4 maanden geleden werden @Rigger71 en ik benaderd of wij een performance zouden willen geven op het 1-jarig jubileumfeest van de @RingsideRopejam. Een ropejam waar we met veel plezier komen. Een beetje flabbergasted… Hoezo wij…? Kunnen we dit…? Maar we zeiden ja en een paar weken later begonnen we met de voorbereidingen. Wat willen we gaan laten zien, welke muziek gaan we gebruiken? We waren er op zich snel over uit dat we iets wilden laten zien van onze connectie, de verbinding die er ontstaat als we samen in de touwbubbel stappen. Dus geen ingewikkelde, technische suspensie, maar juist het intieme grondwerk.

Muziek zoeken was nog niet makkelijk. Je wilt niet een te bekend nummer, want dan gaat de focus daar naartoe, mensen hebben daar een gevoel bij en je wilt ze juist een nieuwe ervaring geven. Toevoegen aan een playlist, weer weggooien, andere nummers opzoeken, inkorten, in elkaar laten overlopen…
@Rigger71 heeft er veel werk in gestopt. Ondertussen zijn we ook bezig met wat we gaan laten zien. Ja, er zaten stukjes in onze performance die geënsceneerd zijn, de timing met de muziek moet immers wel kloppen. Maar het overgrote deel ontstaat op het moment zelf. Het plaatje wordt completer naarmate de performance dichterbij komt.
Tijdens een generale repetitie bij @Rigger71 thuis, gaat zo’n beetje alles mis wat je kan bedenken. We houden het maar op het gezegde “een slechte generale is een goede finale”…

Op de dag zelf zijn we in de middag druk met alles voorbereiden ter plekke. Bamboes ophangen, matten neerleggen, bankjes neerzetten voor het publiek. De hapjes voorbereiden. Het ging op dat moment eigenlijk nog helemaal prima met me qua zenuwen.
Zo vanaf 5 uur of zo begon ik wel wat zenuwachtig te worden. @Rigger71 was kalm en had nergens last van. Vanaf 19 uur de mensen ontvangen en het werd drukker en drukker en de spanning liep bij mij wel wat hoger op. Om half 8 mij omgekleed (makeup en haar had ik eerder al gedaan).

Iedereen zit inmiddels op z’n plekje en @blondie-35V opent de avond, heet iedereen van harte welkom en kondigt ons aan. De zenuwen gieren door mijn keel.

@Rigger71 kijkt mij aan, knikt vragend naar me… Ik knik terug en hij start de muziek . De voor mij zo bekende tonen klinken door de boksschool.
Ik loop met knikkende knieën op hem af… In de eerste paar seconden lopen we om elkaar heen en ik kan hem alleen maar aankijken… Ik heb hem nodig.

Op de eerste sensationele beat van de muziek grijpt @Rigger71 mijn pols en vanaf dat moment voel ik dat ik kan loslaten… We zijn nu echt begonnen!

En wat was het gaaf!!! Wat ging het goed!!! (op de ene keer dat mijn jurk vast zat in het touw na maar ook die hebben we – @Rigger71 dan – goed opgelost).
Ik heb gedanst , gelachen , afgezien in de predicament , uitgedaagd en een traantje weggepinkt op het einde.
Maar bovenal heb ik Genoten met een grote G!

De muziek is reeds afgelopen, de zaal is muisstil en ik zit in de armen van @Rigger71. En dan krijgen we een daverend applaus waarbij de mensen gewoon gaan staan!!! Achteraf allemaal complimenten!!! Men was onder de indruk. Wat vonden ze het mooi! En wat waren wij trots!!!!

Het is alle uurtjes voorbereidingen meer dan waard geweest! Super happy en super trots op wat wij samen hebben neergezet!!!

In de afgelopen dagen heb ik al meerdere keren naar het filmpje gekeken dat is opgenomen tijdens onze performance. Iedere keer zie ik weer een klein detail wat me opvalt. Een handcheck die hij even tussendoor uitvoert, een hand op mijn borst vlak voor het ophangen van de zware steen , een hand op mijn trillende been, een aai over mijn bol na de intense predicament , mij even tegen zich aantrekken. Kleine gebaren die misschien niet altijd zichtbaar zijn, maar voor mij zo essentieel zijn voor de connectie. Hij laat daarmee zien dat hij mij ziet, dat ie de volle aandacht voor mij heeft. In verbinding zijn en blijven tijdens een rope-scene… Goud waard

Dankjewel lieve @Rigger71 dat we dit samen hebben gedaan. Dit neerzetten na slechts 1,5 jaar knopen, geeft aan hoe dedicated jij bent. Wat mij betreft gaan we nog jaren samen door…

Van buitenaf wordt het vaak gezien als iets spannends, iets moois om naar te kijken. Esthetisch. Erotisch misschien. En ja, dat kan het ook zijn. Maar voor mij zit de echte betekenis veel dieper. Het zit niet in hoe het eruitziet, maar in wat het met me doet.

Het gaat over loslaten. En dat is misschien wel één van de moeilijkste dingen voor mij die er is.
In het dagelijks leven leef ik veel vanuit mijn hoofd. Denken, regelen, anticiperen, zorgen dat alles onder controle blijft. Altijd alert, altijd bezig. Mijn hoofd maakt overuren, zelfs op momenten waarop ik eigenlijk gewoon zou willen voelen.

Touw haalt me daaruit. Vanaf het moment dat de eerste lijnen strak om mijn lichaam worden gelegd, verandert er iets. Mijn wereld wordt kleiner. Simpeler. Mijn aandacht gaat naar mijn ademhaling, naar de druk op mijn huid, naar de manier waarop mijn lichaam reageert. Er is geen ruimte meer voor lijstjes, zorgen of overdenken. Alleen het nu blijft over. En juist daar begint voor mij de rust. Ik voel meer.

De strakke druk van touw om mijn borstkas. De sensatie wanneer een touw om mijn buik net iets verder wordt aangetrokken en ik nog een extra zucht slaak, waarmee ik het mezelf nog lastiger maak. De scherpe pijn van prikkers op mijn tepels of bovenbenen. De spanning van predicament bondage, waarin elke kleine beweging consequenties heeft. De benauwdheid van ademrestrictie. Het lijden binnen semenawa, waar schoonheid en ongemak samenkomen.

Voor buitenstaanders klinkt dat misschien tegenstrijdig. Waarom zou je bewust pijn opzoeken? Waarom zou je jezelf vrijwillig overgeven aan ongemak, aan beperking, aan lijden?
Omdat daar voor mij iets heel puurs zit. Omdat ik daar niet hoef te presteren. Niet hoef na te denken. Niet hoef te voldoen. Ik mag simpelweg ondergaan. Pijn krijgt een andere betekenis wanneer het plaatsvindt binnen vertrouwen. Wanneer het gedragen wordt door veiligheid en connectie. Dan wordt het geen straf, maar een ervaring. Iets wat me dichter bij mezelf brengt. Maar ook veel dichter bij de ander…

Ook vernedering heeft daarin een plek. Niet als iets negatiefs, maar als een vorm van volledige kwetsbaarheid. Exposure: zichtbaar zijn, zonder iets om je achter te verschuilen. Een gag in mijn mond waardoor ik begin te kwijlen. Of een borst die ontbloot wordt. Geen controle meer over hoe ik eruitzie. Geen nette versie van mezelf die alles beheerst en binnen de lijntjes blijft.

Alleen overgave. En juist daar zit voor mij iets heel echts. Want in dat moment ben ik nergens meer mee bezig behalve met zijn. Niet met hoe ik overkom. Niet met wat iemand van me vindt. Alleen met voelen. Met zakken. Met vertrouwen. Touw helpt me om dichter bij mezelf te komen. Niet bij de versie van mezelf die sterk moet zijn, verstandig moet zijn, alles moet kunnen dragen. Maar bij de zachte versie. De rauwe versie. De eerlijke versie. Gewoon ik.

Er zit een bijzondere intimiteit in bondage die lastig uit te leggen is aan iemand die het nooit heeft gevoeld. Het gaat niet alleen om het fysieke. Het zit in de afstemming. In het vertrouwen. In de stilte tussen twee mensen. In een hand op mijn huid die meer zegt dan woorden ooit zouden kunnen.

Een foto van een touwsessie laat misschien de touwen zien. De knopen. De houding van mijn lichaam.
Maar wat ik voel, zit daarachter. De connectie. De overgave. Het moment waarop ik eindelijk stop met denken en vasthouden. En misschien is dat wel wat bondage voor mij echt betekent:

Niet gevangen zijn. Maar juist vrijheid.