Bij aankomst een warm onthaal en ik krijg een extra knuffel van @violetgreen. De tranen staan inmiddels in mijn ogen. Als ze even de tijd heeft, nodigt ze me uit om te gaan zitten en te praten. Het is fijn om mijn verhaal te delen, de tranen er te laten zijn en gewoon te zitten in het moment.
Het geeft me in ieder geval net voldoende energie om toch mijn touwtjes erbij te pakken. Niet om geknoopt te worden door iemand, of om zelf iemand te gaan knopen, maar gewoon zelf wat met touwtjes te gaan doen. Ik loop naar een dikke mat achter in de zaal…

De rest heeft @Spyral zo mooi omschreven op Fetlife, dat ik liever haar woorden hier kopieer, zodat ze altijd behouden blijven voor mezelf.

Je zat met je gezicht naar de muur op een van de dikke zachte matten. Afgekeerd van iedereen, je droeg zelfs een blinddoek zodat er ook geen visuele prikkels binnen konden komen. Je had je touw binnen handbereik om je heen liggen. We lieten je met rust, zoals dat hoort op een rope jam. Dit was jouw sessie, jouw moment voor jezelf.
Ik zat schuin achter je op een van de ongemakkelijke houten bankjes langs de kant van de muur. De zaal was gevuld met stellen die aan het knopen waren, heerlijk om naar te kijken. Van jou zag ik eigenlijk alleen je rug. Feitelijk was jij het minst interessant om te bekijken, je was niet bezig met een ingewikkeld patroon op je lijf, of een moeilijke houding. Geen suspensie en geen interactie met een knooppartner. Toch bleef mijn blik voornamelijk op jou gericht. Want ik kon aan de kleine bewegingen in je rug en de manier waarop je het touw om je taille aantrok precies zien wat er met je gebeurde.
Je blinddoek zorgde er niet alleen voor dat je niet werd afgeleid door visuele prikkels, maar dwong je ook om het touw volledig te voelen. De structuur op zichzelf, en hoe het contact maakte met je huid. Contact met jezelf, daardoor. De druk van het touw bracht emoties naar boven en je gaf je eraan over. Ik zag afwisselend de spanning en ontspanning in je rugspieren en ik wilde dat ik er een foto van kon maken, maar bedacht me later dat dat geen enkele zin zou hebben. Dit soort overgave is nooit zichtbaar op beeld. Je kan er ook niet voor poseren. Sterker nog, als je zou weten dat er foto’s van je gemaakt werden dan zou je je niet zo volledig en intens over kunnen geven.
Dit is die onzichtbare, niet te vangen en nauwelijks uit te leggen magie van het Zelfknopen. Ik mocht het dankzij jou een keer van buitenaf bekijken.
En zoals je daar zat vond ik jou het allermooist.

Ontroerd door deze mooie woorden, die zo goed beschrijven hoe het voor mij was. Mijn blinddoek heeft vele tranen opgevangen, maar zorgde inderdaad voor het in mezelf kunnen keren, in mijn eigen wereldje en de touwen om mijn lijf, soms straks, soms mijn adem benemend, maar wel in alle rust. Het was fijn om zo bezig te zijn en voor mezelf te zorgen. Selfcare…

De sessie met mezelf gaf me voldoende energie om daarna toch nog even te kijken of ik mezelf op z’n kop kon hangen. Al eerder het eea geprobeerd, maar nog niet echt gelukt. Een andere methode bedacht en met deze is het zowaar gelukt!!! Zo happy mee! Nu verder verfijnen, want de touwen zaten nog niet helemaal netjes enzo. Maar goed. Gisteren bij het Try and Play feestje nog een keer geprobeerd (met een extra borstharnas erbij voor de veiligheid – zo boven die stenen vloer… ). En ook nu ging ie super goed.

Maar goed, afgelopen vrijdag kwam E. naar mij toe. Ik mag na mijn operatie nog geen auto rijden, maar we wilden wel weer eens lekker spelen. Al hadden we bij Try & Play 2 weken geleden wel even kort gespeeld. De dagen ervoor krijg ik verschillende opdrachtjes. Mag ik uiteraard niet met mezelf spelen en al helemaal niet klaarkomen, op de ene opdracht met de Lush na… Sterker, ik moest op donderdag 3x op die dag edgen zonder klaarkomen. Damn… klote opdracht…

E. had eerder al aangegeven wat ie op vrijdag verwachtte: ik naakt, maar wel met latexmasker op, mijn boeien om. Mijn gag in doen, zodra hij auto parkeert bij mij thuis, hij zou een gil geven als ie er is.
Thee klaar zetten en mijn cilice klaarleggen. Hij zou onderweg bellen, wanneer ik die om moest doen.
Ik krijg de ETA door dat ie er om 9.50 uur zou zijn. Maar halverwege nog even het appje met het woord “File”. Niet veel later gaat de telefoon. E. verwacht dat ik mijn cilice om doe. De file viel mee, dus de ETA zal toch ongeveer hetzelfde zijn. Om 9.45 uur doe ik alvast mijn latexmasker op, mijn boeien heb ik al de hele ochtend om. Ik trek mijn laatste kleren uit en wacht de laatste paar minuten dichtbij de verwarming. En dan gaat ineens de bel van de intercom… WTF… dat zal toch niet de DHL-bezorger zijn…
Maar nee, pffff, gelukkig, het is E. die beneden staat. Oh, euh, dan maar snel mijn gag indoen…
Net voordat ie op de bel wil drukken bij mijn voordeur, doe ik open. Lichte angst dat een van mijn buren langs gaat lopen, maar dat gebeurt gelukkig niet…. Grote grijns op zijn gezicht. Wat ie ziet, bevalt hem wel! Hij legt zijn tas weg, doet zijn jas uit, ik zet zijn kopje thee neer en niet veel later lig ik kreunend over de leuning van mijn eigen bank en word ik keihard genomen. Ook goedemorgen en leuk om je weer te zien meneer!!!

Wat er verder gebeurd is… Veel, heftig, vernederend, multiple orgasmes, gefist, anaal gebruikt, over me heen geplast en de urine van E. in mijn mond, clit / kut spanking waarbij ik ook gewoon spuitend klaarkom, kwijlend (door de gag) op een krukje een caning op mijn bovenbenen in ontvangst nemen en mijn tieten die met een paddle met Lego meppen kregen.
Op zich kan ik alles natuurlijk gaan beschrijven en sommige zullen dat heerlijk vinden om te lezen.
En toch doe ik dat niet dit keer. Geen uitgebreid spelverslag dit keer…

Lieve E.,
Dank je wel voor de prachtige momenten die we samen hebben! Je zegt me iedere keer dat we samen onze dans bepalen. Dat er 2 personen nodig zijn om deze dingen te beleven. En ik weet dat je gelijk hebt, maar je laat me zoveel moois zien en meemaken. Diepe dalen, hoge pieken.
Ik ga diep voor je, wil me volledig aan je geven, mijn lichaam behoort aan jou, is van jou.
Jij bepaalt wat er mee gebeurt. Jouw speeltje, jouw slet, jouw (maso)meisje, jouw slavin.
En daarom herhaal ik nog maar een keer mijn woorden die ik je eerder schreef (met een kleine aanpassing):

Laat me mijn diepste zelf zien, waar ik mag zijn wie ik ben, gebruik me, sla me, verneder me, hou me klein en kort, mep me in elkaar, tot ik niets meer ben dan een hoopje ellende en je me vies, vuil en smerig achterlaat…
Omarm me met jouw liefde, waardoor ik weer heel word en je me weer opbouwt.
Zodat ik daarna rustiger, maar bovenal sterker en krachtiger terugkom en in het leven sta.

Het was eerst nog even onduidelijk waar we naar toe zouden gaan. Maar het werd gelukkig dan toch Try & Play. Voor mij wel zo fijn, want het zou het eerste feestje zijn samen met Meester en op deze locatie was ik in ieder geval al 1x geweest. De andere locatie zou ik helemaal niet kennen… Dus des te meer onzeker ik zou zijn. De kledingkeuze had ik al door gekregen en ook hoe laat ik me moest melden.
Na het opstaan nog even een rondje hardlopen en daarna douchen, mezelf verzorgen en omkleden. Tas met kleding enzo klaar zetten. En dan gewoon vergeten je boekje in de tas te stoppen…. Niet echt slim, want ik dacht er pas aan op de snelweg en toen was het te laat, gezien de file die aan de andere kant stond. Het was dus OF doorrijden en dan dus straf oplopen voor het vergeten van het boekje, OF terugrijden, file hebben en dan straf oplopen voor het te laat komen… Dus toch maar doorgereden….

Fijn om bij aankomst nu al wat mensen te kennen van vorige maand. Maar toch weer anders om er nu samen met Meester te zijn. Maar goed, omkleden! Nadat ik ben omgekleed krijg ik mijn polsboeien om, enkelboeien en zowaar doet Meester mij een speelcollar om… Ik krijg een brok in mijn keel, de tranen staan in mijn ogen, maar het moment is ook zo snel voorbij, dat ik te flabbergasted ben… Heb ik deze nu echt omgekregen…
We gaan naar de grote zaal, kletsen met wat mensen en drinken een drankje. Meester koopt nog een nieuwe zweep bij AJ Zwepen, die zal ik vast nog wel gaan voelen vandaag… Niet al te lang daarna zet Meester me bij een ring boven me hoofd, trekt mijn jurkje omhoog en begint me op te warmen met zwepen. En nadat ik beetje ben opgewarmd mag ik ook de bullwhip om mee heen voelen… WOW!!! Dit is toch wel even wat anders. Zo intens! Je voelt de zweep om je heen krullen, warm, liefdevol en dan ineens is daar het uiteinde, vlam, met een hele pittige, scherpe pijn! 
Het opwarmertje wordt afgerond met wat kort gevinger om nog verder op te geilen en woorden waardoor Meester weer diep in mijn koppie gaat zitten, ik helemaal sta te trillen op mijn benen en het liefst wil klaarkomen. En dan is het over…. of ik maar even een drankje wilde gaan halen… Damn, potver…, niet nu…. Mijn knalrode kop en blos in mijn halsstreek verraden me natuurlijk zo. Ach wat kan mij het schelen! En wankelend op mijn hoge hakken begeef ik me naar de bar om drankjes te halen. Ik moest met het drankje van Meester op een bepaalde plek gaan staan wachten, tot hij bij me zou komen. En daar stond ik dan, alleen, wachtend met een drankje in mijn handen (eigen drankje had ik maar even weg gezet). F. zag me staan en kwam even een praatje met me maken. Ik ben haar nog dankbaar!

Niet veel later sta ik weer in de zaal, dit keer zonder jurkje aan en zit Meester weer in zijn goede bui. Ik dans af en toe flink op mijn hakken, de zwepen dalen op me neer, ik lach naar en vervloek Meester af en toe flink. Daag ‘m uit, kruip in mezelf, waarna ik er weer met een doffe klap van de stropdaszweep uitgehaald wordt… Het is eigenlijk een soort kat-en-muis-spelletje. Ik probeer een ritme te vinden, me over te geven, in mijn cocon te zakken, maar als ik dan beetje wegzak, haalt Meester me er weer uit, streelt me (gruwel…..) en komt even lief tegen me praten. En daarna haalt ie weer vol uit met de zwepen (geen idee welke allemaal, ik onthou het gewoon niet – weet alleen wel dat ik ook hier de bullwhip weer heb gevoeld).

En dan komt het moment dat ik op het punt sta om te gaan breken…. Maar ik wil niet, ik wil volhouden, voor Meester, dat ie trots is, ik kan het! En ik slik mijn tranen in, verbijt mijn pijn en kijk hem aan…
En hij weet genoeg. Slaat me nog een paar keer met de zwepen en geeft me dan de finaleklap…. En ik val op mijn knieën op de grond, breek en barst in tranen uit…. Hij helpt me naar het bed aan de kant, ik kruip in elkaar en tegen Meester aan en huil nog even verder. Eindelijk kan ik loslaten….!!

In zijn armen praten we, vertel ik hem hoe blij ik ben dat ik vandaag de speelcollar om heb. Dat het voor mij zo goed voelt. En dan zijn daar ineens de woorden dat het binnenkort toch maar eens tijd wordt voor een echte collar…. WTF!!! Ga ik ‘m dan toch echt krijgen?!?! Dit had ik zo niet verwacht, zo niet zien aankomen, en ik barst weer in janken uit…. LOL.

Weer een beetje bijgekomen, haal ik wat te drinken, kijken we naar andere spellen en ik geniet! Onze momenten zijn fijn samen in de eigen studio, en toch is dit nog intenser. Best vreemd met al die andere mensen om je heen. Maar het spel lijkt nog intenser te zijn. Misschien juist door de anderen om ons heen. Ik weet het niet, maakt ook niet uit. Het is fijn!

We gaan een hapje eten. Helaas dit keer niets voor mij in het warme gedeelte, dus ik moet het doen met salade en een broodje. Geeft niet, krijg toch niet veel door mijn keel, al heb ik wel honger. Ik mag aan tafel zitten… voelt wat ongemakkelijk, maar vooruit.
Wat later lopen we door de gangen van de club en vindt Meester het een leuk idee als ik de darkroom in stap. Nou niet echt een goed idee… Ik zie daar niets en vind het doodeng. Als ik nou zou weten hoe het er binnen uit ziet… Meester stapt naar binnen en neemt me mee. En als ie dan dichtbij komt, schrik ik me echt rot… LOL. Je had het moeten zien gebeuren, onee, dat kan natuurlijk niet…. Maar het was uiteindelijk ook wel grappig. Voor vandaag houdt Meester het bij alleen maar in mijn hoofd gaan zitten over wat er allemaal kan gebeuren in de verschillende kamertjes. Geen idee wanneer hij zijn woorden daadwerkelijk ten uitvoer gaat brengen… Ik wacht (on)geduldig af

En weer mag ik mijn jurkje uittrekken en gaan staan. Maar nu niets om vast te houden, gewoon zo in de ruimte op mijn plek blijven staan. En dat valt best tegen. Iets vast kunnen houden, geeft ook echt houvast en extra kracht of zo. Ik weet niet hoe ik het uit moet leggen. Maar ik word niet echt opgewarmd (dat was ik eerder al…), dus Meester gaat meteen lekker vlot aan de slag. Man, die komen dan ook wel meteen ff binnen. Stap een paar keer uit de denkbeeldige cirkel. Wil het natuurlijk liever niet, maar kan ook niet blijven staan. En tuurlijk stap ik vrij snel weer die paar passen naar achteren, terug op mijn plek. Steun zoekend bij Meester die alleen maar naar mij kijkt en wacht tot ik weer klaarsta. Het zwepenspel is heftiger, pittiger, intenser. Gelukkig krijg ik toch een kleine stang aan de takel om me aan vast te houden. Voor mij ook prettiger, want zolang als ik die vasthoud, al is het maar met 1 hand, kan ik daarmee aangeven dat ik alleen maar een korte timeout wil en niet dat het moet stoppen. Dat ik even een adempauze nodig heb…

Maar Meester is nog niet met me klaar en nodigt E. uit om met hem mee te doen. En dus voel ik 2 bullwhips die om me heen draaien en hun uiteinden me raken. Eerst nog rustig en opbouwend, maar steeds harder, net wat venijniger, en ik voel de zwepen steeds meer. Ik stap weg en laat de stang los. Meester komt meteen naar me toe en ziet in mijn ogen dat ik al ergens anders ben. Maar ik wil nog niet “opgeven”, het is ook zo fijn. Het wrappen is echt een soort van omarming door de zwepen. Het voelt goed, vertrouwd, fijn, warm, thuiskomen… Dus ik probeer weer terug te keren en Meester vraagt nog aan me, of ik er echt weer ben.

Ik stap terug op mijn plek, pak de stang vast. Sta nu echter met mijn gezicht naar E. toe. Meester vraagt nog of ik het zeker weet dat ik zo wil staan, want E. is wel sadistischer dan hij is. En ik twijfel, weet niet of ik met mijn rug of gezicht naar E. wil staan. Draai me om, maar kan niet stilstaan en blijft wat draaien, waarop Meester aangeeft hoe ik moet gaan staan, met gezicht naar E. toe. Fijn, dan is dat duidelijk. En het wrappen begint weer. Opbouwend, maar harder, sneller, raker…. En dan komt wederom het moment dat ik breek… en weer zak ik op mijn knieën in elkaar en jank. Nu zo mogelijk nog wat harder dan eerder op de dag. Het is goed, ik mag loslaten. Ik word weer meegenomen naar het bed en kruip er weer op. Handdoek en dekentje over me heen en knus tegen Meester aan. Tranen biggelen over mijn wangen, maar ik voel me zo goed!
Overigens heb ik tijdens het terugrijden naar huis gehoord dat ook H. nog heeft deelgenomen aan dit spel en dat ik dus door 3 zwepen ben gewrapt!!! Man, het moet niet gekker worden. Dit had ik nog niet in mijn stoutste dromen voorgesteld. Thanks heren!!! Dikke knuffel!

Als ik weer ben bijgekomen en terug aangekleed, sta ik te kijken terwijl Meester samen met E. nu F. onder handen gaan nemen. Ik sta toe te kijken en zie Meester genieten. Zo mooi om te zien. Ik moet echter nodig plassen en wil Meester niet storen in het spel, dus besluit ik om snel even naar toilet te gaan. Dit gaat toch nog wel even door. Als ik heb geplast, wil ik snel even een theetje halen. En terwijl ik daar ben, pak ik nog snel een toetje uit de koelkast en lepel die snel naar binnen, onderwijl een warme chocolademelk pakkend. Op dat moment komt er een koppel binnen. We raken in een leuk gesprek. Tot ineens Meester achter me staat met de woorden “waarom moet ik jou gaan zoeken…” en ik kan wel door de grond zakken. Hij heeft me natuurlijk gemist, maakte zich wellicht zorgen en ik sta hier een beetje gezellig te kletsen. Ik voel me rot, wil wegkijken, weglopen of nog beter, gewoon op de grond zakken. Meester kijkt me aan en vraagt het nog eens, ik probeer hakkelend een uitvlucht te zoeken dat ik hem niet wilde storen. Maar het werkt niet. Omdat ik me geen houding meer weet te geven, stap ik weg en ga om de hoek mijn zonden overdenken… Meester staat nog even te kletsen met het koppel en komt pas later naar me toe. Hij legt uit dat ie liever had gehad dat ik even had aangegeven dat ik wat wilde gaan drinken. En ik snap het ook wel. Hij kijkt natuurlijk op, ziet mij niet, gaat nog even door, kijkt weer waar ik ben, en ziet me dan nog steeds niet. En maakt zich dan natuurlijk zorgen. Damn, dit had ik echt beter kunnen doen… ik schaam me… Ook al zegt Meester dat het nu goed is.

Maar goed, het wordt tijd om terug naar huis te keren. Het begint al wat later te worden en we moeten nog een stukje rijden. Dus afscheid nemen van de bekenden en richting kleedkamers om om te kleden. Mijn jurkje uit, oja de boeien moeten nog af… Ik mag op het randje bij Meester gaan zitten. Enkelboeien gaan af, de polsboeien gaan af en dan ga ik toch maar even op mijn knieën zitten voor hem en hou mijn haren opzij… Oh wat voelt dit vervelend, koud en kil. Meester doet het rustig, geeft me de tijd en ik kruip nog even tegen hem aan, een aai over mijn bol.
In de spiegel bekijk ik het resultaat van de wrapsessies. Ik zal de marks met trots dragen…

In de auto keuvelen we nog gezellig over van alles en nog wat. Mijn verleden, seksuele preutsheid die ik zo graag los wil laten en de slet in me naar voren wil laten komen. Over wat Meester nog met van plan is. Dat ik op dit moment zeker niet op zoek wil naar een andere D, dat ik het meer dan goed heb bij Meester. Zeker nu er ook weer wat betreft feestjes meer mogelijk is. Ik uit nog heel voorzichtig mijn lichte frustratie over het feit dat ik niet eens ben klaargekomen vandaag. Waarop Meester doodleuk antwoordt dat dat ook helemaal niet nodig is…. Pfff, de laatste keer was al weer 1,5 week geleden…. En die was al extreem heftig omdat het ook daarvoor al weer 2 weken geleden was… Ja, het leven van een slavin die een verbod heeft op het met zichzelf spelen en klaarkomen, gaat niet over rozen… En Meester is daar behoorlijk streng in. Die vindt al die pleziertjes helemaal niet nodig… (ik denk er soms het mijne van, maar goed ).

Meester escorteert me nog even netjes naar mijn auto. En omdat ik door een opmerking van hem, me even omdraai en met mijn rug naar hem ga staan, krijg ik te horen dat ik pas over 2 dagen met mezelf mag spelen en mag klaarkomen… Damn…. nog 2 dagen wachten… En dat na zo’n enerverende geile dag. Thuis stuur ik snel een appje dat ik veilig ben aangekomen. Schiet nog even snel een foto van mijn marks en duik moe, maar heel voldaan mijn bedje. Zoals gebruikelijk word ik wel midden in de nacht een keer wakker. Zoveel te verwerken, dan word ik altijd een keer wakker en lig weer even alles terug te spelen in mijn gedachten.
Vandaag gaat het vrij goed met me. Ik ben rustig, kalm, wel mega geil, maar goed. Terwijl ik dit blogje schrijf kan ik alles weer herbeleven. Komt alles weer terug in mijn herinnering. Ik voel me fijn, beetje hoofdpijn, maar bovenal sereen. Het is goed, ik heb kunnen loslaten…!

Dank Meester voor deze fantastische dag! Ik heb al vele mooie ervaringen met u mogen meemaken, maar deze staat toch wel met stip op nummer 1!!!
En ik weet dat marks geen doel op zich zijn, maar ik zal ze met heel veel trots dragen de komende dagen!

Keurig om 19 uur bel ik aan. Deur ging weer vanzelf open, dus ik wist wat me te doen stond. Snel nog even naar toilet, schoenen uit en in Nadu gaan zitten. Dit keer duurt het niet lang voordat ik gestommel achter me hoor. Na een korte begroeting, zorgt Meester ervoor dat de gemoederen bij mij al snel oplopen, hij teast me, laat de opwinding oplopen en net als het me bijna duizelt, zegt ie “ik lust wel een kop koffie…”. Damn… wankel op mijn benen, sta ik op en verzorg de koffie voor Meester en thee voor mezelf. Ik had een nieuwe mok voor Meester meegenomen, als verjaardagscadeautje voor volgende week. Dan is ie jarig, maar dan ben ik er helaas niet. Keurig met de zoetjes en het lepeltje erin, presenteer ik hem de nieuwe mok met zijn koffie. Een grote grijns van Meester, een bedankje en me is happy!!!

Terwijl we nog het e.e.a. aan het bespreken zijn (gewoon zo lekker keuvelen, zittend aan zijn voeten, is ook erg fijn) begint ie me te mindfucken… Vraagt waarom ik zo vrolijk ben en of ik wel weet wat me vanavond te wachten staat. Dat ik kennis ga maken met de neukmachine, gelikt ga worden door een slaaf en wie weet wat nog meer allemaal… Maar ja, zit ie nu te mindfucken, of gaat dit echt gebeuren. Ik weet het niet, maar ik wil me er eigenlijk ook niet echt druk om maken. Dat het me wel opwindt, is wel duidelijk. Meester pakt er snel een handdoek bij en terwijl ik nog gewoon in mijn kleding zit, bezorgt ie me mijn eerste orgasme die avond. Damn, ben nu al een slettebak…

Tijd voor mijn straf die geïncasseerd moet worden. Dit keer in principe 55 caneslagen, maar met 10 verminderd, omdat ik in de laatste 2 weken geen extra straf heb opgelopen. Dus in totaal 45 stuks te gaan. Ik mag weer plaatsnemen op het “fantastische” meubel, naakt, met mijn benen uit elkaar… Dit keer slaat ie ook nog wat hoger op mijn bovenbenen, een veel gevoeliger plek. Aangezien het straf is, wil ik ook geen tussentijdse verzachting/verkoeling en wrijf dus niet tussendoor over mijn benen, maar man, wat doet dit toch zeer!!! Het huilen staat me nader dan het lachen. Maar goed, eigen schuld, verdiend… Mijn huid lijkt een beetje open te zijn, dus het leek Meester ook een leuk idee om er nog wat alcohol op te sprayen en in de wondjes te deppen… Gelukkig viel dit heel erg mee. Had erger kunnen zijn.

Mijn pols- en enkelboeien gaan om en ineens word ik op mijn knieën meegetrokken richting het kruis. Ik krijg geen tijd om op te staan en mijn linkerhand heeft ie vast. Dus ik moet al kruipend op mijn knieën en 1 hand mezelf voortbewegen. “Niet zo snel…”, zeg ik nog, maar ik krijg alleen terug dat ik maar beetje moet opschieten.
Als ik even later aan het kruis vast sta, krijg ik nog wat zweepslagen met floggers en een paar zwepen, maar het is van redelijk korte duur. Eigenlijk geen idee waarom, maar mijn lijf reageert ook niet zo lekker heb ik het idee. Waar is die masochist gebleven? Het lijkt wel of ik minder kan hebben. De harde dreunen van de zware floggers vind ik niets, maar de scherpe pijn van een bullwhip kan ik ook niet echt handelen. En Meester doet nog wel zo zijn best voor mij.

Maar goed, het echte werk moet nog beginnen. Meester gaat het nodige in gereedheid brengen. Hangt kettingen op die hij eerst over mijn rug laat voelen… damn die zijn koud. Schuift de bedkooi opzij, rommelt weer het nodige en maakt me dan los om me aan mijn hand te begeleiden naar het opstapje voor de speciale plank. Ik mag erop gaan zitten en daarna rustig gaan liggen. Mijn benen worden in een soort beugels gehangen, net zoals bij een gynaecologenstoel. Meester rommelt nog wat en ik probeer rustig te worden. Mijn ademhaling zit hoog, ik hou mijn ogen maar dicht, want als ik die opendoe, zie ik mezelf liggen in de spiegel die aan het plafond hangt… en word ik nog meer met mezelf geconfronteerd. A little too much for the time being… En ineens, is daar een heel bijzonder nummer in de playlist… En ik lig krom van het lachen, de muziek, de tekst, zo’n oud nummer, een evergreen meezinger….. (On the wings of a dove….) Het haalt wel even de spanning bij me weg.

Meester pakt me vast, begint tegen me te praten, vraagt of ik er klaar voor ben, teast me en daar is dan ineens de dildo van de neukmachine die me vult. Er gaat van alles tegelijkertijd door mijn hoofd, weet niet wat, krijg het niet helder, maar dat hoeft ook niet, mijn lichaam reageert. En niet te zuinig ook. En dat is wat het belangrijkste is. Het voelt goed, het is mega geil en ook weer eigenlijk een tikje vernederend, om door een neukmachine genomen te worden. En die gaat gewoon door…
Daarna raak ik tijdsbesef een beetje kwijt en wat precies in welke volgorde is gebeurd. Maar ik weet dat S. met slaaf weer binnen is gekomen en de slaaf opdracht krijgt om mij te likken. Ik weet dat ik de neukmachine heb gevoeld, dat ik gevingerd ben, dat mijn clit bewerkt is met een klote vibrator door S., dat ik paar keer tot hoogtepunt ben gebracht, maar eerst niet mocht klaarkomen. Uiteindelijk dan toch wel een paar keer (maar hoe vaak…. ik weet het niet meer). Ik heb nog gehoord dat S. tegen Meester zei dat ik kennelijk liever zijn vingers wilde voelen. Maar veel is langs me heen gegaan, ik zat in een roller coaster van emoties/gevoelens/high zijn. Belangrijkste was wel dat Meester al die tijd wel bij me was, dat ie me in zijn armen had, dat ie op me heeft ingepraat (extra lopen mindfucken dat ik een slet ben), dat ie mijn steun en toeverlaat was. Hierdoor voelde ik me veilig, durfde ik te genieten, kon mijn koppie niet de overhand nemen en heb ik mijn lichaam laten reageren. En ondanks dat ik het toch nog wel een beetje moeilijk vond, heb ik er wel super van genoten… Mijn lijf was op, het duizelde me, ik was high, had al zeker 5x kramp in mijn kuiten gehad en mijn clit was overgevoelig. Maar wat was het mega fucking geil !!!

Als ik een tijd later op mijn dekentje aan de voeten van Meester zit, maar mijn draai niet kan vinden, kruip ik in een houding die zit tussen Humble en Stool, ik maak me klein aan zijn voeten. Ik wil klein zijn. Meester voelt het goed aan, legt zijn ene voet op mijn rug en drinkt op zijn gemak zijn koffie op. En ik zweef ondertussen nog even weg… Daarna klemt ie nog zijn beide benen tegen me aan, terwijl ik nog steeds in elkaar zit. Dit voelt zo goed…, ik voel me fijn.
Heb wel mega moeite om daarna weer een beetje bij te komen. Het liefst was ik ter plekke in slaap gevallen, maar ik moet nog een kwartiertje naar huis rijden. Dus we kletsen nog wat over keilbouten en bevestigingspunten en als ik redelijk helder ben, kan ik me weer aankleden om naar huis te gaan. In de auto even snel bdsm-dinnetje appen of ze nog wakker is en al bellend met haar rijd ik naar huis. Daar kletsen we nog even door en uiteindelijk ga ik doodmoe slapen. Meester had me nog een appje gestuurd dat ik met mijn boeien om mocht slapen, zodat ik mogelijk wat beter zou slapen. Maar ondanks de boeien, had ik toch een onrustige nacht. Zoveel te verwerken, veel liggen dromen, herhalen van wat er was gebeurd (en dus mega geil wakker worden… ). In de ochtend nog een extra bedankje aan Meester en trots op zijn reactie dat hij genoten heeft en dat ik goed mijn best heb gedaan… tevreden sletje…

Want ja, laat ik het maar gewoon hardop zeggen, ik ben een slettebak, het sletje van Meester en ik ben er trost op!!!

Voor slechts een knuffel kon ik ‘m komen ophalen. Nou zelfs in deze coronatijd durf ik daarvoor iemand echt wel een hele dikke knuffel te geven (en een bosje bloemen en doosje chocolade natuurlijk – want dat is altijd leuk en lekker…). Hij was al schoongespoten door haar slaaf, dus thuis hoefde ik alleen nog maar het kussen te wassen.

En zo geschiedde het dat er sinds vorige week een bench bij mij onder het bed klaar ligt (moest even andere, iets hogere poten voor mijn bed kopen, omdat ie er anders niet onder past …). Het is nu aan Meester om aan te geven wanneer ik in mijn bench mag / moet. Al hoop ik dat ik snel in ieder geval even mag testen.

De vraag is natuurlijk waarom ik een bench wilde. Ik heb immers een lichte vorm van claustrofobie, dus wat trekt me dan toch aan opgesloten in een bench liggen / zitten? Ik denk dat het juist dat is, wat maakt dat ik er naar uit kijk. Net als een hood op krijgen en daarmee afgesloten zijn van de buitenwereld. In de bench ben ik aan mezelf overgeleverd, kan ik geen kant meer op. Moet ik los gaan laten, ten eerste omdat het niet mega comfortabel ligt, ik niet zo kan liggen als dat ik zelf het prettigst lig. Ik opgesloten zit. Tuurlijk, als ik mezelf “opsluit” kan ik er ook altijd weer uit. Maar toch, het gaat om het gevoel. En dat is wat de bench mij geeft. Een zo mooi gevoel van rust, van tot mezelf komen, van loslaten.
Het is echter ook een stuk vernedering. Als mens opgesloten in een hondenhok…  Het niet waard zijn om in een gewoon bed te slapen. Te kijk gezet worden. Het idee alleen al geeft me een warm gevoel in mijn onderbuik en maakt me nat…

Meester kan hem dus ook op 2 manieren inzetten. Gewoon voor het goede gevoel, als ik geborgenheid nodig heb, om me goed te voelen, vanuit liefde.
Maar natuurlijk ook als straf. Ga maar eens even goed over je “zonde” nadenken en kom maar eens ff tot jezelf.

Het voelt zeer goed; ik word getriggerd, vernederd, op de proef gesteld, gebonden en geslagen, maar daarnaast ook zeer erg lief gehad. Ik groei en ik bloei, ik ontwikkel me in allerlei facetten. En ik merk dat ik voorzichtig aan steeds meer tot de kern kom wie ik ben. Dit is wie ik ben en waar ik me goed en lekker bij voel. Dit is IK!
En ik straal het ook uit. Ik lach, maar nog veel belangrijker, ik heb een veel zachtere uitstraling. Niet meer zo die verbitterde, harde tante, maar gewoon een mooie, lieve, zachte vrouw.

En ja ik weet het, ik zie het niet altijd en durf het nog niet goed te accepteren, maar ik mag er gewoon zijn. Ik ben de moeite waard!

Met P. heb ik nog een paar prachtige spelervaringen mogen beleven. Die heeft me op sommige momenten best wel tot het uiterste gedreven. Maar me daarmee ook laten zien wat er nog meer voor me inzit op bdsm-vlak. En ik heb genoten, ook al zat ik geknield vastgebonden en vernederend kwijlend op de grond…

Tuurlijk zijn er nog momenten dat ik aan mezelf twijfel, dat mijn rationele kant de overhand neemt en dat ik teveel bezig ben met wat anderen er wel niet van denken. Dan vind ik mezelf raar, want wie laat zich nou slaan en vernederen… Dat is toch niet normaal? Maar even later denk ik dan (gelukkig) weer, ach wat is normaal, wat is de norm? Wie bepaalt dat wat anderen doen normaal is en wat ik doe apart is. Misschien ben ik wel gewoon heel normaal. Ach, het doet er niet toe. Zolang ik (en in dit geval ook M.) me er maar goed bij voel. En dat is het allerbelangrijkste.

Ik kijk uit naar volgende week, wanneer M. en ik samen naar een besloten meeting gaan alwaar we kunnen spelen, kunnen praten met gelijkgestemden, uitleg en tips kunnen krijgen, maar bovenal, veel plezier samen zullen hebben.

I love you not only for what you are, but for what I am when I am with you.