje te zijn bijgekomen, even tijd voor mezelf nodig heb… ik kruip van E. vandaan… kan even niet zijn nabijheid handelen en heb een moment voor mezelf nodig. Het was heftig en ik wil even alleen zijn met mijn emoties. Ondanks dat ik er niet helemaal meer bij ben met mijn hoofd, kruip ik uitsluitend tot de rand van de mat en er dus niet vanaf… alsof ik hiermee wil aangeven dat ik binnen de speelruimte blijf en dat het dus wel ok is… Het is ook ok. Na een flinke huilbui, kruip ik voorzichtig weer terug naar E. om een knuffel te halen.

Uit het plastic gauw een dekentje want dat koelt vaak af. Hoe het dan allemaal verder loopt geen idee. We hebben gezweept en we zijn op de grond beland. En dan ga ik los en laat haar meerdere keren al spuitend klaarkomen. Die 10e keer is haalbaar en nog een keer. Uiteindelijk lukt het mij om mijn hele hand in haar kut te krijgen en haar op die manier nogmaals klaar te laten komen. Emmy komt heel heftig klaar, het lijkt wel 20 minuten te duren en is geweldig om te zien en te voelen en mee te maken.
Of dit het moment is geweest dat ze er voor koos om naar het eind van de mat te kruipen, dat weet ik gewoon niet meer. Maar ze kruipt bij mij weg en gaat aan eind van de mat zitten en begint te huilen. Ik lig op een afstand en realiseer mij dat ik haar de ruimte moet geven en dat ze vanzelf mij weer opzoekt, wat dan ook gebeurt.

Het is genoeg voor vandaag. Ik ben gesloopt, figuurlijk, maar ook lichamelijk. Dit heeft een hoop energie gekost en veel emoties los gemaakt. E. ruimt alvast wat op en ik probeer in mijn roes ook een beetje te helpen. Ik pak mijn spullen bij elkaar en we lopen naar beneden, alwaar ik even lekker kan afdouchen. E. staat op me te wachten met een grote, gekleurde handdoek, om me droog te wrijven. Daarna kruipen we op de bank met een kop thee en een lekker stukje chocola. Als S. wat later thuiskomt, eet ik gezellig mee en als het eigenlijk al weer wat te laat wordt, stap ik in de auto om weer naar huis te rijden. Op de terugweg overdenk ik hetgeen er allemaal gebeurd is. Als ik thuis ben, app ik nog even met E. Het spel was zo “anders” dan ik gewend ben… Heftiger, zelfs zonder echt veel zwepen. Hij is geen grenzen over gegaan, maar ik heb wel veel te verwerken. Veel dingen meegemaakt die ik nog niet eerder heb meegemaakt en zonder dat hij het wist, heeft ie een deel van een hele grote wens van mij vervuld… en die moet ik ook even een plaatsje geven. De volgende dag bellen we even en kunnen we nakletsen. Dat is fijn. Ik heb het eerder met F. eigenlijk nooit gedaan, maar ik merk dat ik er nu heel erg behoefte aan heb. Fijn om even E. zijn stem te horen en nog eens te horen dat het fijn was. Dat ik het goed gedaan heb… Ik kan delen dat ik een zere kut heb, dat mijn tieten een paar blauwe plekken hebben en dat mijn rechtertepel heel erg zeer doet.

Ik weet dat we het allemaal positief hebben afgerond en thee gedronken hebben en gekletst maar qua inhoud ben ik dat kwijt.
Resume vanuit mijn perspectief: bewust ingezet op de combi pijn en opwinding en dat heb ik ook gedaan met volle overtuiging en ik heb haar zien bewegen in die opwinding en pijnbeleving. Daar heb ik super van genoten en ik wil meer genieten van deze dame, zeker weten. Wat kan ze veel hebben en meedansen in de opwinding van het spel. Ik wil vaker dansen met haar.

Gisteren merkte ik dat ik toch een klein subdropje krijg. Ben down en voel me lichtjes depressief. Gelukkig is daar een lieve vriendin die me uitnodigt om (blauwe) taart te komen eten. En waar ik even lekker kan kletsen en gek kan doen met haar kids. Als ik dan ook nog even kan bellen met E., komt het toch weer allemaal goed en ga ik met een fijn gevoel die avond naar een heerlijk concert met lieve vrienden, dat vanuit een spontane actie is ontstaan. Ik hou van spontane dingen en van taart… Het maakt me gelukkig!!!

En dan is het zondag. In de ochtend leid ik nog een natuurexcursie en daarna snel naar huis, douchen, broodjes smeren en in de auto op weg naar Lelystad. In mijn tas mijn nieuwe jurkje (en ook mijn oude setje als backup – na de vorige keer Try & Play zo blij dat ik voortaan altijd 2 setjes in mijn tas – je weet maar nooit wat er met het ene gebeurt…) en 2 paar hakken. Bij het omkleden twijfel ik nog, zal ik maar gewoon mijn oude setje aan doen… Maar lief dinnetje wil graag mijn nieuwe jurk zien, dus dan toch maar aantrekken. Haar reactie is dolenthousiast! En ik word er alleen maar onzekerder van.
Maar goed, ik hou de jurk aan, doe mezelf het chokertje om, trek mijn “makkelijke” hakken aan en loop naar binnen… En ja, ik weet het, het is misschien onzin, ja ik zie er voor mijn leeftijd nog best wel appetijtelijk uit, en toch… ik ben gewoon fucking onzeker… Waarom dan toch zo’n opvallend jurkje aan doen…? Omdat ik uit mijn comfortzone wil stappen. Omdat je alleen maar kan groeien als je af en toe dingen doet die (beetje) buiten je comfortzone liggen…

Als ik even later met E. sta te praten, die me een beetje staat te pesten en ik een stapje achteruit doe, kom ik vast te zitten met mijn hak in een afvoerrooster. Damn…, bandje losmaken, schoen uit en ik probeer de hak eruit te trekken. Dat lukt, maar natuurlijk blijft het uiteinde van de hak (het hakje zelf) in het rooster achter… En dus kan ik deze schoenen niet meer dragen. “Gelukkig” heb ik nog een paar andere bij me, alleen zijn die een tikkeltje hoger en zitten iets minder comfortabel (al staan ze wel beter bij het jurkje, omdat ze van lak zijn). We hebben het maar zwaar als subs… Een drankje en even wat kletsen.
Maar er is geen tijd om mijn drankje op te drinken. E. neemt me mee, neemt mijn drankje af, vraagt op welke plek ik wil staan (met wat meer of minder koele lucht… nou doe maar wat minder, anders beetje te koud….) en kijkt me aan met een blik van “waar wacht je nog op”. Ok, ok, ik doe mijn jurkje wel uit. “Kousen ook?”, vraag ik nog. Maar dat is niet nodig. Ik wil klaar gaan staan, maar E. vraagt nog aan me of ik wil dat “die” stuk geslagen wordt… en wijst op mijn rode string… Euh, nee, shit, ok, die moet dus ook uit… ok, ok…

Allereerst “warmt” ie me op met een superzacht fluffy “zweep”ding… Echt, alsjeblieft… blijf uit mijn buurt met zo’n akelig ding. Ik weet zo niet wat ik daar mee moet. Zacht strelen, beetje “slaan”, maar dat voel ik toch helemaal niet, anders dan dat het zacht is voor mijn huid… De rillingen lopen over mijn rug. ieeek….!!!! Eerst wat opwarmen met de floggers. Daarna voel ik verschillende zwepen (weet natuurlijk niet meer wat…). De een venijniger dan de ander. Een drakentong (die heeft kennelijk de meeste strepen veroorzaakt), een singletail, bullwhip, korte en langere. Waar alleen mijn voorkant mee geraakt wordt, of ook die echt om me heen wrappen. Met 1 tegelijk of ook wel met 2 tegelijk (zoals de signal whips). Ik “dans”, spring af en toe, stampvoet een paar keer. Kijk E. aan, zucht af en toe diep om de slagen te incasseren, krijg een glimlach op mijn gezicht, tikje uitdagen, dit kan wat harder… oef, die kwam pittig binnen… Ik stap opzij, wrijf over mijn zere plekken, maar stap toch weer terug op mijn denkbeeldige stip. De zwepen worden afgewisseld. E. vraagt nog welke ik wil… Euh, ja dat weet ik toch niet… euh, die keuze kan ik niet maken… euh, die keuze wil ik niet eens maken…, euh, ik kan niet meer zo helder denken, weet ik veel…

Ik had met mezelf afgesproken dat ik goed op mijn eigen grenzen zou letten. Moeilijk, maar ik moet het gaan leren als ik met onbekenden wil spelen die mij (nog) niet zo goed kunnen lezen en weten wanneer het eigenlijk genoeg is. Dus opletten hoe ik reageer, wanneer komt er verandering. Zolang als ik E. nog aan kan kijken en ik nog een glimlach op mijn gezicht heb en misschien zelfs wel wat ondeugend uit mijn ogen kijk (geen idee of ik dat deed hoor, maar dat gevoel had ik wel…) gaat het goed.
Maar toen hij zijn zware, grote, dikke Russische bullwhip pakte, die zo heavy om mij heen wrapte, merkte ik dat er een verandering kwam. Ik keerde me in mezelf, kreeg een droge mond en begon wat te zweven. Ik ging kennelijk naar mijn max toe. En net voordat ik het wilde gaan aangeven (maar ja, ik kan nog best wel een paar slagen meer incasseren toch…) wrapt E. de bullwhip zo hard om me heen en trekt me met de bullwhip om me heen zo naar hem toe, dat ik wankelend tegen hem aan stap. En op het moment dat ie een arm om me heen slaat, “breek” ik. Het was duidelijk genoeg… Op het bed in de hoek kan ik met een dekentje om me heen, even bijkomen. Een glaasje water en even wat nakletsen. Het duurt even voordat er weer wat leven in mijn ogen terugkomt. Daarvoor zijn ze een beetje leeg en glazig…

Gezellig even kletsen met H. en S. en ook even samen een hapje eten. Daarna loop ik even wat rond, kijk naar wat spellen, en ben eigenlijk toch een beetje “lost in the world”. Is mijn eigen ding… ik vind het gewoon spannend en ook wel wat eng om zomaar vreemden aan te spreken. Maar wil me ook niet continu aan bekenden “opdringen” omdat ik zo nodig alleen naar een feestje wil. Leuk en erg goed gesprek met F. volgt. Hij snapt er echt niets van. Waarom zo onzeker, ik ben een leuke vrouw, waar maak ik me druk om. Ja, ja, dat zeg je nu wel… maar… gaat er door mijn hoofd. En dat heeft totaal niets met F. te maken, maar heb ik gewoon altijd… Het is me gewoon met de paplepel ingegoten dat ik niets waard ben, dat ik dom ben, dat ik niets snap, kon het nooit goed genoeg doen… Zo dubbel dat ik dat dan ook juist weer opzoek binnen de bdsm… Maar zoals ik ook in de blog schreef over mijn vroegere verkrachting en vandaag nog eens tegen me gezegd werd “ik kies er nu vrijwillig voor”… Ik wil me nu juist klein voelen, aan / onder iemands voeten zitten, geobjectificeerd worden. Op die momenten kan en mag ik loslaten, staat mijn hoofd stil en ben ik niet aan het nadenken. En voel ik me fijn!
Maar goed, terug naar mijn onzekerheid. Ik heb heel bewust het rode jurkje gekocht en ik heb het gedurende het feestje (bijna) continu gedragen. Niet altijd met een trotse blik, rug recht en borsten vooruit, maar ik heb het gedragen en ik ben trots op mezelf dat ik het heb gedaan. Nee ik voel me er absoluut nog niet zekerder door. Daar zal ik het veel vaker voor moeten dragen. Maar ik ben even uit mijn comfort zone gestapt en er is niets vervelends gebeurd… Dus de volgende keer gewoon weer doen!
Dank F., je woorden zullen me echt wel bij blijven!

Tegen 9 uur stap ik in de auto en ga op weg naar huis. Onderweg nog even een korte stop bij de Mac, ik heb toch nog wat honger (en dat ligt echt niet aan het eten bij T&P hoor…). Lekker muziekje aan in de auto. Thuis maak ik nog snel even een foto van mijn mooie marks! Dank E.!
Moe, maar heel happy stap ik thuis in bed, kruikje bij mijn voeten en val vrij snel als een blok in slaap…

Als ie gisteren aangeeft dat ie geen tijd heeft omdat ie naar Mystique gaat, grap ik nog dat ik wel mee had gekund. Op zijn reactie dat ik aan het werk ben, geef ik aan dat ik wel wat kan regelen. En zo stap ik 10 minuten later in mijn auto naar huis. Snel opfrissen, omkleden, spullen inpakken en hup naar Meester. Daar in de auto en op naar Mystique! Ik ben erg benieuwd, want hier ben ik nog niet eerder geweest.

Wat een mooie locatie! Een parenclub met elan. Na het omkleden, mijn boeien aanbieden. Eerst om mijn enkels, slotjes erop en dan op mijn knieën om mijn polsboeien om te krijgen. Klik en er gaat een extra knopje om… Ik ben in het bijzijn van Meester al redelijk onderdanig, maar als de boeien om zijn, gaat er nog een extra knopje om. Het is nu echt “hij bepaalt”.

We drinken wat aan de bar en Meester geeft me een rondleiding. Alles ziet er keurig uit. Het is nog redelijk rustig, al wordt er wel al wat gespeeld. Tijd om wat te gaan eten. De keuze voor mij is wat beperkt, maar met een lekker kopje pompoensoep, frietjes en een bakje salade heb ik toch lekker gegeten. Als we klaar zijn, sluiten P. en I. zich bij ons aan. Die ken ik natuurlijk nog van Try and Play. Leuk, in ieder geval nog 2 mensen die ik ken. Als ik zij gegeten hebben, is het tijd om naar de speelruimte te gaan en dus voor mij tijd om uit te kleden.

Ik ben een stuk rustiger dan bij Try and Play en het voelt toch wel weer bijna als vanouds. De floggers zwiepen over mijn rug. Ik weet dat het nodig is om mijn huid wat op te warmen, maar eigenlijk heb ik er zo niets mee met dat softe gedoe…Maar ik hoef het maar te denken of Meester pakt het zwaardere werk erbij. De singletails worden afgewisseld met de stropdas (kloteding).

Ik merk op gegeven moment dat er anders gezweept wordt, maar weet niet waarom. Als ik me op een gegeven moment omdraai, begrijp ik het… S. was me aan het zwepen ipv Meester. Geen idee waarom, maar goed. Ok, prima natuurlijk, ik heb daar niet echt wat over te zeggen natuurlijk. Dus ik geniet van het zwepen. En dan ineens voel ik toch weer de bekendere klappen en ja hoor, Meester heeft het weer overgenomen. Toch wel een verschil! Auw! Het is een soort gezamenlijke dans die je uitvoert. Stapje naar voren, passen op de plaats, af en toe til ik mijn benen een voor een op, draai in de rondte, sta stil, kijk Meester aan, en draai weer weg. Welke dans het precies is, daar ben ik nog niet echt over uit. De tango, de passo doble, salsa, kizomba… vertel het me maar. Maar dat het genieten is, dat staat als een paal boven water.

De ene zweep harder dan de andere, soms strelend over mijn huid, dan weer venijnig hard, me zacht rakend op mijn rug, of wrappend om mijn heupen. Ik omarm de pijn, ga er steeds meer in op, geniet en laat me meenemen naar andere wereld, terwijl ik toch met regelmaat contact zoek met Meester. En dan zijn daar de woorden “nog 10″… en ik wil nog zeggen, nee, niet nu al stoppen, ik kan nog veel meer hebben. Maar het stomme is, dat als die woorden zijn uitgesproken, er kennelijk een knopje omgaat en hoe verder we komen, hoe ongelooflijk veel meer pijn het doet. De 10e slag komt dan ook echt fucking mega hard binnen en ik zak zo goed als door mijn hoeven. Vlug klikt Meester me los en helpt ie me naar de bank waar ik mag bijkomen. Glaasje water drinken.
Maar zittend op de bank voelt niet goed voor me, dus ik kruip op mijn knieën en krul ineen en aan zijn voeten kom ik rustig aan weer terug.

Als de avond wat verder gevorderd is en Meester ook verder uitgespeeld is, vraagt ie of ik mee ga naar het bubbelbad. Euh, ja tuurlijk, graag zelfs. En dus liggen we niet veel later samen in het bubbelbad. Ok, dat had ik niet verwacht. Lekker het warme water langs mijn huid, strelend over mijn beurse plekken. En niet veel later heb ik tig orgasmes gehad (ja slettebak eerste klas) en een flinke mindfuck. Meester was op dreef met wat ie allemaal nog met me van plan is. Ik kan mijn borst natmaken… En kijk er eigenlijk ook wel naar uit. Wie weet… 

Het was wederom een fijne avond. Draag mijn marks met trots en zo blij dat ik weer terug ben bij Meester! Dank u voor deze mooie avond!

En weet je, ik HOOR het hem gewoon zeggen, nee beter, fluisteren in mijn oor, en daarmee zit ie in mijn hoofd. Het is hem gelukt… Wederom… Zucht…
En ja, ik droom er absoluut van die nacht. Damn, waarom, waarom… En helemaal nu de regel weer is ingesteld dat ik moet vragen om met mezelf te spelen en klaar te komen. Dus niet even in de ochtend nagenieten en mezelf van het (evengoed wel lekkere) geile gevoel af te helpen. Want ja, ook al zegt mijn koppie misschien wel “nee” (heel zachtjes nog maar hoor), mijn lichaam is het daar duidelijk niet mee eens, en die wil van alles…  Ik probeer nog stoer hem vanochtend uit te dagen, door Meester te bedanken voor de mooie dromen die hij me heeft gegeven en dat als die werkelijkheid worden… Wow!!! 
Maar hij trapt er niet in, en gaat er niet op in. Wenst me alleen een fijne werkdag.
Het aftellen is nu begonnen, nog maar 13 nachtjes slapen…

*****

Gisteravond (dinsdag 15 maart) eerste keer voor deze week in de bench. Was na het eten naar buiten voor vrijwilligerswerk en was pas om kwart voor 10 thuis. Snel spulletjes opruimen, kattenbakken uitscheppen, tanden poetsen en me uitkleden. De bench en de boeienset had ik al klaar gezet/gelegd. Zacht muziekje aan en ik kruip de bench in. Ik kan mijn draai niet vinden… Ben onrustig… En nu al geil… Ik kruip in een houding tussen humble en stool in (ruimte is wat beperkt hè). Kont naar achter en beschikbaar. En zo zit ik zeker een kwartier van de tijd. Daarna draai ik me toch op mijn zij. Ik rust wat. Na ongeveer weer een kwartier draai ik me op mijn andere zij. Ik ben kalm, rustig, mijn hoofd is rustig, maar mijn lichaam is onrustig. Ik merk dat ik nog geiler ben geworden. En er is nu geen mogelijkheid om met mezelf te spelen en al helemaal niet om klaar te komen, dus dat maakt het eigenlijk alleen maar erger. Het laatste kwartier zit ik weer in de houding tussen humble en stool. Mijn manier om Meester te danken, ook al ziet hij het niet…

Als ik na het uur mijn bed in rol, voelt mijn lichaam koud aan. De temperatuur in mijn slaapkamer was toch net te laag voor het uur in de bench. Maar van binnen ben ik heet. Ik draai en lig onrustig in mijn bed. Zou het liefst nu willen masturberen en klaarkomen. Maar die toestemming heb ik niet en nu nog vragen heeft ook geen zin. Te laat… Dus moet ik ervoor zorgen dat ik rustig word, zodat ik in slaap kan vallen. Het duurt even, maar uiteindelijk val ik toch in slaap. En heb natuurlijk weer hete dromen die me ook niet verder helpen.

Vandaag overdag word het niet beter. Mijn dinnetje komt met allerlei geile praatjes die zij met haar D heeft. En dan moet ik maar ijskoud blijven… Hallo, ik ben ook maar van vlees en bloed en heb ook wel mijn behoeftes. En die worden nu gedurende de dag flink op de proef gesteld. Meester reageert niet op mijn appjes, dinnetje is zelf ook in een geile bui, dus die helpt ook niet.

Zou eigenlijk nu wel willen vragen of ik toestemming krijg om met mezelf te spelen en klaar te mogen komen, maar ik heb zo’n vermoeden dat ik het antwoord al wel weet. Denk niet dat ik voor volgende week zondag nog toestemming ga krijgen… Hoe ga ik dit volhouden… Ik wil nu gewoon seks, hard genomen worden, gebruikt worden, mijn gaatjes gevuld. Ik ben gewoon een SLET!!!

Ja Meester, u heeft me nu waar u me hebben wilt… Uw slavin en slet! Ik zal zorgen dat u trots op me bent!

In de avond belt Meester me. Ik had een app gestuurd met de vraag of we even konden bellen. Zat gewoon met mezelf omhoog. Niet dat het telefoongesprek me veel opleverde. Ik bleef geil en sterker, Meester maakte het af en toe nog gewoon erger. En ja ik kreeg uiteindelijk wel toestemming om met mezelf te spelen en klaar te mogen komen, maar dan wel 7 keer in de aankomende dagen tot en met zondag… En dan gebruik makend van 7 verschillende speeltjes die ik heb (ballgag en klemmen enzo mogen meegerekend worden). Maar ik mag iets niet 2x gebruiken… Euh, dit is weer andere koek. Maar goed, anderhalf uur later ben ik wel iets rustiger, nog wel geil, en kijk ik eigenlijk nog meer uit naar volgende week…

Als ik naar bed ga maar even tijd nemen voor mezelf. Ik doe een ballgag in en ga op de grond voor de spiegel zitten om mezelf te vingeren. Het duurt niet lang of mijn ontlading is daar… Welterusten! Nog 6x te gaan…

*****

Het is inmiddels donderdag 17 maart. Nog 10 nachtjes slapen… Vannacht uiteraard weer gedroomd. En het zijn zeker geen nachtmerries hoor, ik geniet volop in mijn dromen. Werd dan ook vanochtend (te) vroeg wakker en was wederom bloedgeil. Mmm, een ander speeltje nu. Dus mijn glazen dildo gepakt en mezelf verwend. Zonder moeite en zonder glijmiddel schuift de dildo zo naar binnen. En ook nu duurde het niet lang voordat de ontlading kwam. Een kledderboel achterlatend… 

In de avond ga ik voor de 2e keer de bench in deze week. Had mezelf gedeeltelijk vastgelegd met mijn boeien en double-enders aan de bench, maar ook een metalen dildo mee de bench in genomen. Tenslotte moet ik die opdracht ook nog vervullen en wat is dan fijner, dan 2 vliegen in 1 klap…
Gezien het feit dat ik ondanks de rust ook geil word van in de bench liggen, leek het me dan wel handig om meteen mezelf te verwennen. Ook nu natuurlijk weer geen enkel probleem om klaar te komen. De benchopdrachten zijn volbracht en voor de klaarkom-opdracht nog 4 te gaan…

Vrijdag 18 maart ben ik toch weer vroeg wakker. Mijn geilheid neemt (nog) niet af. Ik neem de dildo met zuignap mee onder de douche. Plakken aan de muur en op die manier kan ik mezelf “berijden”, douchestraal op mijn clit en ik rolde weer snel over mijn randje…
Overdag ben ik druk, in de avond heb ik nog een ongepland ritje met de auto op en neer naar Bodegraven en dus stap ik flink vermoeid mijn bed in. Ik had niet echt zin, maar qua planning “moest” ik toch nog even aan het werk. Met behulp van de Celebrator duurt het gelukkig niet al te lang en val ik daarna dan ook als een blok in slaap.

Bij het opstaan op zaterdag 19 maart ben ik er toch een beetje klaar mee. Ik dacht meteen “blegh, heb nu geen zin”. Maar ja, vandaag heel de dag op pad met de motor, vanavond slaap ik niet thuis, dus morgenochtend ook geen mogelijkheid en ik heb nog 2x open staan…
Dus ik nam de Satisfyer mee onder de douche. Houdt dat kreng er precies op het moment supreme mee op…!!! WTF!!! Batterij leeg… nee, niet nu… Dus snel op de oplader gelegd en gelukkig had ie na een kwartiertje net voldoende power om het af te kunnen maken. Daarna wel een beetje wankelend op mijn benen. Wat een orgasme al niet teweegbrengt.

Zondag 20 maart in de avond… de laatste keer, totaal niet in de mood, geen zin en het ging dus ook zeker niet vanzelf. Ondanks de Magic Wand die ingezet werd. De ontlading was dan ook wat minder en heb er geen mega fijn gevoel aan overgehouden. Maar goed, eindresultaat telt en ik heb mijn opdracht volbracht. Meester heeft er een hoop lol van gehad, want tussendoor moest ik natuurlijk wel verslag uitbrengen.
Maar goed, nog 7 nachtjes slapen, dan is het eindelijk Try & Play… Heb er zo’n zin in!

In de afgelopen week stuur ik Meester iedere dag een appje dat het nog “zoveel” nachtjes slapen is. De dag komt steeds dichterbij. Uiteraard komt hij met de opmerkingen dat ie “wat rillerig is”, of dat het “slechter gaat met de zieke”. Alleen om extra te stangen. Op zaterdag krijg ik nog door hoe laat (en hoe) ik klaar moet staan de volgende dag. Gelukkig kan ik in de ochtend nog mijn laatste ommetje van die week lopen. Krijg ik daar in ieder geval geen extra straf voor. Er staan er immers al 40 in het boekje… Mag zelf een zweepje of iets dergelijks van huis meenemen die hij zal gebruiken als straf. Daar moet ik natuurlijk even goed over nadenken.
Ik leg de meeste spullen alvast klaar voor de volgende dag. Twijfel nog welke zweepje / slagmateriaal ik mee ga nemen: de dressuurzweep, de rubberen rottigheid of toch het favoriete zweepje met de 2 tongen. En ik kies toch voor het laatste. Ik weet dat Meester die zelf ook heeft, dus hij weet hoe hij er mee uit kan halen. Dat is een nadeel, maar toch… Ik ga het meemaken… het is en blijft immers toch straf.

En dan is het eindelijk zover. Ik ben uiteraard vroeg wakker, zorg dat alles nu echt klaar ligt, check nog even dubbel, ja mijn boekje ligt er ook bij, kousen zonder ladder, hakken, platte schoenen mee voor op de terugweg, mijn boeienset, buttplug alvast klaarleggen… Alles is gereed, nu ik nog.
Eerst maar het ommetje maken en ik wandel in een heerlijk ochtendzonnetje nog even lekker 4 km. Mijn hoofd is gelukkig al deels leeg. Daarna even lekker in het zonnetje op het balkon ontbijten. Wat een genot zijn deze heerlijke temperaturen toch. En dan tijd om onder de douche te gaan, netjes mijn benen en intieme zone scheren en zorgen dat ik anaal schoon ben, anders wordt het zo’n zooitje bij het uithalen van de buttplug… En het grappige is, dat bij het aantrekken van mijn kleding, steeds meer mijn andere gevoel naar voren komt. En doordat ik, zoals gewoonlijk, weer mijn nette rokje etc kan aantrekken, maar wel in combi met de buttplug, versterkt dat gevoel nog meer.
Ik krijg een telefoontje van S. dat ze onderweg zijn, maar omdat het nog wat vroeg is, even naar boven willen komen. Kan ze even mijn nieuwe keuken zien (en sowieso mijn flat). Na een flitsbezoek en een drankje zijn we dan onderweg naar Lelystad. Het gekonkel in de auto valt gelukkig mee.
Bij het omkleden pakt Meester ineens een mooi paars satijnen zakje tevoorschijn. En daar zit gewoon de goede boeienset in. Iets dunner, maar nog veel mooier, met mijn naam erin gegraveerd! Mijn echte, eigen boeienset. Deze is zo mogelijk nog mooier dan degene die ik in februari heb gekregen. Past veel beter, is minder dik en daardoor zit ie gewoon mooier. Super blij mee! 
Had zelf recentelijk nog kleine slotjes van Masterlock gekocht. Die passen er helemaal goed bij.
Ik krijg ze om en ben echt super trots! Maar dat was volgens mij ook wel aan mijn gezicht te zien.

Even een rondje lopen en bekende gedag zeggen en een knuffel geven. Daarna even een broodje eten.
We lopen via de kleine kamertjes en de dark room weer terug. Bij de dark room moet slaaf H. naar binnen om te gaan “kijken” hoeveel mensen er binnen zijn. Hij mag niets hardop zeggen, maar fluistert het tegen Meester. Die sommeert me om naar binnen te gaan en goed te gaan voelen. Ik loop naar binnen, de zenuwen gieren door mijn lichaam, het is echt donker binnen en ik heb geen idee hoe de ruimte überhaupt is. Ik loop dus voorzichtig rond, voel een “muur”, een leegte, dan loop ik in een hoek tegen een “bed” aan, ik voel het matras en een kussen erop. Geen mensen in ieder geval. Als ik weer terug wil lopen, geen idee hoe lang Meester wil dat ik hier blijf, maar er is verder niets, dus toch maar weer terug, komt er een man binnen, die door S. naar binnen is gestuurd. Hij weet eigenlijk niet goed wat ie moet doen. Hij is er natuurlijk op uit gestuurd om het mij “lastig” te maken. Ha, maar daar tuin ik nu nog even niet in. Pak hem bij zijn handen, draai een half rondje om hem heen, zodat ik weer bij de uitgang sta en laat hem weer los. Hem aan zijn lot overlatend, ik weer rustig de dark room uitlopend. S. en Meester hebben de grootste lol. Het is ze gegund!

En dan is er genoeg gechitchat. Tijd voor “actie”. Even mijn enkelboeien los, zodat ik mijn kousen uit kan trekken en weer terug om. Daarna zet Meester me vast, samen met een ander dame I. Haar D en Meester gaan samen met ons aan de slag. We staan met de gezichten naar elkaar toe, kunnen op die manier steun bij elkaar zoeken en tegen elkaar aan gaan staan als het wat moeilijker wordt. Ze is mooi, warm en lief. En ze ruikt heerlijk! 
Geen idee wat ik allemaal gevoeld heb; verschillende zwepen, batjes, plankjes, handschoenen met prikkels. Het een wat zachter, het andere harder of soms echt snoeihard. Dan weer door Meester, dan weer door P. Ze draaien om ons heen. Ik lach Meester toe als ie in mijn blikveld komt en probeer hem wat uit te dagen met mijn ogen. Kom maar op! Of ik kijk hem aan, terwijl ik van P. een ongenadige klap uitgedeeld krijg. Toch best bijzonder. Ik incasseer voor Meester, ik doe het voor hem.
Maar soms kruip ik ook in de warmte van I. weg, of probeer ik haar te steunen als een klap hard bij haar binnen komt. En ineens voel ik mijn orgasmegevoel zich opbouwen. Maar Meester staat links van me en die kan er op die manier helemaal niet bij. Dus dat betekent dat ik op dat moment gevingerd wordt door P.  Ach, vandaag kan alles. Net zoals dat er al een paar keer aan mijn buttplug is gevoeld en geduwd (geen idee door wie). Het enige is dat ik sowieso staand wat meer moeite heb om een orgasme te krijgen en dan ook nog in een overvolle ruimte. Ik geraak niet over het randje…

Het moment nadert dat het toch wel steeds lastiger wordt. De pijn begint aardig op te lopen, de klappen zijn soms echt snoeihard en ik begin mijn grens te bereiken. P. geeft me een klap met een batje (??) en die komt zo binnen dat ik weg wil stappen, maar dat lukt niet omdat ik met mijn polsboeien vast zit, en ook omdat I. met haar armen om mij heen zit. Ik krijg weer een klap, wil nog verder wegstappen, maar het lukt niet… Ik kan niet uit deze situatie, krijg weer een klap en roep 2x “nee” (lichte paniek heeft van me meester gemaakt). Op dat moment ben ik kennelijk wat verder doorgedraaid/doorgelopen en kan ik Meester aankijken, zeg nog een keer “nee” en gelukkig stapt Meester er tussen. Ik ben inmiddels in tranen uitgebarsten, word los gemaakt en naar het bed geleid, waar ik op mag gaan liggen. Ik wil het liefst Meester niet loslaten, hij mag me even niet alleen laten, maar hij kruipt gelukkig naast me op het bed. En ik kan loslaten en verder huilen… En de tranen komen van diep… Ik krijg wat te drinken, handdoekje over me heen en door mijn tranen heen, kan ik gelukkig wel weer lachen naar Meester. 

Hoe we er precies op kwamen weet ik niet, maar ik zit even later op het randje bij de middenpaal. Meester bladert nog een keer door mijn boekje met de zweep in zijn handen. Ik weet het al, het zijn 40 strafslagen. En ze gaan dus op mijn bovenbenen komen. Alleen door dit zweepje vrees ik al dat mijn binnenkant er ook aan zal moeten gaan geloven…
Meester begint aan mijn linkerkant en ik krijg er 5 op mijn linkerbovenbeen. Ze komen hard binnen en doen zeer. En na de 5 slagen, steek ik mijn linkerhand op met 5 vingers, ten teken dat dat er 5 waren. Ik verbijt me om niet even over mijn zere bovenbeen te strijken. Door naar rechts, weer 5, die iets minder aan de binnenkant terecht komen. En nu steek ik mijn rechterhand op met 5 vingers, dat ook dat er weer 5 waren. Ik kijk Meester niet aan, het doet gewoon zeer en ik moet me verbijten. Maar dinnetje liep kennelijk op me af (achter me) en stopte toen ze Meester bezig zag. Ze zag in zijn ogen duidelijk dat ie bezig was met straf geven. Ze stond stil en draaide zich weer om. Ze had door dat dit menens was…
Na nog eens 10 slagen ben ik op de helft. Met name de linker binnenkant bovenbeen kleurt nu inmiddels al dieprood. En ik moet er in totaal nog 20 incasseren. Damn, was dit zweepje wel zo’n goed idee? Had ik toch niet beter iets anders kunnen kiezen? Van de andere kant, het is en blijft straf, dus ik moet niet zeuren. Had ik maar gewoon beter mijn best moeten doen. Het ergste is ook nog dat ik de straf heb opgelopen met regeltjes die voor mijn eigen gezondheid zijn. Dus des te erger dat ik me er niet aan gehouden heb.
Na de 40 slagen wil ik op mijn knieën Meester bedanken, terwijl hij me in zijn armen wil nemen als ik half opsta… Even een lachwekkende situatie. Maar dan toch maar even op mijn knieën bij Meester aan zijn voeten. Dank u Meester, ik zal echt beter mijn best doen op deze regels!

Tijd om te gaan eten. Ook nu is het weer even kijken wat ik kan eten (vegetarisch aanbod is zeer beperkt…), maar het lukt gelukkig nog enigszins. Ik wacht geduldig tot Meester ook zijn eten heeft, voordat ik begin. Het is gezellig aan tafel. Na het eten weer even een klein rondje langs de kamertjes, maar het is rustig vandaag. Meester kan dus zijn belofte niet waarmaken… en is het alsnog weer “praatjes vullen geen gaatjes”… 

Dus dan maar met de zwepen aan de slag. Ik mag kiezen of ik vast gezet word of dat ik los sta. Ik verkies om los te staan, maar wel iets vast te kunnen houden. Dus de houten ring wordt boven mijn hoofd vastgezet. En nu kan het spelletje van Meester beginnen. Nu achteraf kan ik het ook wel zo benoemen, op dat moment wist ik eigenlijk nog onvoldoende wat me te wachten stond. Het is ook pas de tweede keer dat we op een feestje spelen en hier is het gewoon heel anders dan thuis in de studio.
Hij gebruikt verschillende zwepen, niet echt om op te warmen en wisselt gewoon heel vaak. Dat maakt dat ik lastig in mijn gevoel kan komen en dat soms door het gebruik van een totaal andere zweep met een totaal ander gevoel, dit zo heftig binnen komt, dat ik wegstap, ‘m aankijk en zeg dat die zweep mega veel pijn doet. Dat het niet leuk is. Ik voel me zelf een miepje, een zeur. De bullwhip wrapt weer heerlijk om me heen, maar als ik me daar aan over wil geven, krijg ik ineens met een rubberen zweep een slag te pakken. Damn, , die doet tering zeer… Ik stap dus met regelmaat van mijn “middenstip” af, al blijf ik nog wel continu de houten ring met 1 hand vast houden. Mijn teken voor Meester, dat ik nog kan volhouden. Ik voel scherpe pijn, doffe pijn, warme pijn, een felle scheut van een uiteinde dat me nog net raakt, of een hele doffe die door mijn hele lijf gaat. En dan begint het einde in zicht te raken. Meester heeft het al aan me gezien, ik wil er zelf nog niet aan toegeven. Ik heb het vocht echter al in mijn ogen staan. Hij komt naar me toegelopen, praat tegen me en terwijl ie terugstapt, zegt ie “nog 10, ben je er klaar voor?”
Ik kijk hem aan, knik naar hem en begin de wraps van de bullwhip te tellen. 1, die is niet zo hard. 2, ook nog prima te doen. Meester is weer eens mild voor me. 3, zie je wel, Meester is veels te lief voor me. 4, het mag best wat harder, zo zijn die 10 wel heel makkelijk. 5, ok, dat tipje voelde ik wel even. 6, waarom liep ik net toch zo te miepen, zo erg is het toch niet. 7, waarom ben ik toch ook zo’n tut die loopt te miepen. 8, dit is toch wat ik wil, waarom dan piepen omdat iets zeer doet. 9, ja en nou zijn we er bijna en is het dus gewoon over. kan je niet laten zien wat je waard bent. 10, ongelooflijk waardeloze slavin dat je bent… en ik begin te huilen. Meester komt naar me toegelopen, maar ik zeg nog tegen hem dat het niet genoeg is en ik wil mijn houten ring niet loslaten. Meester zegt tegen me “het is genoeg, laat los”. En met veel pijn en moeite laat ik mijn rechterhand los. Maar ik wil en kan mijn linkerhand niet loslaten. De hand brandt, maar ik kan het niet. Ik wil het niet, ik heb in mijn ogen gefaald… En na, wat in mijn ogen wel minutenlang duurde, maar vast slechts een paar seconden is geweest, laat ik dan eindelijk ook mijn linkerhand los en kniel ik op mijn rechterknie aan de voeten van Meester en barst in onbedaarlijk snikken uit.

Ik vind mezelf “slecht”, een waardeloze slavin, Meester niet echt waardig. En baal van mezelf. Hij gaat naast me op de grond zitten, ja een lieve Meester doet dat gewoon, en begint met me te praten, vraagt wat er in me omgaat, waar ik aan denk. En als ik begin met praten, komt het er met horten en stoten uit. Maar Meester onderbreekt me snel om aan te geven dat ik “fout” zit. Dit is zijn spel, ik ben geen waardeloze slavin, hij heeft geen standaard riedeltje wat ie afspeelt, waardoor ik dus kan weten wat er gaat komen. Hij weet zelf niet eens welke zweep hij gaat pakken. Wisselt bewust heel veel af, waardoor hij weet dat het lastig is en hij het moeilijk voor me maakt. Dat ie weet dat als ie uithaalt met net die ene klotezweep, dat ik dan zal wegstappen en niet op mijn plaats blijf staan. Verwacht het dus ook niet van mij. Hij leest me, berekent en calculeert wat de gevolgen zullen zijn en ziet dus ook waar mijn grens is. En ik zit nog niet op dezelfde lijn als hij. Heb het “spelletje” nog niet goed door, en voel me waardeloos, wat dus absoluut niet nodig is. En nee, ik ben niet aan het sturen als ik zeg dat die zweep auw doet, of dat ie zo hard aan komt, ik miep niet, hij weet het en zou het bijna raar vinden als ik het maar gewoon zo incasseer en er niets over zeg en stil blijf. Hij wil de interactie. Dat is waar ie op speelt. Niet op een standaard riedeltje met rustig opwarmen en opbouwen en dezelfde zwepen in een bepaalde volgorde. No way!
En voorzichtig durf ik los te laten en me minder een waardeloze slavin te voelen.

Wat is het soms toch lastig en wat blijft het belangrijk om goed te communiceren met elkaar!! Dank u Meester voor dit fijne gesprek. Heb er veel van geleerd!

Het is inmiddels al half 10 en het wordt tijd om richting huis te gaan. Morgen weer gewoon werken en het is sowieso nog ruim een uur terugrijden. We nemen afscheid van de mensen die er nog zijn en kleden ons om. Als de boeien afgaan, voelt het zo kil en leeg… Pfff, dat blijf ik zo’n rotgevoel vinden.
In de auto kletsen we nog met z’n vieren. Ik vertel nog over mijn date van zaterdag. En vraag nog aan Meester of ik nog toestemming krijg voor bepaalde zaken. Waarop S. doodleuk zegt dat het volgens etiquette not done is om voor je 6e date seks te hebben met diegene… Ja euh, dat gaat niet opschieten natuurlijk. Ach, merkt Meester op, die paar weken kunnen er nog wel bij na die 8 jaar…
Als compromis geeft Meester me de keuze: of geen bdsm maar wel seks voor de 6e date, of geen seks maar wel bdsm voor de 6e date… Euh, geen idee. Ik denk dat ik die keuze maar aan mijn date overlaat. Hij is tenslotte toch D, mag hij die afweging zelf maken… Ik schik me dan wel naar zijn keuze…

Bij thuiskomst nog even snel bellen met dinnetje om haar verhaal over die middag te horen. Dan snel naar bed. Heb een lekkere warme kruik in bed gelegd, die heb ik wel verdiend. Gelukkig heb ik ook toestemming gekregen om nog even met mezelf te spelen en klaar te komen. Pfff, die had ik na vandaag wel echt nodig en de ontlading is dan ook groot. Ik bleef er lang in hangen… zo’n golf, waardoor het leek alsof ik wel 3x achter elkaar klaarkwam… Mmmm, lekker! Ik val als een blok in slaap en word vlak voor de wekker afgaat wakker. Mijn lijf doet zeer…. Ik ben flink gehavend uit de strijd gekomen. Maar ik draag de marks wederom vol trots! Dank u Meester voor deze geweldige middag/avond!