Vrijheid in gebonden zijn…

Bondage, touw, shibari… voor mij gaat het over zoveel meer dan alleen vastgebonden worden.

Van buitenaf wordt het vaak gezien als iets spannends, iets moois om naar te kijken. Esthetisch. Erotisch misschien. En ja, dat kan het ook zijn. Maar voor mij zit de echte betekenis veel dieper. Het zit niet in hoe het eruitziet, maar in wat het met me doet.

Het gaat over loslaten. En dat is misschien wel één van de moeilijkste dingen voor mij die er is.
In het dagelijks leven leef ik veel vanuit mijn hoofd. Denken, regelen, anticiperen, zorgen dat alles onder controle blijft. Altijd alert, altijd bezig. Mijn hoofd maakt overuren, zelfs op momenten waarop ik eigenlijk gewoon zou willen voelen.

Touw haalt me daaruit. Vanaf het moment dat de eerste lijnen strak om mijn lichaam worden gelegd, verandert er iets. Mijn wereld wordt kleiner. Simpeler. Mijn aandacht gaat naar mijn ademhaling, naar de druk op mijn huid, naar de manier waarop mijn lichaam reageert. Er is geen ruimte meer voor lijstjes, zorgen of overdenken. Alleen het nu blijft over. En juist daar begint voor mij de rust. Ik voel meer.

De strakke druk van touw om mijn borstkas. De sensatie wanneer een touw om mijn buik net iets verder wordt aangetrokken en ik nog een extra zucht slaak, waarmee ik het mezelf nog lastiger maak. De scherpe pijn van prikkers op mijn tepels of bovenbenen. De spanning van predicament bondage, waarin elke kleine beweging consequenties heeft. De benauwdheid van ademrestrictie. Het lijden binnen semenawa, waar schoonheid en ongemak samenkomen.

Voor buitenstaanders klinkt dat misschien tegenstrijdig. Waarom zou je bewust pijn opzoeken? Waarom zou je jezelf vrijwillig overgeven aan ongemak, aan beperking, aan lijden?
Omdat daar voor mij iets heel puurs zit. Omdat ik daar niet hoef te presteren. Niet hoef na te denken. Niet hoef te voldoen. Ik mag simpelweg ondergaan. Pijn krijgt een andere betekenis wanneer het plaatsvindt binnen vertrouwen. Wanneer het gedragen wordt door veiligheid en connectie. Dan wordt het geen straf, maar een ervaring. Iets wat me dichter bij mezelf brengt. Maar ook veel dichter bij de ander…

Ook vernedering heeft daarin een plek. Niet als iets negatiefs, maar als een vorm van volledige kwetsbaarheid. Exposure: zichtbaar zijn, zonder iets om je achter te verschuilen. Een gag in mijn mond waardoor ik begin te kwijlen. Of een borst die ontbloot wordt. Geen controle meer over hoe ik eruitzie. Geen nette versie van mezelf die alles beheerst en binnen de lijntjes blijft.

Alleen overgave. En juist daar zit voor mij iets heel echts. Want in dat moment ben ik nergens meer mee bezig behalve met zijn. Niet met hoe ik overkom. Niet met wat iemand van me vindt. Alleen met voelen. Met zakken. Met vertrouwen. Touw helpt me om dichter bij mezelf te komen. Niet bij de versie van mezelf die sterk moet zijn, verstandig moet zijn, alles moet kunnen dragen. Maar bij de zachte versie. De rauwe versie. De eerlijke versie. Gewoon ik.

Er zit een bijzondere intimiteit in bondage die lastig uit te leggen is aan iemand die het nooit heeft gevoeld. Het gaat niet alleen om het fysieke. Het zit in de afstemming. In het vertrouwen. In de stilte tussen twee mensen. In een hand op mijn huid die meer zegt dan woorden ooit zouden kunnen.

Een foto van een touwsessie laat misschien de touwen zien. De knopen. De houding van mijn lichaam.
Maar wat ik voel, zit daarachter. De connectie. De overgave. Het moment waarop ik eindelijk stop met denken en vasthouden. En misschien is dat wel wat bondage voor mij echt betekent:

✨ Niet gevangen zijn. Maar juist vrijheid. ✨