afscheid – Mijn ervaringen in de wondere wereld der bdsm

Overleven of verzuipen…

Emmy — Sat, 01 Mar 2025 13:55:11 +0000

5 weken geleden werd ik voor mijn gevoel in een wildwaterbaan of wilde rivier gegooid (zo eentje waar ze officiële kajak/kanowedstrijden op houden). Zonder reddingsboei, zwembandjes of überhaupt een zwemdiploma op zak. Wat voelde ik me ontredderd, alleen en verloren. En wat had ik een moeite om mijn kop boven water te houden. Meerdere keren ging ik kneiterhard koppie onder, hoestend en proestend van het water dat ik ingeslikt had.

Nu 5 weken verder voel ik heel erge boosheid. Het andere uiterste. Boos op de stilte, boos op het er niet voor mij zijn, gewoon boos op alles. Maar het is ok. Ik mag dit voelen. Want dit heb ik niet verdiend…

Maar ik sta ook weer op de kant. Nog wel druipend van het water, nog nahijgend van de zware strijd om op de kant te klimmen. Als een verzopen kat…

Maar ik heb het gefikst, het is me gelukt, zonder hulp… Alleen, op eigen kracht! (en soms met een klein beetje hulp van een omstander die me de juiste richting op stuurde).

Ik kom er wel!!!!

Afscheid nemen doet pijn…

Emmy — Sat, 25 Jan 2025 13:10:02 +0000

06-04-2023 t/m 24-01-2025: Na 660 fantastische dagen, komt er helaas een einde aan onze mooie M/s relatie. Een relatie waarin ik enorm gegroeid ben, heel veel geleerd, nieuwe dingen gedaan, mezelf ontdekt, nieuwe dingen ontdekt. En niet alleen op BDSM-vlak, maar ook daarbuiten. Heb ik mezelf beter leren kennen. Ben ik beter voor mezelf gaan zorgen. Heb ik mezelf meer omarmd om de persoon die ik ben. Ik mag er zijn!

Maar ik ben niet alleen gegroeid. Wij samen! Deze dingen had ik niet alleen gekund. Dit hebben we samen gedaan. Samen stapten we in onze bubbel en stegen naar een hoger plan. Nam ik jou mee en liet ik je dingen over jezelf ontdekken, liet ik jou nieuwe dingen ontdekken. Ja, zelfs jou, die al zo’n lange tijd mee loopt. Maar ja, onze dynamiek was dan ook bijzonder, heel speciaal, had zoveel diepgang, zo intens. De vonken spatten ervan af. Het was te zien, te voelen. Onze band…

En daarom doet het nu ook zoveel pijn… Huilt mijn hart… Kan ik niet slapen… Heb ik het ijzig koud…

Dankjewel lieve Meneer voor de prachtige tijd samen. De tijd van afscheid nemen is nu dan toch gekomen. Het doet zo verrekte veel pijn. En eigenlijk wil ik het niet geloven! Wil ik niet geloven dat ik nu niet meer iedere avond en ochtend een appje verstuur met “Welterusten lieve Meneer” of een “Goedemorgen lieve Meneer”. Het voor je op de knieën mogen gaan, het mogen incasseren van je sadistische zweepslagen, of het in mijn gezicht geslagen worden of juist gestreeld door jouw hand. Ik ga je ongelooflijk missen!

Dag lieve Meneer! U!

Afscheid nemen is met zachte vingers wat voorbij is dichtdoen
en verpakken in de goede gedachten der herinnering.

“Afscheid…”

Emmy — Thu, 19 May 2022 18:35:00 +0000

22 april was de dag die we al die tijd in ons achterhoofd hebben gehouden…

Omdat ik al die tijd er niet over heb kunnen schrijven, is wat er gebeurd is die dag zeker niet vergeten, maar de fijne details zijn wat vervaagd. Uiteraard zitten delen wel zeker in mijn herinnering.
Maar het geheel krijg ik gewoon niet meer goed op “papier”… (in dit geval dan deze blog).

2 maanden geleden heb ik een ontzettend leuke man ontmoet. Samen willen we zowel op vanilla vlak als op bdsm vlak kijken waar ons schip heen vaart. En ik vond het niet eerlijk richting hem om mijn M/s met Meester ernaast te houden. Ik kan niet twee D’s dienen. Van de een de regel hebben dat ik geen seks mag hebben, of niet mag klaarkomen en met de ander juist lekker willen seksen… Het is niet te combineren. Dus wordt het tijd om “afscheid” te nemen van Meester. Hij heeft me altijd de vrijheid gegeven om om me heen te kijken, dus we wisten beiden dat dit zou kunnen gaan gebeuren.
Al heeft Meester me op het hart gedrukt, dat het geen “afscheid” is. Hij is gewoon in de buurt, ik mag gewoon bij hem aankloppen en mocht het niet goed gaan met mijn lieve, leuke man, dan ben ik welkom om terug te komen. Het contract is dus “opgeschort” en vooralsnog niet verscheurd.

Het laatste deel van de middag staat echter wel voor altijd in mijn geheugen gegriefd en dit zal altijd een plekje houden.

… Het is tijd om af te ronden. Meester heeft inmiddels de slotjes al van mijn boeien los gemaakt. Het voelt verschrikkelijk, ik wil niet. Ik krijg het koud. Zet mijn linkervoet op de knie van Meester, de boei gaat los. Mijn rechtervoet volgt en ook daar gaat de boei van los. Ik zak op mijn knieën en barst in huilen uit. Maar het is nog niet klaar. Mijn polsboeien heb ik nog steeds om. Ik bedenk nog dat ik die gewoon om blijf houden. Die gaan gewoon nooit meer af, terwijl de tranen over mijn wangen stromen.
Meester houdt zijn hand op, ten teken dat ik mijn polsen aan moet reiken om de boeien los te kunnen maken. Ik wil niet, kan de tijd nu gewoon stil staan… Hij zegt niets, maar houdt alleen zijn hand op. Na veel vijven en zessen leg ik mijn linkerhand in zijn hand. De polsboei gaat af. Een rilling loopt weer over mijn rug. Ik heb nog 1 polsboei om. Als ik dan uiteindelijk ook mijn rechterhand in zijn hand leg en hij de polsboei los maakt, houd ik het echt niet meer. Ik zit onbedaarlijk te huilen. Wat voelt dit klote, zo leeg, zo alleen… Als ik uiteindelijk mijn ogen open om hem aan te kijken, houdt hij de slotjes voor mijn gezicht. Ik hou mijn hand op. En met de woorden “En nu ben je vrij” legt hij de slotjes in mijn hand en ik breek opnieuw. Wat ga ik hem onwijs missen. Dat weet ik nu al. En ook al wisten we dit op voorhand, toch voelt het klote. Ook al is het voor een goed doel…

Dankjewel lieve Meester, wat heb ik een mooie tijd bij u gehad! Ik weet dat u niet echt weg bent, maar ik ben nu vrij om op ontdekkingstocht te gaan met mijn lieve, leuke man.

Pu(n)tjes in mijn billen…. en afscheid

Emmy — Tue, 01 Dec 2020 19:54:00 +0000

Het tij kan snel keren, spijtig, maar dingen gebeuren……

In de afgelopen periode een paar mooie momenten gehad met Meester, aan zijn voeten gezeten, geknield, gekropen, mijn gaatjes beschikbaar voor Meester, maar ook opdrachten uitgevoerd op afstand…..
En dat laatste, daar ging het compleet fout….

Hoe lastig is het als D om goed te waken over je sub/slavin als ze op afstand een opdracht voor je uitvoert. Hoe gaat het met haar? En in veel gevallen is er niets aan de hand, geen moeilijke opdracht en is alertheid misschien niet echt nodig, maar toch…. je weet het immers niet, je kan de ander niet zien, weet niet wat voor effect een opmerking via de app heeft. Maar goed, daar kan je op anticiperen en ervoor zorgen dat je regelmatig even checkt hoe het gaat en als een reactie uitblijft of vreemd is, even doorvragen of desnoods even bellen…..

Het heeft er bij mij voor gezorgd dat ik me zo alleen en eenzaam voelde….. En het maken van een afspraak nadien om dit toch echt even face to face te bespreken, bleef uit…., wat maakte dat ik me alleen maar nog eenzamer voelde. Niet de zorg en aandacht kreeg die ik zo nodig heb. Die ik ook verwacht van mijn D of M. Ik wil diep gaan, me volledig geven, maar zorg en aandacht is dan wel het minste wat ik terug verwacht. En helaas, ik kreeg het niet. Het kwam niet over, het werd niet opgepikt.

En dus heb ik afscheid genomen…… ja, de slavin die zelf afscheid neemt van haar Meester…..

Om toch nog terug te kunnen blikken op iets moois, hierbij nog een leuke foto van de pu(n)tjes in mijn billen die door Meester zijn toegediend met een leuke slapper die gemaakt is met een 3D-printer….