Weer mooi geschreven. Wat ik mij, door dit verhaal , afvroeg: zit je niet tegen een burnout aan. Ik heb er zelf 2 gehad en weet dat dat een kloten periode is.
Ik ken je niet goed dus ga er van uit dat je het goed onder controle hebt ook mede door de touwen.
Denk wel vaak, jij bent een vrouw die graag had willen domineren. En helemaal toen je met je oproep kwam. Maar weeg me zelf dan altijd en twijfel. Er is altijd wel iets waardoor ik mijzelf tot een halt moet roepen.
Maar vind je verhalen heel leuk om te lezen en je zal dat hoop ik vaker nog doen.

Dank daarvoor
Groetjes
Taco

Ik ben niet van plan om hier meteen een heel verhaal neer te typen. Waarom niet? Nou je advertentie is al 2 1/2 jaar oud en ik ben liever lui dan moe :-). Ik heb er ook geen idee van waar jij je verstopt… Maar ik denk helemaal aan je zoekprofiel te beantwoorden (op 1 ding na dan maar dat is eventueel voor later). Er is wel iets wat ik meteen wil weten. Je zegt te houden van motorrijden… bedoel je dan als passagier of rij je zelf en met wat? Ik zelf rij met een Pan European, tenminste normaal gezien dan… een paar maanden terug ben ik onderuit gereden en ik moet me nu verplaatsen met een BMW tot mijn pannetje weer ok is.
Maar goed, als je een relaxte motorrijder zoekt die goed is met touw en graag met een zweep zwaait en niet meteen wil gaan samenwonen, reageer dan misschien eens. 🙂

Dankjewel 🫶🥰

C.

Ps. jij zegt 2, maar ik zie hierboven veel meer tongetjes……

Dat wil ik niet hier in het openbaar zetten. Spreek me gerust ergens privé aan voor nadere uitleg.

Geldt dit nog steeds voor jou:

Gelukkig zijn er dan heel lieve aardige mensen binnen de bdsm-wereld waar je eens een goede chat mee kunt hebben. Die je niet veroordelen, sterker nog, die het helemaal herkennen. Ja ik ben lekker aan het hoppen. Maar ik geniet van mijn ontdekkingen. Ik geniet van wat het met me doet, wat het in me naar boven haalt, de herkenning, het zogenoemde “thuiskomen”-gevoel. Ik merk dat ik het nodig heb. Dat ik inmiddels ook op een punt ben gekomen waarop eigenlijk geen weg meer terug is. Ik heb immers al dusdanig van bdsm mogen genieten dat ik niet meer zonder kan. Dat ik ook weet dat het echt bij me hoort.

En die roller coaster, ach, ik hou van achtbanen, het langzaam omhoog takelen van de karretjes en het daarna met een rotvaart glijden door de kurkentrekkers, de loopings en de verschillende bochten. Af en toe stap ik dan eens in een ander karretje, om te ervaren hoe het vanaf die plek is…
En tot nu toe bevalt het allemaal erg goed. Er komt een nieuwe vrouw naar voren. Een vrouw die zacht is, die dromerig uit haar ogen kijkt. Die graag een rokje aan heeft en zich vrouwelijk voelt. Maar ook een vrouw die trots is op de blauwe plekken op haar bil en die sinds 17 jaar weer heeft mogen ervaren wat een spuitend orgasme is. Die rust vindt in haar onderdanigheid en dat weer zo goed kan gebruiken in het dagelijkse leven.

Ik ben aan niemand verantwoording schuldig. Alleen aan mijzelf. En zolang als ik er zelf gelukkig mee ben en het aan mezelf kan verantwoorden, is het goed!
IK BEN TROTS OP MEZELF!

In welke mate leg je verantwoording aan je partner?