Uiteindelijk besluit M. dat het tijd wordt voor ons om te spelen. Even nog wat karabijnhaken van iemand lenen, zodat ik vastgezet kan worden. Gelukkig gaat het weer helemaal goed met mijn schouders, waardoor ik nu weer met mijn armen hoog vastgezet kan worden. M. doet me een blinddoek om, zodat ik wat makkelijker in mijn gevoel kan komen. Met de drukke omgevingsgeluiden is dat anders erg moeilijk voor me. Ball-gag in, waar ik zo van baal en publiek….
De zwepen volgen elkaar op in intensiteit en M. heeft er zin in en zit goed in zijn gevoel. Checkt af en toe mijn handen, maar is niet “te lief”. Geeft me tijd om weg te stappen, maar zet me ook weer terug op mijn plek als hij het weer genoeg vindt. Hij bouwt het geheel gestaag op. Ik vind het ook wel weer moeilijk om hem niet te kunnen zien en van zodra hij dicht bij me is, vlei ik me tegen hem aan. Ik raak steeds meer opgewonden….
Langzaamaan brengt ie me dieper en dieper in mijn gevoel en vraagt steeds meer van me. Met de flexibele cane slaat ie op mijn dijbenen en op mijn rug en ik zak verder weg. Het gaat niet meer goed met mijn handen en M. maakt me los en zet me zo dat ik de pilaar kan vasthouden en rondt het geheel aldaar af.

Nog nazwevend kruip ik op de bank en heb daar even tijd nodig om weer terug op aarde te landen. Het was echt zalig en ik heb genoten. Met een glimlach op mijn gezicht loop ik nog wat rond en maak nog een paar praatjes alvorens we naar huis gaan. In de auto kletsen we nog wat en maak ik M. complimenten over het spel. Het was top!

Bijna thuis nog even patat halen, want we hebben erge trek. Thuis snel joggingbroek aan, katten eten geven, drinken inschenken en hup op de bank met het bord patat. We kijken wat tv en ik surf wat op mijn mobiel op het internet. Ineens krijg ik een heel onrustig gevoel. Mijn hart gaat behoorlijk tekeer en ik voel me niet fijn. Niet ziek of zo, maar gewoon een rotgevoel en erg onrustig. M. probeert met mij wat Reiki en ademhalingsoefeningen, maar helaas zonder resultaat. Mijn collar heeft ie ook al afgedaan. Maar de onrust blijft.
Als ik op mijn knieën zak aan zijn voeten en mijn hoofd in zijn schoot leg, word ik iets rustiger. M. strijkt door mijn haren en mijn ademhaling wordt weer wat rustiger.
We staan op en M. leidt me naar de slaapkamer. Ik sta wat te dralen aan mijn kant van het bed en in mijn hoofd speelt zich af dat ik M. een heerlijke pijpbeurt ga geven. Maar oh wat vind ik dat moeilijk. Ik heb er een hekel aan en ik durf niet. Maar in mijn hoofd waart rond dat ik mijn Meneer moet bedanken…. Kennelijk ziet M. iets in mijn ogen en hij vraagt of hij nog 1 ding mag doen. Als ik instemmend knik, gebiedt hij me op bed te gaan liggen. Mijn handen worden vastgelegd, mijn benen worden ieder apart gebondeerd en wijdbeens uit elkaar gehouden, door ze weer vast te leggen aan mijn handen. Hij plaatst knijpers op mijn tepels en op mijn borsten en ook een flink aantal op mijn schaamlippen. Dan gaat hij me teasen met het radeerwieltje en een mes. De zenuwen gieren door mijn keel en als ik in mijn eigen gedachte heb dat ie me zo gaat keelneuken, word ik nog geiler dan ik al ben. Als de knijpers na een tijdje eraf gehaald worden, wil ik wel alles bij elkaar schreeuwen van de pijn. Wat doet dat f*cking hell zeer!!!!

M. is nog niet klaar met me en duwt zijn lul bij me naar binnen. En terwijl ik geen kant op kan, neukt ie me hard en diep. Hij slaat me in mijn gezicht en noemt me een slet en sloerie. En ik, ik word geiler en geiler en kom gewoon klaar tijdens deze neukbeurt! Iets wat me tijdens het neuken pas 1 keer eerder is gebeurd. Als M. zijn zaad in me heeft gespoten en wat is uitgerust, komt ie nog met een climax en laat mij wel 3 keer zo intens klaarkomen dat het bed echt kleddernat is. Ik ben kapot, uitgeblust en als ik los ben gemaakt, krul ik mezelf op tot een klein hoopje en val even later in de armen van M. in slaap. Eindelijk ben ik rustig….

***

Heb dit laatste nog niet eerder gehad. De onrust en het idee dat ik hem moet bedanken. Heb er eerder ook nog niet over gelezen. Dus mocht er iemand zijn die iets soortgelijks heeft meegemaakt, hoor ik het graag.

Ik had al rondgekeken of ze er weer zou zijn. En ja hoor, ze is er. Ik vind het leuk om haar te zien en wat ziet ze er toch goed uit. Ze komt vlak bij ons staan en ik schiet haar even aan om te zien of ze me nog herkent. Ze moet even nadenken, maar dan beginnen haar ogen weer te twinkelen van herkenning. En ja hoor, ze begint meteen weer met plagen. Maar ik ben er nu beter tegen bestand…… dacht ik…… Helaas. Damn, waarom kan deze meid mij zo triggeren. Ik raak toch niet van iedere bdsm-persoon zo onder de indruk. En nee, het antwoord is daar echt ontkennend op. Zeker niet iedereen kan me triggeren, maakt wat bij me los. Maar waarom zij dan wel, of beter gezegd, waarom ZIJ juist wel. Want dat vind ik nog het moeilijkste van alles, ze is een zij……

Ze nodigt S. en mij uit voor een korte rondleiding. S. is hier immers niet bekend. Ik loop ook mee, wetende dat er nu wel gespeeld wordt in de ruimtes en ik wil zien of ik het aankan om naar een spel van anderen te kijken. Of het niet te confronterend is. Ik heb er dit keer geen moeite mee. Misschien komt dat omdat er dominante dames stonden te spelen met onderdanige mannen. Het maakte in ieder geval niets in mij los. Dus gelukkig geen knopen dit keer in mijn maag.

Weer terug kletsen we met diverse mensen. Natuurlijk wordt er gevraagd naar mijn ervaring de vorige keer, of de knopen toen snel weg zijn gegaan. De vraag of het toen goed bevallen is, is eigenlijk al beantwoord doordat ik er vanavond weer ben. Het is echt leuk en gezellig en er is een hele fijne sfeer.

En dan staat ze ineens weer naast me. Kroelt wat door mijn haar en trekt aan mijn staartje en…… grrr, de rillingen gaan over mijn rug, een wee gevoel ontstaat in mijn buik. En ik krijg een rode kleur. Ze pest me er mee, fluistert wat in mijn oor. Mijn hoofd zakt wat omlaag, ik kijk naar beneden. Ik voel me kleiner worden. Zou het liefst even tegen haar aankruipen en haar zoenen. Maar de mensen die om ons heen zitten en mijn eigen innerlijke strijd vanwege het feit dat ze een zij is, weerhouden me ervan. Ze ziet het, herkent het en vraagt aan me of het goed met me gaat. Ik geef aan dat het wisselend is. Van de ene kant is het zeker goed, van de andere kant mijn strijd. En ze geeft aan dat ze het begrijpt. Ze blijft me de rest van de avond nog een beetje voorzichtig triggeren, zonder voorbij te gaan aan mijn eigen strijd. En ik ben blij dat ze me daarin ook laat zijn wie ik ben op dat moment. Ik weet ook nog niet wat ik hier mee wil. De tijd zal het leren.

S. heeft in ieder geval ook een leuke avond. Ze is blij dat ze is meegegaan. Dat ze heeft kunnen praten met gelijkgestemden. Ze had zelfs een klik met iemand. Het was een super gezellige avond. Mei staat al in de agende genoteerd.

Ik had met A. afgesproken bij de McDonalds in Tiel. Ik moet even eerlijk bekennen dat ik even schrok toen ik A. voor het eerst zag. Ik had niet de indruk dat hij een dominant kan zijn. Door de eerdere mailwisselingen en chatgesprekken had ik me een bepaalde voorstelling gemaakt. En die bleek niet helemaal te kloppen, maar goed. Even wat zitten kletsen en een klein beetje gegeten bij de Mac. Kon nauwelijks een hap door mijn keel krijgen. Ik had recentelijk een beginners sublijst ingevuld. Gewoon om eens te zien wat het is en om te bespreken. Want ik vind het nog best moeilijk om zoiets in te vullen. Die hebben we ook nog even doorgenomen.

Ik had vooraf met mijn stoere gedrag nog gevraagd aan A. of er een mogelijkheid zou zijn om te spelen voor mij, mocht ik daar op de avond zin in hebben en A. had daar bevestigend op geantwoord. Nu achteraf zeg ik, dat had hij nooit moeten toezeggen en me gewoon moeten zeggen dat dat niet slim is op een eerste avond. Overigens is me dat in Nijmegen ook diverse keren gezegd. Eerst gewoon lekker een paar keer komen kijken en dan eens zien of je wilt spelen.

We rijden van Tiel naar Nijmegen. En ik begin toch wel wat kriebels te krijgen. Aldaar worden we hartelijk welkom geheten door 1 van de coördinatoren die ons binnenlaat.
A. geeft aan dat ik graag even een rondleiding wil. De coördinator geeft aan dat dat geregeld gaat worden. Onderwijl lopen wij naar boven om onze jas op te hangen.

K. leidt ons rond. Laat mij de nursingkamer zien (euh, hier kan ik me nog echt geen voorstelling bij maken……, sterker nog, ik voel me er totaal niet prettig), en de andere speelruimte, waar o.a. een Andreaskruis in staat. Sorry, voor de andere attributen waren ook namen, maar die kan ik me echt niet meer herinneren. Natuurlijk hangen er kettingen, liggen er zwepen en staan er flesjes desinfectiemiddel. Het zo allemaal in het echt te zien is toch even iets anders dan op foto’s. En natuurlijk kan ik me bij alles wel een voorstelling maken. Een weeïg onderbuikgevoel komt dan ook steeds meer opzetten.

Weer terug in het cafégedeelte krijg ik een kopje thee aangeboden van K. en blijft ze even bij ons kletsen. Maar ze moet al snel de deur weer open doen en laat ons even alleen. Een paar heren die aan de bar zitten, schuiven bij ons aan de tafel aan. Op de hoek van de bar zie ik een stel zitten. De vrouw is duidelijk de sub, want ze draagt een collar. Maar ze staan gewoon gezellig te kletsen en te lachen, totdat zij ineens kronkelend van de pijn op de grond knielt. Oeps, dat was even slikken. Werd er op deze manier toch wel ineens mee geconfronteerd. Het rommelde meteen in mijn onderbuik. Maar hoe en wat kon ik nog niet plaatsen. Ik probeer weer in gesprek te raken met de heren en niet te kijken naar het stel aan de bar, waar mijn ogen toch steeds naar toegetrokken worden.

Er komen wat dames binnen en die komen gezellig bij ons aan de tafel staan. Ik word geïntroduceerd aan een van hen, en die begint wat grapjes te maken. Vraag me niet wat ze verder heeft gezegd, want ik kan het echt niet meer herhalen. Ik weet alleen dat ik mega rood werd, een blos op mijn wangen, maar ook een enorme blos op mijn borstkast. Verder voel ik een onrustig gevoel in mijn onderbuik ontstaan, die doorzakt en daar een warm gevoel achterlaat. Wow, wat overkomt me nu. Dit voelt niet goed, maar eigenlijk toch ook weer wel. Ik weet het niet meer. Hou op, nee ga door. Grrr, de knopen in mijn buik worden steeds erger. Ontspannen is er voor mij niet meer bij. Ik schrik teveel van alle emoties die dit bij me oproept. Gelukkig heeft de betreffende dame snel door dat ze me teveel raakt en ze houdt er dan ook snel mee op.

K. komt gedurende de avond diverse keren bij me kijken en vragen hoe het met me gaat. Wat een heerlijke meid is dat toch. Wat een warm welkom.
Ik kijk wat bij de tafel waar zelf spullen gemaakt worden. Een meisje is bezig met een onwijs mooi leren corset. Echt super. Een ander stel is ook bezig. Als ik vraag wat ze aan het maken zijn, reageert zij: een mooie prik-bh voor mij. Euh, slik, ja tuurlijk.

Ik heb diverse gesprekken, onder andere met een van de andere coördinatoren R., wiens website ik ook al bijna heb doorgespit naar meer info. Verder met zijn vriendin, die eerst niets van bdsm moest weten en nu openlijk zat te vertellen hoe fijn het is om je een klein meisje te voelen en dat er even voor jou gedacht wordt. Ook praat ik nog met de dame die me eerder deze avond zo dominant aansprak. Zij legde uit dat ze t.o.v. mannen eigenlijk sub is, maar t.o.v. vrouwen duidelijk dominant. Ze houdt van plagen en dat deed ze even tegen mij. Even kijken wat voor vlees er in de kuip zat. Uiteraard had ze meteen door dat ik nog niet veel kon hebben en daarom stopte ze ook meteen. Gelukkig kunnen we nu even gewoon praten. Ze loopt met me mee naar wat zwepen die Cathy van de WAC heeft meegenomen. En ze laat me voelen hoe zacht deze exemplaren zijn. Ze slaat zachtjes op mijn hand om te voelen hoe dat is. Mmmm, dat valt wel heel erg mee. En doet absoluut geen pijn. Maar, zegt ze erbij, door een andere techniek, kan je hier heel hard mee slaan. Op de vraag of ik dat ook wil voelen, zeg ik ja. Kan het me nog niet echt voorstellen en ik weet dat mijn pijngrens vrij hoog is. Ik steek mijn hand weer uit en zij vraagt nog een keer of ik het zeker weet. Op mijn bevestigende reactie haalt ze uit en slaat nu een heel stuk harder met exact dezelfde zweep op mijn hand. Auw, fuck, dit doet zeer en had ik echt niet verwacht. Al helemaal niet de siddering die er verder door mijn lijf loopt en naar beneden zakt…… Ze ziet waarschijnlijk meteen mijn blos op mijn wangen verschijnen, maar zegt daar verder niets op. Ze houdt het even alleen bij de pijn die dezelfde zweep met een andere techniek dus kan veroorzaken. Ook laat ze me aan bondagetouw voelen en legt me uit dat je het beste katoenen touw kan gebruiken, omdat je anders schurende, brandende plekken kan krijgen. Bij katoen gebeurt dat kennelijk niet. En in mijn hoofd zie ik mezelf al in een bondage staan…

De knopen die in mijn buik zitten, zijn er de hele avond niet meer uitgegaan. En om 12 uur vind ik het dan ook echt tijd genoeg om naar huis te gaan. Het is me allemaal genoeg. Ik weet niet goed meer wat ik met mijn emoties moet doen. Kan er niet over praten, krijg het niet onder woorden.

Van Tiel naar Nijmegen geeft A. ook aan dat ik zelf maar moet aangeven of ik wil praten. En ik zeg hem dat ik het allemaal moet laten bezinken. Hij geeft aan dat het goed is als ik het van me af schrijf. En ook dat moet ik even verwerken. Ja misschien, ik weet het nog niet, ik weet ook niet of ik dit ergens wil plaatsen of met iemand wil delen an sich. Ik weet het allemaal niet meer zo goed.

De weg van Tiel naar huis is zwaar. O.a. omdat er in eerste instantie veel sneeuw op de weg ligt, en later krijg ik nog grote regenbuien. Maar ook, omdat er zoveel door mijn hoofd spookt, dat ik het maar niet rustig kan krijgen. Maar ik kan het ook niet onder woorden brengen, dus ook al zou ik kunnen praten met iemand (al is dit tijdstip niet meer geschikt om iemand te bellen), ik zou niet weten wat ik moet zeggen.

Thuis val ik moe op mijn bed en probeer te slapen. Op zich slaap ik redelijk (kan ook niet anders als je zo moe bent) en als ik 5 uur later wakker wordt, zijn de knopen in mijn buik gelukkig bijna weg. Ik pak mijn laptop op bed en zet wat muziek op. Bij de muziek van Craig Armstrong gebeurt dan eindelijk wat ik even echt nodig heb. Ik lig een partij flink te janken en laat al mijn emoties los. Eindelijk komen ze echt los en durf ik me te laten gaan. Het is niet dat ik moet huilen van verdriet, maar meer om alles los te laten. Het is goed…… Ik voel me daarna een stuk beter. Pfff, dat lucht op.

De zondag verloopt verder heerlijk. Ik heb een leuke date, ja vraag me niet waar ik die nu ineens heb opgedaan. Had het niet verwacht of gehoopt. Ja hij heeft ervaring in bdsm. Maar we willen eerst gewoon lekker ontdekken of we elkaar leuk vinden. De klik is er in ieder geval. Doe dit er ook nog maar bij, heb al voldoende kriebels in mijn buik, dus kunnen deze er ook nog wel bij…… Het was super gezellig. Geluncht en gewandeld in Rotterdam. En een nieuwe afspraak in het vooruitzicht……