We zitten even wat te kletsen en voor ik het weet, word ik al vingerend naar een hoogtepunt geleid, die ik natuurlijk nu nog niet krijg… Een paar keer gaat dat zo door. Ik moet me uitkleden en nadat pols- en enkelboeien om zijn gedaan, de vraag of er eigenlijk nog straf open staat… Euh ja… Dus boekje erbij en de straffen worden bij elkaar opgeteld. Op dat moment wordt er op de deur getikt en nadat die open gaat, komt S. met haar slaaf binnen…  

Damn, kortsluiting, wat gaat hier gebeuren… Ik hoor ergens op de achtergrond dat de slaaf zijn kuisheidskooi om krijgt en ze lopen naar de fauteuils toe. Ik sta wat te dralen bij het meubel dat Meester net in het midden heeft geschoven en die nu vol in het licht staat. Ik krijg de opdracht om te gaan zitten. Dat betekent met mijn benen wijd en kutje dus open en bloot richting de fauteuils, waarop S. is gaan zitten, met haar slaaf aan haar voeten op de grond… Ik krijg mijn straf met toeschouwers… Waarom geeft mijn hoofd een error en geeft mijn lichaam iets anders aan… De straf doet zeer, 56 caneslagen op je bovenbenen is geen pretje en Meester is dit keer niet aardig. Van deze pijn kan ik niet echt genieten, en toch voel ik dat mijn lijf reageert en dat ik vochtig ben…

Even later zit ik omgekeerd op het meubel, staat de slaaf aan de andere kant, krijg ik met floggers, canes en diverse zwepen slaag op mijn rug en kont. Een gag in mijn mond tegen het gillen, een dildo in mijn hand “omdat je zo graag een pik vast hebt” (maar ook zodat ik die kan loslaten als het niet meer gaat – mijn eigen grens aangeven…). De Victor Tella doet zeer, heel zeer, maar ik wil me niet laten kennen voor Meester. Wil geen watje zijn, wil aan kunnen wat hij mij wil geven… De slaaf wordt ondertussen ook onder handen genomen en af en toe loopt S. langs en aait dan over mijn rug of kriebelt aan mijn handen. Rillingen over mijn rug of met een schok mijn handen terug willen trekken. Er wordt ook nog wel wat gezegd tussen Meester en S., maar ik kan het niet meer terughalen. Uit mijn comfortzone/ roes gehaald en weer terug in de realiteit: ik ben niet alleen met Meester. De slaaf kan ik handelen en dat zijn Meesteres hem onder handen neemt ook, maar dat ze mij aanraakt, raakt me diep, kortsluiting. Het feit dat ik inmiddels mega nat ben en al een paar keer door Meester richting een hoogtepunt ben geleid, laat ik maar even buiten beschouwing…

De slaaf wordt op het bed in een latex zak gelegd en vastgebonden. Meester leidt me naar het bed en geeft aan dat ik de pik van de slaaf maar eens moet aanraken, dat ik maar eens moet voelen. Een tikje tegen mijn voeten om ze wijder uit elkaar te zetten. Terwijl ik mijn eigen preutsheid aan de kant wil zetten, voel ik een dildo naar binnen schuiven en word ik naar een hoogtepunt geleid. Maar voor dat het zover is, neemt mijn koppie nu echt de overhand en stort ik huilend in elkaar op de grond.
Ik kruip achter Meester aan over de vloer richting de fauteuils waar hij gaat zitten en een dekentje voor mij op de grond heeft gelegd. Aan zijn voeten zit ik wat te huilen en probeer weer wat rustiger te worden.

Even later de eerste ontlading, snel gevolgd door een tweede en derde orgasme. S. is weer binnengekomen, maar ik heb geen tijd om daar lang bij stil te staan, want Meester duwt me naar mijn vierde orgasme en op mijn vraag of ik ajb mag klaarkomen, duurt het antwoord extra lang, en heb ik een zo mogelijk nog heftiger orgasme, dan die ervoor. Een kleddernatte handdoek is een feit…  Ik ben gebroken en stort huilend in de armen van Meester. Mijn hoofd compleet in storing. Maar mijn lijf heeft mega genoten. Het was hells lekker…

Als ik bij ben gekomen, raken we aan de praat over van alles en nog wat. Over mijn preutsheid, dat ik moet “leren loslaten”, dat ik moet “gaan genieten”, maar dat ik niet moet verwachten dat ik 49 jaar aan opgebouwde preutsheid en denkpatronen en zaken “zoals het hoort”, zomaar ineens overboord kan zetten. Leuk dat ik 11 jaar geleden bdsm heb ontdekt, maar ik belandde al vrij snel weer in een relatie. Weliswaar nu met bdsm, maar heb bdsm dus zo goed als niet buiten een relatie om ervaren. Heb altijd in het standaard “keurslijf” geleefd. Netjes opgevoed en me altijd gedragen zoals het hoort. Geen echte uitspattingen, geen experimentele, losbandige seks. Dus kleine stapjes is het devies. Met grote sprongen is de kans mega groot dat we mis gaan springen, met alle gevolgen van dien. Het aanraken van een pik van een slaaf in een latexzak, met een dildo in mijn eigen kut, naar een hoogtepunt geleid door mijn Meester, was al een mega, immense sprong, al lijkt die nog zo klein. En ik ben nu in een veilige omgeving, waar ik kleine stapjes mag maken.

En mijn eigen grenzen aangeven! Ja maar, voor een perfectionist als ik, is dat niet te doen. Ik wil “alles” doen voor Meester, om het hem naar de zin te maken. En die krijg ik dan ook terug geworpen; perfectionisme en bdsm is een hele slechte combi… Want wat nou als ik in handen zou zijn van een Meester die mij niet goed leest, niet goed kijkt, of er gewoon misbruik van maakt. Dan lig ik fysiek compleet open (niet zo moeilijk om met een beetje zweep iemands hele rug open te halen met een paar zweepslagen) en word ik mentaal een compleet wrak. Dat is toch niet mijn bedoeling, dat is toch niet wat ik uit bdsm wil halen… Want als ik niet mijn eigen grenzen aangeef, maar door blijf gaan omdat ik zelf het idee heb dat ik nog niet goed genoeg ben voor mijn Meester, dat ik nog niet voldoende heb ondergaan, dat ik nog meer moet incasseren, dan ga ik er uiteindelijk aan onderdoor…. En ik huil nog maar weer eens een keer.

Meester heeft me dit keer niet alleen fysiek uitgedaagd. Ja, ik heb behoorlijk wat marks, zeker van de straf met de cane op mijn bovenbenen, maar goed die was dan ook verdiend.
Maar hij heeft met name het mentale vlak echt goed aangesproken. Hij kan zo in mijn hoofd gaan zitten, kortsluiting veroorzaken, stemmetjes creëren… Aan mij de schone taak om er mee te leren omgaan, te gaan accepteren en dingen los te gaan laten. En daarbij mijn eigen grenzen niet te verliezen. Want ook ik mag grenzen hebben…

Tijdens het eten mag ik (nog) gewoon aan tafel zitten, worden er grapjes gemaakt, krijg ik het af en toe even lastig, maar geniet ik na van de warmte en gezelligheid. Thuis kruip ik lekker in mijn coconnetje op de bank in een dekentje, met een kopje thee en wat chocola erbij, bel met een bdsm-dinnetje om zoveel mogelijk weer terug te halen, te bespreken en nog wat na te sniffen. Nu ik dit zo heb opgeschreven, besef ik me des te meer hoe ik het heb getroffen met Meester. Dat hij me echt op een goede manier begeleid. Langzamer dan ik zelf zou willen, maar alles voor mijn eigen veiligheid, gezondheid en welzijn… Dank u Meester!

Ik kan je vertellen, dit is hell!!!! Man, wat valt het tegen om verplicht te masturberen, als je er geen zin in hebt (en dus droog bent) en je dus geen hulpmiddelen mag gebruiken. Voor mij echt een absolute hell!!!! Verslag van dag 1 was in het kort als volgt: slecht geslapen, de ochtend sessie verliep nog enigszins rap, maar het voelde niet goed. Na het avondeten was blegh, het is echt niets met een volle maag… En die voor het slapen gaan kostte me gewoon al een kwartier…

Dag 2 begon verschrikkelijk, ik raak gefrustreerd omdat het niet wil lukken en het kost me uiteindelijk ruim een half uur… Gesloopt, trillend op mijn benen stond ik onder de douche.

Omdat er ook geen leuke gesprekken meer waren natuurlijk in de app, maakte me dat steeds onzekerder, ik voelde me klote en miste mijn Meester. Tuurlijk hoorde dat ook bij het strafproces, en ja, ik wist dat ie zwaar teleurgesteld was, maar ik had hem echt even zo hard nodig!!
En dus trok ik toch maar de stoute schoenen aan en stuurde hem een berichtje met het verzoek of we deze week even kort konden afspreken. Ook nu duurde het weer erg lang voor er een reactie kwam, maar er kwam wel een positief antwoord!! En dus stond Meester aan het einde van mijn werkdag bij mij voor de deur. Ik had hem het liefst om zijn nek willen vliegen, maar heb me maar ingehouden…

We hebben heel goed kunnen praten, over mijn overtreding, over mijn straf, over hoeveel pijn het me deed dat ie me af en toe negeerde, maar dat ik het ook snapte. Gewoon samen praten over het hele gebeuren, waarbij ik aan zijn voeten mocht zitten. Oh wat voelde ik me fijn! Deze aandacht had ik echt even nodig.

Meester wist vooraf eigenlijk al wel dat mijn straf bijna een onmogelijke opgave zou zijn, maar was ook benieuwd hoe ik daar mee om zou gaan. Hij heeft de straf nu iets bijgesteld. Ik hoef het nog maar 2x per dag te doen en mag nu gelukkig wel hulpmiddelen gebruiken. Daarvoor in de plaats zijn er wel 4x 5 zweepslagen met de paarse zweep bijgekomen (5 zweepslagen per keer minder).
Eerder had ik zelf aangegeven dat ik mijn straf bij voorbaat al wilde verdubbelen. Het verplicht masturberen hoeft niet verdubbeld, de 7 dagen totale onthouding uiteraard wel. De 20 zweepslagen worden ook verdubbeld. De 50 caneslagen waren al door Meester verdubbeld…

Met andere woorden, ik heb mijn lesje wel geleerd. Zal niet meer zo snel de fout in gaan, zeker niet met zoiets zwaars. Maar belangrijkste was ook, dat mijn Meester er nog steeds wel voor mij was. Hij had zelfs nog mijn verlaat verjaardagscadeautje bij zich. Speciaal voor mij, van hem… omdat “je zo graag in je blote kont met alleen een t-shirt aan het huishouden doet…”
Mag er ook in slapen… Dat is wel extra fijn!

DANK U LIEVE MEESTER!!!

Na het eten triggerde hij me echter. We stonden in de keuken te zoenen. Toen hij even aan mijn haren trok, was ik in no-time weggezakt in mijn sub-gevoel. Wow, dit ging wel heel snel. Bijna eng. Ik leunde letterlijk zwaar tegen hem aan. Toen hij even later mijn handboeien omdeed en me vroeg te knielen, snapte ik er even helemaal niets van. Ik had toch niets fouts gedaan. Waarom moest ik dan knielen? Het viel me zo rauw op mijn dak. Ik zakte er volledig in weg. En omdat ik zo moe was, kon ik ook totaal niet meer reageren, ging ik er niet tegenin en gaf ik me, naar mijn gevoel, over aan mijn lot. Want zo voelde het, dat ik mijn lot moest ondergaan… Ik zat in een hele zware roes die ik niet ken en die ik ook wel heel erg eng vond.
Vrij snel begonnen mijn benen echter zo’n pijn te doen, dat knielen voor mij echt een hel werd. Ik vroeg of ik ajb mocht opstaan omdat ik zo’n pijn had. M. begreep gelukkig goed dat het geen smoes van me was en hielp me opstaan.
Maar alles had inmiddels al zo’n diepe impact op mij gemaakt, dat ik er echt eng van werd en ik wilde het ‘spel’ op dat moment stoppen. Ik was zo bang om nog verder weg te zakken in mijn gevoel. Het was zo anders als ‘normaal’ als we in een spel zijn. Zoveel dieper, dat het me angstig maakte.

Op mijn vraag of mijn handboeien af mochten, gebood M. me mee te lopen. Ik schrok hier zo van. Waarom wil hij niet luisteren naar mij, waarom snapt ie niet dat ik het echt meen, dat ik niet echt ‘stop’ wil zeggen, maar dat ik dat wel bedoel….. Toen hij me zachtjes richting de woonkamer duwde, knapte er iets in me, en ik gaf een time-out teken met mijn handen. Kon nog steeds niet zeggen ‘stop’, maar hoopte hiermee duidelijk te maken dat het me toch wel menens was.
Dit begreep hij gelukkig wel en hij maakte ter plekke mijn handboeien los. Ik kreeg een uitgebreide knuffel en niet veel later gingen we richting bed. Aangezien ik bij het voelen van mijn kussen meteen in slaap ben gevallen, konden we er pas later nog even over praten.

M. gaf aan dat hij zich natuurlijk wel had beseft dat ik moe was, maar niet dat het triggeren zo’n diepe impact op mij had gemaakt. Hij merkte wel dat ik heel snel heel rustig werd, sneller dan normaal. Het knielen was niet als een straf (wat ik dacht), maar juist om me rust te geven. Knielen was met mijn zeer vermoeide benen niet zo’n goed plan en natuurlijk besefte ie dat meteen toen ik aangaf echt pijn te hebben. Toen ik aangaf dat ik mijn handboeien af wilde, wilde hij me gewoon op de bank laten zitten, zodat ik niet hoefde te blijven staan en we daar ff rustig het spel konden beëindigen. Dat zijn duwtje op mij totaal anders overkwam, had hij niet door. Mijn time-out teken was uiteraard wel duidelijk en toen is hij ook wel meteen gestopt.

Gelukkig hebben we er goed over kunnen praten en snapt hij mijn angst voor mijn eigen gevoel en hoe de dingen op mij zijn overgekomen. En ik kan gelukkig nu ook zien hoe hij de dingen heeft ervaren en heeft bedoeld.
Het was natuurlijk allemaal maar heel subtiel en op zich was het zeer zeker geen uitgebreid of heftig spel. Maar ik ben toch wel erg geschrokken van mijn onwijs heftige reacties op deze kleine dingen.

Hoe kan het toch dat iemand die binnen bdsm mijn gevoelens haast nog beter begrijpt en aanvoelt als ikzelf, in de alledaagse dingen zo mijlenver van mijn gevoel afstaat.
Terug naar afgelopen vrijdag. Ik heb met E. afgesproken in Leiden om wat te drinken. Beiden hebben we een druk weekend voor de boeg, maar we willen elkaar toch graag nog even zien, dus gezellig even wat drinken. Dus uit mijn werk, met mega file en wat andere tegenslag naar huis. Daar snel douchen, wat eten en me mooi maken. Ik trek een rok aan, doe kousen aan (!!) en voel me heel vrouwelijk en mooi, maar ook mega onzeker. Het geeft niets, het is goed. En zo stap ik even later de trein in op weg naar Leiden. Op het station even wachten en als E. er ook is, lopen we samen naar de Engelse pub.
E. kijkt waarderend naar me als ik mijn jas uittrek. Een gevoel van trots, maar ook weer onzekerheid kruipt door me heen. Hij haalt wat te drinken en we proosten. Maar dan zegt E. tegen me dat hij teleurgesteld in me is. Ik schrik, laat snel de afgelopen dagen de revue passeren, maar kan me niets bedenken. Dan gaat er in een flits door me heen dat dit een spelletje is, maar als ik op mijn vraag waarom dan, het antwoord krijg dat ik de verjaardag van zijn dochter ben vergeten, weet ik dat het ernst is. En het klopt, ik moet hier bevestigend op antwoorden, kan het niet ontkennen. Maar tegelijkertijd schiet ik ook in de verdediging. Immers, het weekend ervoor heeft zijn dochter bij hem haar verjaardag gevierd. Een meidenavond op vrijdag, en zondag een feestje. En ik heb op alle drie de dagen van dat weekend geinformeerd hoe het was, hoe de voorbereidingen gingen, hun veel plezier gewenst en natuurlijk ook geinformeerd hoe het was. Naar mijn idee was ik alle drie de dagen erg betrokken. En dat probeer ik uit te leggen. En ik geef aan dat wij samen pas net 4 weken verder zijn en dat ie toch niet mag verwachten dat je dan al alles van elkaar weet en onthouden hebt. En ik begrijp ook best dat E. het jammer vindt, maar teleurgesteld en er dan 2 dagen mee bezig zijn… Had het met een lach gebracht en bijv. gezegd dat ik eigenlijk wel straf verdiend had voor dit feit en we hadden samen een hoop lol kunnen hebben. Nu was het best een beladen gesprek. Maar goed, even later laten we het rusten, kletsen weer gezellig. E. triggert me nog door onder mijn rok aan mijn kousen te voelen en hij vraagt of ik op de toilet mijn slip wil gaan uittrekken. En hoewel ik in mijn onderdanigheid schiet, ben ik te onzeker en bang om dit te doen. Ja het idee windt me op, maar mijn onzekerheid en schroom heeft in dezen nog de overhand. E. laat het gelukkig voor nu rusten en dwingt me niet verder. De avond verloopt verder gezellig.

Vandaag heb ik een dagje vrij genomen. Ik heb behoefte aan een dagje met E. Samen iets leuks doen, genieten van elkaar en de tijd hebben. Tot nu toe hadden we alleen een avond en soms een nacht, maar de volgende ochtend was het dan weer vroeg opstaan en naar het werk. Dus gisteren uit mijn werk even langs huis om mijn katten eten te geven, spulletjes in te pakken en me even te douchen en om te kleden. Daarna op weg naar E. Grappig feitje, we zien elkaar voor de 6e keer en ik heb voor de 5e keer een rok/jurk aan…
Als we na het eten op de bank zitten en we wat zitten te kletsen, voel ik me rot worden als E. weer over zijn ex begint te vertellen. Wederom hoor ik dat zijn ex de scheiding nog niet heeft verwerkt, hoe moeilijk ze doet, hoe vervelend het allemaal is. En ja, ik begrijp dat allemaal best, maar ik wil niet bij iedere afspraak die we hebben, het onderwerp “ex en scheiding” bespreken. Ik wil dat we elkaar leren kennen. En tuurlijk, dit is een deel van zijn leven. Maar moet dat iedere keer besproken worden. Het doet mij pijn…
Ik probeer het uit te leggen, maar heb het idee dat mijn uitleg niet begrepen wordt. We praten langs elkaar heen. En ik kruip in mijn schulp, zonder me af en trek me terug.
E. merkt het en vraagt wat ik wil. Ik wil een arm om me heen en gelukkig is de zorgzame E. er nog wel en hij neemt me in zijn armen. En daar voel ik me weer goed en veilig.
We laten het onderwerp verder even rusten. Een ieder moet er ff over nadenken. De rest van de avond genieten we van elkaar. E. triggert me, ik zak weg in mijn onderdanigheid. Ik snak naar meer, ik stuiter eigenlijk al meer dan een week. Verlang naar de rust die E. me kan geven. Ik daag behoorlijk uit, wil dollen, wil overwonnen worden. Maar E. laat me gewoon worstelen met mijn gevoelens. Wil (of kan) me niet geven wat ik nu nodig heb. Als we gaan slapen, voel ik me erg onrustig. Lig wat te draaien en te woelen in bed, maar val toch in slaap. Als ik wakker word, ligt E. niet meer naast me. Ik heb hem niet het bed uit horen stappen. Hij zit al te werken. Ik loop even bij hem langs, maar laat hem zijn gang gaan. Des te sneller is ie klaar en komt dan hopelijk weer ff terug in bed.
Mmm, niet goed gedacht. Ja E. komt terug, maar wil graag nog terugkomen op het gesprek van gisteravond. Hij heeft slecht geslapen en veel nagedacht. En het zit hem niet lekker. Ondanks dat ik probeer uit te leggen dat ik begrijp dat het onderdeel is van zijn leven en dat ik snap dat het invloed heeft, dat hij alles zo goed mogelijk voor zijn dochter wil regelen en dat zijn ex daarin moeilijk doet. Dan nog wil ik niet continu de slechte verhalen over haar aanhoren. Gewoon al het feit dat hij keer op keer zijn ex bespreekt, voelt niet goed voor me. Doet mij gewoon pijn. Maar E. zit in zijn gevoel ergens anders. Ik moet toch begrijpen dat hij alles voor zijn dochter over heeft. En dat hij wil dat zijn partner/vriendin hem steunt in alle dingen die hij voor zijn dochter doet en die door de scheiding en zijn moeilijke ex zo lastig verlopen. E. gaf uiteindelijk aan dat hij zich afvroeg of we wel verder moesten gaan, als ik dat niet begreep. Hij hoort dus niet wat ik zeg en wat ik aan probeer te geven. We zitten hier zo overduidelijk op een ander niveau. Het is eigenlijk als afgelopen vrijdag.

En ja, ik ben nu overduidelijk gaan vluchten. Ik ben opgestaan, heb mijn kleren aangetrokken en ben zonder verder wat te zeggen vertrokken. Ik kon het niet meer, ik kon niets meer zeggen, wist niet wat. Het doet pijn. Ik heb iemand nodig die op mijn gevoelsniveau zit. En hoe belangrijk dat is binnen bdsm, nog veel belangrijker vind ik dat we op een zelfde niveau moeten zitten in het “normale” dagelijkse leven. Als ik daar niet begrepen word, kan ik niet mezelf zijn en dat zal uiteindelijk zijn uitwerking ook hebben binnen de bdsm.

Het doet pijn, dacht dat er een goede match was. En het was mooi voor de tijd die het duurde. E. heeft me met kleine stapjes laten kennismaken met bdsm. Hoe bdsm kan zijn binnen een relatie. En ik voelde me goed, vond mijn rust, werd getriggerd en mocht in mijn onderdanigheid kruipen. En ondanks dat ik me nu ellendig voel over het feit dat het over is tussen E. en mij, loop ik toch te stuiteren omdat ik niet de rust heb gekregen die ik ff nodig had. Maar ik stuiter nog wel ff door. Hoe belangrijk ik het ook vind dat ik een relatie vind waarbinnen bdsm plaatsheeft, zo nog belangrijker vind ik het dat er een goede, stabiele vanilla-relatie is, waar we op 1 lijn zitten en waar ik begrepen word.

E. kan echt heerlijk koken en doet dat graag. Dus zat ik gisteravond aan zijn tafel te genieten van een heerlijke tonijncarpaccio vooraf en als hoofdgerecht pasta met zalm en salade erbij. Als toetje dit keer een ieniemini bakje Mona ChocoDreams… mjammie. Het was weer puur genieten.

Vanavond maar eens samen filmpje kijken. En voor het gemak gekozen voor de SM Rechter. Een film die ik graag eens wilde zien. Voor E. zou het de tweede keer zijn, maar ach er zullen je dan altijd nieuwe details opvallen. Ik kroop heerlijk op de bank tegen E. aan. Knus, geborgen, even een aai over mijn bol en een kus op mijn haren. Ik voelde me goed. De film heeft me met zijn sm-beelden niet echt geshockeerd. Daarvoor heb ik al wel het een en ander op internet gezien. Het enige waar ik echt niet naar kon kijken was het naalden zetten. Daar kan ik gewoon niet tegen……
Ik vond het een heel mooie film, met name het laatste deel waarin Magda zo opkomt voor haar man Koen, die haar het ultieme geschenk heeft gegeven. En het moment waarop dochter opstapt, omdat ze het seksuele gedrag van haar ouders niet kan accepteren, maar waarop ze later terugkomt als ze inziet dat alles uit liefde werd gedaan.
En dat is voor mij ook meteen de crux. Ik heb een hele dominante vader gehad, waar ik het erg moeilijk mee heb gehad. Maar in die verhouding koos ik er niet vrijwillig voor om onderworpen te worden. En dat is binnen bdsm zo anders. Daar kies ik er zelf voor en gebeurt het in onderling vertrouwen, liefde en genegenheid.

We kletsen wat na en ik draai me om naar E. Ik daag hem graag wat uit. Kus hem, plaag hem, maar bied ook mijn tong aan. E. blijft wat terughoudend en dat is voor mij het moment dat ik wat onzeker word. Ik wil hem graag pleasen, maar krijg nu ff geen response. Dan komt de vraag hoe het staat met mijn blauwe plek op mijn rechterbil. Die heeft hij nog niet gezien. Ik maak de opmerking dat die er nog wel zit en op de vraag om ‘m te laten zien, antwoord ik ontkennend. Ik ben nu echt in uitdagende modus. Dat me dat even later zuur komt te staan, heb ik dan ook zelf in de hand gehad. E. pakt me stevig vast en legt me over zijn schoot. Hij tilt mijn rok op, trekt mijn panty omlaag en bekijkt de blauwe plek. Streelt er zachtjes over en zegt dat het best wel mee valt.
Toch heeft ie me niet voldoende “overwonnen”, dus ik zoen hem, tease wat en probeer hem in zijn nek te zoenen, wat me keer op keer niet lukt. Iedere keer is hij me te slim af. Damn…… E. heeft er genoeg van, legt me wederom over zijn schoot heen, tilt mijn rok op en geeft me een ferme tik op mijn rechterbil. Auw, die kwam aan. En pets daar volgt de volgende op mijn linkerbil. Mijn lichaam verzet zich. Wil zich afzetten tegen deze pijn, maar E. houdt me stevig vast. Ik kan even geen kant op. En vraag me af, of dit hetgeen is wat ik wil. De tetsen op mijn billen volgen zich op en na een paar keer, geeft mijn lichaam zich over. Ontspan ik en laat het over me heen komen. Ik ervaar een onwijze innnerlijke rust en een warm gevoel zakt in mijn onderbuik. Nee, ga me niet vertellen dat ik hier echt opgewonden van word. Wat een dubbele gedachte……
Na deze (lichte) spanking, streelt E. mijn billen, neemt me in zijn armen en streelt me teder over mijn haren en mijn gezicht. En ik zak even weg. Mijn billen gloeien enorm.

In bed blijf ik me verbazen over de kunst van E. om me zonder seksueel aan te raken, toch een geil gevoel te kunnen geven. Ik zak weg in mijn onderdanige gevoel als ik zijn dwingende stem hoor, die me vraagt of ik al opgewonden ben. Ik durf het bevestigende antwoord niet hardop uit te spreken. Teveel schroom uit mijn verleden. Ik ben tenslotte toch een net opgevoede vrouw met manieren en niet een geil meisje……
Dat me dat uiteindelijk nog zuurder komt te staan, omdat ik mezelf mag, maar niet durf te bevredigen en E. het zeker niet voor me doet, is een harde dobber om te slikken. Maar ik zal het er voor nu mee moeten doen. Ik heb een mooi pad om te bewandelen en te leren om open te zijn over mijn gevoel, mijn emoties, maar zeker ook mijn seksuele behoeftes.

Mijn worsteling met mijn gevoelens, mijn geilheid, maar er niet open over durven spreken. Het aanbieden van mezelf aan E., maar ook mijn onzekere reacties. Het reageren op zijn stem, zijn hand die aan mijn haar trekt of het feit dat ie op het puntje van mijn tong bijt en ik dan volledig wegzak. Het is voor hem iets moois en hij geniet er met volle teugen van.

En ik, ik pijnig mezelf uiteindelijk omdat mijn seksuele verlangens, mijn behoefte om bevrediging te krijgen, niet door E. gehonoreerd zullen worden. Ik mag het zelf doen, maar dat durf ik weer niet. Grrrr, waarom doe ik dit mezelf aan. Ben ik dan echt zo’n masochist……

Nu vandaag, nadat ik een paar uurtjes thuis was, werd ik overmand door emoties. In de stilte van mijn eigen appartement, durf ik toe te geven aan wat de afgelopen avond/nacht bij mij heeft losgemaakt. Ik wil huilen, mijn emoties de vrije loop laten. Ik voel me mega goed, en het huilen is dan ook geen negatieve uiting.
Ik besluit om lekker naar het strand te gaan. Even uitwaaien, mijn gevoelens de ruimte geven en mijn tranen de vrije loop. Al met al loop ik 2 uur over het strand en door de duinen en ik voel me daarna zo intens gelukkig en rustig. Ik voel me supergoed en bij thuiskomst bekijk ik nog maar eens vol trots mijn mooie blauwe plekken op beide billen van de spanking.

Ik kreeg de vraag wat mij nou eigenlijk trekt in bdsm en waar ik dan eigenlijk naar op zoek ben. Tja, moeilijke vraag, die ik niet 1-2-3 kon beantwoorden. Ook omdat ik er eigenlijk nog geen ervaring mee heb. Het is vooralsnog voor mij meer een stuk herkenning als ik dingen lees en me thuisvoelen.
Maar goed, wilde toch wel eens kijken of ik door een brainstorm wat meer helderheid kon krijgen. Dus K. via mail benaderd en samen hebben we via de chat een boompje opgezet. Ik moet natuurlijk vooral in mezelf gaan duiken, in mijn eigen gevoel, maar het is wel prettig als iemand me daarin even wil helpen. En K. heeft hier natuurlijk veel ervaring mee, dus dat is fijn.

Ik heb als ik over bdsm lees continu de reactie van herkenning, een warm gevoel en de hele kleine summiere ervaring die ik dan recentelijk heb meegemaakt, geven me een gevoel van “dit smaakt naar meer”.
Hier moet ik natuurlijk gewoon vertrouwen op mijn eigen gevoel. En wat dat “meer” is, daar kom ik dan vanzelf wel achter.

Ok, even voor mezelf wat losse flodders waar ik mee geschoten heb:

• ik ben niet super initiatiefrijk in bed (eerder passief)
• durf(de) me niet echt te laten gaan, maar als ik bijv. bij mijn handen vast gehouden word, kan ik het beter loslaten en me meer geven, ben ik minder geremd
• ik wil “overwonnen” worden
• heb een sterke man naast me nodig, iemand die me aankan, die zegt wat hij denkt en vindt
• zeg het tegen me als ik te ver ga, stop me, zet me ff op mijn plek, schud me ff door elkaar of geef me desnoods een tik in mijn gezicht, anders loop ik te hard van stapel, mezelf voorbij en ook anderen
• maar wees ook lief voor me, geef me die arm waar ik me veilig in voel

Met andere woorden: ik zoek een partner die niet over zich heen laat lopen, die mij aan kan, die me af en toe op mijn plek zet, maar wel vanuit liefde en respect voor mij als mens. Die begrijpt dat ik in bed passief ben, maar mij graag in seksueel en bdsm opzicht wil leiden.

Oftwel zoals K. het zo mooi verwoorde:

Je zoekt een man om een relatie mee op te bouwen waarbij de fundamenten van de relatie liggen in de sterkte van zowel de man als jijzelf, en jullie beiden openstaan voor de wisselwerkingen tussen Dom en sub, en machtsuitwisselingen binnen de relatie mogelijk zijn zonder dat ze jullie als individu onderuit schoppen of de relatie in onbalans brengen.

Hier kon ik alleen maar met “WOW” op reageren. Wat onwijs mooi omschreven. Maar goed, blijft nog steeds de vraag wat ik dan zoek in bdsm.

Wederom wat losse kreten:

• iemand die “macht” over mij heeft, maar mij daarbij wel in mijn waarde laat
• die me terecht wijst, zonder dat ik echt gekleineerd wordt, maar waar ik juist kan groeien
• waar ik me af en toe gewoon wel klein mag voelen en niet altijd die sterke, krachtige Emmy hoef te zijn

En dit laatste is wel het belangrijkste punt voor me. Dat ik maar niet altijd hoef door te gaan, dat ik mag stoppen, dat ik hulp mag vragen, dat ik het niet alleen hoef te doen.

Alles samenvattend denk ik dat de mooie woorden van K. alles omvatten op dit moment wat ik in bdsm zoek. De invulling ervan (dus op welke manier), is iets wat later komt met de ervaring. Dat zijn immers de instrumenten waarmee je bdsm kunt uitvoeren.