4 maanden geleden werden @Rigger71 en ik benaderd of wij een performance zouden willen geven op het 1-jarig jubileumfeest van de @RingsideRopejam. Een ropejam waar we met veel plezier komen. Een beetje flabbergasted… Hoezo wij…? Kunnen we dit…? Maar we zeiden ja en een paar weken later begonnen we met de voorbereidingen. Wat willen we gaan laten zien, welke muziek gaan we gebruiken? We waren er op zich snel over uit dat we iets wilden laten zien van onze connectie, de verbinding die er ontstaat als we samen in de touwbubbel stappen. Dus geen ingewikkelde, technische suspensie, maar juist het intieme grondwerk.

Muziek zoeken was nog niet makkelijk. Je wilt niet een te bekend nummer, want dan gaat de focus daar naartoe, mensen hebben daar een gevoel bij en je wilt ze juist een nieuwe ervaring geven. Toevoegen aan een playlist, weer weggooien, andere nummers opzoeken, inkorten, in elkaar laten overlopen…
@Rigger71 heeft er veel werk in gestopt. Ondertussen zijn we ook bezig met wat we gaan laten zien. Ja, er zaten stukjes in onze performance die geënsceneerd zijn, de timing met de muziek moet immers wel kloppen. Maar het overgrote deel ontstaat op het moment zelf. Het plaatje wordt completer naarmate de performance dichterbij komt.
Tijdens een generale repetitie bij @Rigger71 thuis, gaat zo’n beetje alles mis wat je kan bedenken. We houden het maar op het gezegde “een slechte generale is een goede finale”…

Op de dag zelf zijn we in de middag druk met alles voorbereiden ter plekke. Bamboes ophangen, matten neerleggen, bankjes neerzetten voor het publiek. De hapjes voorbereiden. Het ging op dat moment eigenlijk nog helemaal prima met me qua zenuwen.
Zo vanaf 5 uur of zo begon ik wel wat zenuwachtig te worden. @Rigger71 was kalm en had nergens last van. Vanaf 19 uur de mensen ontvangen en het werd drukker en drukker en de spanning liep bij mij wel wat hoger op. Om half 8 mij omgekleed (makeup en haar had ik eerder al gedaan).

Iedereen zit inmiddels op z’n plekje en @blondie-35V opent de avond, heet iedereen van harte welkom en kondigt ons aan. De zenuwen gieren door mijn keel.

@Rigger71 kijkt mij aan, knikt vragend naar me… Ik knik terug en hij start de muziek . De voor mij zo bekende tonen klinken door de boksschool.
Ik loop met knikkende knieën op hem af… In de eerste paar seconden lopen we om elkaar heen en ik kan hem alleen maar aankijken… Ik heb hem nodig.

Op de eerste sensationele beat van de muziek grijpt @Rigger71 mijn pols en vanaf dat moment voel ik dat ik kan loslaten… We zijn nu echt begonnen!

En wat was het gaaf!!! Wat ging het goed!!! (op de ene keer dat mijn jurk vast zat in het touw na maar ook die hebben we – @Rigger71 dan – goed opgelost).
Ik heb gedanst , gelachen , afgezien in de predicament , uitgedaagd en een traantje weggepinkt op het einde.
Maar bovenal heb ik Genoten met een grote G!

De muziek is reeds afgelopen, de zaal is muisstil en ik zit in de armen van @Rigger71. En dan krijgen we een daverend applaus waarbij de mensen gewoon gaan staan!!! Achteraf allemaal complimenten!!! Men was onder de indruk. Wat vonden ze het mooi! En wat waren wij trots!!!!

Het is alle uurtjes voorbereidingen meer dan waard geweest! Super happy en super trots op wat wij samen hebben neergezet!!!

In de afgelopen dagen heb ik al meerdere keren naar het filmpje gekeken dat is opgenomen tijdens onze performance. Iedere keer zie ik weer een klein detail wat me opvalt. Een handcheck die hij even tussendoor uitvoert, een hand op mijn borst vlak voor het ophangen van de zware steen , een hand op mijn trillende been, een aai over mijn bol na de intense predicament , mij even tegen zich aantrekken. Kleine gebaren die misschien niet altijd zichtbaar zijn, maar voor mij zo essentieel zijn voor de connectie. Hij laat daarmee zien dat hij mij ziet, dat ie de volle aandacht voor mij heeft. In verbinding zijn en blijven tijdens een rope-scene… Goud waard

Dankjewel lieve @Rigger71 dat we dit samen hebben gedaan. Dit neerzetten na slechts 1,5 jaar knopen, geeft aan hoe dedicated jij bent. Wat mij betreft gaan we nog jaren samen door…

Gisteren zou S. bij me komen knopen. Altijd leuk, gezellig en fijn met haar. Dat ik met touw ook niet altijd even lief ben, daar weet ze al alles van. En dus gaf ze me recentelijk ook aan dat ze wel eens wilde ervaren wat impact kan doen in combinatie met touw.
We begonnen met thee. Een rustig moment om bij te praten, maar ook om nog eens goed te praten over consent en impact. Want het is voor mij als ontdekkende sadist natuurlijk ontzettend interessant. En eerlijk? Ook een beetje spannend. Want iets willen ontdekken is één ding, maar daadwerkelijk degene zijn die de impact geeft, voelt toch anders. Dus eerst maar eens goed de kaders neerzetten. Wat willen we ontdekken? Waar liggen grenzen? Hoe kan ik haar lezen? Wat ik heb nodig van haar? En vooral: hoe zorgen we ervoor dat we elkaar ook midden in het spel blijven begrijpen?

Daarna gingen we met touw aan de slag. Eerst maar eens een ongemakkelijke tie maken. Het is hard werken op 1 knie zittend, handen op de rug en dan het andere been zover omhoog, dat ze net wel / net niet met de puntjes van haar tenen bij de grond kan. En dat been geeft opties… voor mij… voor mijn sadistische kant… Een klap… nog één… en nog één…
In een rustig, consistent tempo. Luisterend naar haar ademhaling, haar kreuntjes…
De tie maak ik op gegeven moment deels los, want het is zwaar… Maar ik ga weer verder waar ik gebleven was.
Nog een klap op dat bovenbeen… en nog één… en nog één… Mijn hand gloeit, maar ik blijf doorgaan. Niet lief…

En ergens daar gebeurde het. Ze bleef proberen vol te houden. Tot ze zover durfde te gaan dat ze losliet. Dat de tranen kwamen.
En wauw… Wat was ik vereerd dat ze mij dat moment gaf. Dat moment waarop ze even niet meer hoefde te vechten. Waarop ze mocht loslaten. Waarop ik haar daarna in mijn armen mocht nemen en haar gewoon mocht laten bijkomen.

Dat koester ik. Ik ben ontzettend trots op haar. Op die sterke vrouw die zich niet zomaar gewonnen geeft, die haar grenzen onderzoekt en zichzelf toestaat om daarin iets nieuws te ontdekken. Zo sterk op mij lijkend… Want ik ben eigenlijk minstens zo trots op mezelf. Want ook ik ben aan het ontdekken, mijn grenzen aan het onderzoeken. Ontdekken dat er in mij een sadist zit. Ontdekken wat impact met mij doet. Ontdekken hoe het voelt om degene te zijn die die impact geeft.

Na een hapje te hebben gegeten, gaan we verder met knopen. Maar dit keer geen impact meer. Dat is voor vandaag genoeg. Daarbij moet ik echt nog even werken aan mijn technieken, want mijn hand is toch wel beetje beurs… (iets van eigen schuld dikke bult ofzo…).

Ik zet haar in een ogenschijnlijke eenvoudige tie. Op de knieën, handen omhoog en vast met touw aan de bamboe. Maar schijn bedriegt hier.. in haar knieholtes plaats ik een bamboe, waardoor ze maar moeilijk een comfortabele positie kan vinden.
En dat is precies waar het interessant wordt. Het doet zeer, het is ongemakkelijk en ze kan het maar moeilijk handelen.
Ze struggelt, probeert haar rust te vinden, wil niet zomaar opgeven. Ze zoekt naar een manier om zich over te geven aan het ongemak, terwijl haar lijf eigenlijk heel hard roept dat dit verre van comfortabel is.

En ik kijk… niet alleen naar wat ik met haar heb gedaan, maar vooral naar háár! Naar haar ademhaling, haar reacties, de kleine subtiele veranderingen in positie die ze probeert. Het niet willen opgeven… Ik benoem wat ik zie en vraag grappend waarom ze niet gewoon rustig gaat zitten… Gefrustreerd reageert ze terug… En ik krijg een sadistische grijns op mijn gezicht… Dit is zo leuk…

Dankjewel lieve S. voor deze fijne middag/avond. Wat heb ik genoten en wat kijk ik met een warm hart terug op wat we samen hebben gedaan. Het vertrouwen dat je me hebt gegeven. Tuurlijk was ik onzeker… Maar door jou voelde ik me sterk. Ik heb daadwerkelijk mijn eerste stappen gezet op het gebied van impact. En blijkbaar kan ik écht hard slaan…
Dat mijn hand me daar vandaag trouwens nog af en toe even aan herinnert, neem ik op de koop toe. Dat heb ik er graag voor over

Maar de ervaring was goed en die vraagt om een herhaling. En dus komt M. ook naar mij. We kunnen bij mij dan weliswaar geen suspensions doen, maar grond bondage en semi suspension is ook super leuk. En daarbij vind ik het heerlijk om uitgedaagd te worden in de touwtjes. En dat dat prima kan in een grond bondage heb ik geweten. Voor het eten knopen we alvast wat. Even er lekker in komen. Na het eten maakt ie het me nog even wat lastiger en sta ik niet veel later bijna op mijn tip-toe. Ik kan er eigenlijk geen genoeg van krijgen, maar het is tijd voor M. om naar huis te gaan. Jammer, want ik had echt nog wel langer door willen en kunnen gaan. Dat het me meer doet dan alleen maar “fijn in de touwtjes” is denk ik wel duidelijk, maar M. gaat er verder niet echt op in.

1e Paasdag… wat is er leuker om dan in de touwtjes te hangen… Na mijn lunch stap ik in de auto. Het is druk op de weg. Bij aankomst gezellig met 3 kletsen in de tuin. Wat een zaligheid om nu lekker buiten te zitten. Als S. eind van de middag naar haar werk gaat, kunnen M. en ik wat gaan knopen. Beetje relaxt en ontspannen. Touwtje hier, aantrekken en ja hoor… ik kruip in mezelf. Zodra de spanning op het touw komt, voel ik mezelf heel voorzichtig wat weg zweven. Ik ben nog wel in deze wereld en ik kan nog heel goed op mezelf letten (wel handig om te voelen of er ergens iets niet goed zit), maar er gaat voorzichtig zo’n knopje om. Voor mijn gevoel haalt M. de touwtjes veels te snel weer los. Maar hij vond dat mijn handen koud werden, dus was het genoeg.

Na het heerlijke eten, hebben we eerst een intens en emotioneel gesprek. Ik heb de laatste maanden veel meegemaakt, ben grote stappen aan het zetten in mijn eigen ontwikkeling en terugblikken op en voelen wat het met me doet, is heftig. De tranen rollen over mijn wangen, maar het is goed! Fijn dat we deze gesprekken kunnen voeren. Ik voel me veilig!
Later op de avond dan toch weer over op de touwtjes. Ik heb recentelijk het boek “Vogelmeisje” gekocht en het leek me een leuk idee om al hangend in de touwtjes het boek te lezen. Met als titel dan “Fly like a bird”. Zo gezegd, zo gedaan… M. is niet voor 1 gat te vangen en niet veel later hang ik in een mooie suspension met het boek in mijn handen. Na wat foto’s gemaakt te hebben, begint M. me wat uit te dagen. Damn, ik kan mijn benen niet tegen elkaar aan doen en hang dusdanig met mijn benen wijd dat ik een “leuke” inkijk heb…

De laatste bondage van vandaag is niet al te zwaar. M. wil wat uitproberen met bamboo. Mijn eerste ervaring en “I like”… Het is even zoeken met mijn scheenbeen… die heeft toch wat moeite. Eens even induiken wat ik daar mee moet en of het aan mij ligt of dat het wat algemener is dat scheenbenen zo gevoelig zijn.
We hebben lol samen, ik word in de touwtjes uitgedaagd en ik heb een vermoeden dat ik een volgende keer naast de touwtjes nog wel wat meer uitdaging kan verwachten…
Moe, maar zeer voldaan lig ik op de grond onder een dekentje wat bij te komen.

Thanks M., ik kijk uit naar nog meer samen knopen!

Maar goed, gisteren hadden we dan een rope-date! Vanuit mijn werk rij ik naar de studio. Sander heet me van harte welkom, geeft me een korte rondleiding en laat me de grote studio in wording zien. Dat wordt echt een mooie ruimte waar hij straks workshops kan gaan geven. TOF!
Boven in de knoopkamer (wat een prachtig gezicht – al die gekleurde touwen aan 1 wand) kletsen we wat, laat ie me wat filmpjes zien, legt ie het e.e.a. uit en krijg ik steeds meer zin om in de touwen te gaan. Kom maar op, ik kijk er naar uit. Eerst even helpen om de gordijnen in de woonkamer op te hangen, zodat we beneden kunnen knopen en we geen last hebben van pottenkijkers… Terwijl Sander even een snelle douche neemt, doe ik wat rek- en strekoefeningen, met name voor mijn armen/schouders. Ik geef ook bij Sander aan, dat ik verder geen gezondheidsklachten heb die belangrijk zijn voor hem om te weten, behalve dat mijn linkerschouder wat stroef is. En dan kunnen we beginnen.

Sander staat achter me, pakt mijn rechterpols vast, strekt mijn arm uit en draait deze naar achteren, waarbij hij mijn pols op de rug draait. Daarna mijn linkerarm. Mijn polsen worden voorzichtig vastgezet. En daarna begint hij aan de Takate-toke (de boxtie). Hij zet de wraps stevig vast (strakker dan ik gewend ben) en ik voel de rust al over me heen komen. Sander gaat rustig maar gestaag verder. Een harnas om mijn heupen. Als Sander me omhoog trekt, voel ik het touw gaan “snijden” in me. En ja hoor, ik ga meteen weer vechten tegen de pijn, maar dat werkt echt niet bij bondage. Loslaten, je overgeven is de enige manier om hier mee om te gaan. Ik adem uit en ga in gedachten naar de plekken toe waar het zeer doet om los te laten. En niet veel later hang ik. Eerst nog enigszins horizontaal, maar hij laat mijn bovenlijf steeds meer zakken, tot ik zo goed als ondersteboven hang. Ik draai rond (nu niet mijn ogen open doen, want dan word ik echt duizelig) en ik hoor Sander om me heen. Mijn lijf is gevoelig, en bij iedere aanraking krijg ik de neiging om te rillen, maar dat is niet zo handig als je in de touwen hangt.

Het is genoeg en Sander laat me weer rechtop staan en haalt heel rustig de touwen los. Brrr, dit is altijd zo’n lastig moment. Het voelt koud en alleen (ook al staat Sander achter me). Even lekker op de bank bijkomen met een stukje chocolade en wat te drinken. Daar was ik wel aan toe.
We bekijken boven het filmpje van net. Heel onwennig om mezelf zo te zien. Tuurlijk heb ik wel eens een foto van mezelf gezien in bondage. Maar niet een filmpje. Dan zie je zoveel meer, de intensiteit op mijn gezicht (het lijkt soms of ik heel moeilijk / boos kijk, terwijl ik juist heel ontspannen ben), mijn (kleine) buikje (oef toch maar beetje afvallen)…, maar ook de complete verbondenheid in de setting, de connectie, het opgaan in het moment van zowel Sander als mij. Wat wel super mooi is om te zien!

Nu we boven zijn, heeft Sander wat anders in petto. Ik zie mezelf in de spiegel (oh wat raar, dus maar snel ogen dicht) en even later zet ie mijn linkerhand soort van vast naast me en mijn rechterhand voor me op mijn buik. Even geen stevige boxtie voor mijn schouder. Nu gaat ie freestylen en wrapt het touw om me heen, onder en over en rond mijn borsten. Die uiteindelijk hard zijn en stevig naar voren staan. En extreem gevoelig zijn geworden!
Ik sta middels een upline touw vast aan een ring boven me en kan dus niet echt ver weg. Het touw om mijn linkerbovenbeen wordt stevig aangetrokken. En dat merk ik als ik er op wil gaan staan. Dat gaat niet echt, want er lijkt nu echt te weinig ruimte of zo voor mijn spieren. Als ie even later ook nog met een karabiner de touwen wat ronddraait en aantrekt, “knelt” het zoveel af, dat het pijn doet. Maar pijn is fijn… zo vreemd om in de touwen zoveel verschillende, contrasterende emoties /gevoelens tegelijk te voelen. Pijn, lust, rust en sereniteit. Sander slaat op mijn billen, maar als ik wil verstappen, voel ik de pijn weer van de stevige bondage om mijn linkerbeen. Ok, nieuwe ervaring voor me, maar een die ik graag verder zou willen onderzoeken in de toekomst.

Als de touwen los zijn, ga ik lekker op het kleedje op de grond zitten. Een stoel is nu even niet handig voor me. Ben toch een beetje van mijn padje. Iets met suiker drinken en even wat eten. De boterhammen gaan er wel in. Ook nu kijken we het filmpje terug en kletsen we over van alles en nog wat op bondage gebied. Over de workshop die ik binnenkort bij Haag ga volgen. Over touwen, welke soorten, we bekijken wat eerdere filmpjes van Sander en dan vertelt ie dat ie bij de eerste suspension eigenlijk wat was vergeten. Recentelijk een beker gewonnen bij een maandelijkse ropechallenge en die wilde die eigenlijk nog op de foto zetten, als ie onder / naast iemand zat die in een suspension hing.

Ondanks dat het al laat is, besluiten we om toch weer naar beneden te gaan om daar nog een laatste suspension te doen. Om mijn linkerschouder te ontlasten, laat ie me uiteindelijk op mijn rechterzij hangen. Mijn voeten worden van achteren licht naar me toe getrokken, touwen om mijn grote tenen, die vast gezet worden. Maar ook een touw aan mijn haren die via mijn kruis aan de voorkant vast gezet wordt. Bij het bewegen van mijn hoofd, zorg ik dus zelf voor ongemak van het touw in mijn kruis. Dus zo rustig mogelijk blijven hangen. Makkelijker gezegd dan gedaan..
Sander maakt het me deze eerste avond niet makkelijk. Wederom een pittige suspension en na 40 minuten of zo, geef ik aan dat mijn linkerhand wat begint te tintelen en inmiddels druipt ook het zweet van mijn voorhoofd af. Het is genoeg geweest, mijn lichaam begint echt zwaar vermoeid te raken. Eerst omlaag, op mijn benen staan, dan eerst maar gaan zitten en dan pas de bondage om mijn bovenlijf los. Het trekt gelukkig snel weer bij. Tegen Sander aan zittend even bijkomen. Als ik even later om me heen kijk, zie ik allemaal losse touwen op de grond liggen. Mooi! 

Nog even een blik op dit laatste filmpje, mijn spullen bij elkaar zoeken en dan is het toch echt tijd om naar huis te gaan. Het is 02.30 uur als in de auto stap. En ik moet nog zeker 35 minuten naar huis rijden. Thuis val ik meteen in slaap. En ik slaap uiteindelijk door mijn wekker heen en wordt pas om half 10 wakker (best wel logisch ook). Ik besluit om de ochtend vrij te nemen en de middag gewoon lekker thuis te werken. Mijn ochtend uurtjes haal ik dan morgen wel weer in.

Een onvergetelijke avond gehad. Genoten met een grote G! Voor herhaling vatbaar! Dank Sander!