Zes maanden later: op eigen benen, met een litteken

Zes maanden zijn inmiddels verstreken sinds het einde van mijn M/s-relatie. Zes maanden waarin ik heb leren leven zonder het fundament dat ooit zo vanzelfsprekend voelde. In mijn eerdere blogs “Afscheid nemen doet pijn” en “Overleven of verzuipen” beschreef ik de rauwe pijn, de leegte, het overleven.

Vandaag sta ik hier. Op eigen benen. Ik doe weer leuke dingen, ik lach écht 😄 (soms tot hoofd- en buikpijn aan toe). Ik speel af en toe op een feestje of bij iemand thuis. Niet uit gemis, maar vanuit mijn eigen kracht. De intense dynamiek van de M/s (de diepe overgave, de verbondenheid) mis ik nog steeds, en dat mag. Maar ik heb mezelf bewezen dat ik kan leven zonder die structuur. Dat ik zelfdragend ben.

De wond van toen is inmiddels geheeld. Maar het litteken draag ik bij me. Onzichtbaar voor velen, voelbaar voor mij, en soms doet het litteken pijn. Net als echte littekenpijn, een pijn die scherp, stekend of een trekkend gevoel kan zijn. Het herinnert me aan wat was, en aan hoe hard ik gevallen en bijna verzopen ben. Aan het losgelaten worden zonder vangnet. Aan het moeten zwemmen, terwijl ik niet wist of ik de overkant überhaupt zou halen. Dat had ik niet verdiend, en dat weet ik nu met heel mijn wezen.

Vertrouwen in een ander, in een nieuwe D of M, zal ik opnieuw moeten leren. Kan ik me weer zo volledig geven? Mijn ziel blootleggen? Me laten raken tot in mijn kern? Ik weet het nog niet. Maar ik hoop het. En ik weet dat als diegene er komt, die mij ziet en begrijpt en snapt dat dit vertrouwen weer moet groeien, ik ook weer zal gaan groeien in mijn overgave. En dat diegene een prachtige diamant 💎 krijgt. Die schittert in al haar glorie.

Wat ik wél zeker weet, is dat ik het niet alleen heb gedaan. Mijn dierbare vrienden (jullie die er wél waren, die mij vasthielden, luisterden, me lieten zijn) ik ben jullie intens dankbaar. Jullie waren mijn licht toen ik het zelf even kwijt was. Dank jullie wel, uit het diepst van mijn hart. ❤️

Het litteken blijft, en af en toe doet ie pijn. Het herinnert me aan mijn kracht. En aan mijn verlangen: om te voelen, te vertrouwen en te dienen. En bovenal: om te leven!!