En dan is het zondag. In de ochtend leid ik nog een natuurexcursie en daarna snel naar huis, douchen, broodjes smeren en in de auto op weg naar Lelystad. In mijn tas mijn nieuwe jurkje (en ook mijn oude setje als backup – na de vorige keer Try & Play zo blij dat ik voortaan altijd 2 setjes in mijn tas – je weet maar nooit wat er met het ene gebeurt…) en 2 paar hakken. Bij het omkleden twijfel ik nog, zal ik maar gewoon mijn oude setje aan doen… Maar lief dinnetje wil graag mijn nieuwe jurk zien, dus dan toch maar aantrekken. Haar reactie is dolenthousiast! En ik word er alleen maar onzekerder van.
Maar goed, ik hou de jurk aan, doe mezelf het chokertje om, trek mijn “makkelijke” hakken aan en loop naar binnen… En ja, ik weet het, het is misschien onzin, ja ik zie er voor mijn leeftijd nog best wel appetijtelijk uit, en toch… ik ben gewoon fucking onzeker… Waarom dan toch zo’n opvallend jurkje aan doen…? Omdat ik uit mijn comfortzone wil stappen. Omdat je alleen maar kan groeien als je af en toe dingen doet die (beetje) buiten je comfortzone liggen…

Als ik even later met E. sta te praten, die me een beetje staat te pesten en ik een stapje achteruit doe, kom ik vast te zitten met mijn hak in een afvoerrooster. Damn…, bandje losmaken, schoen uit en ik probeer de hak eruit te trekken. Dat lukt, maar natuurlijk blijft het uiteinde van de hak (het hakje zelf) in het rooster achter… En dus kan ik deze schoenen niet meer dragen. “Gelukkig” heb ik nog een paar andere bij me, alleen zijn die een tikkeltje hoger en zitten iets minder comfortabel (al staan ze wel beter bij het jurkje, omdat ze van lak zijn). We hebben het maar zwaar als subs… Een drankje en even wat kletsen.
Maar er is geen tijd om mijn drankje op te drinken. E. neemt me mee, neemt mijn drankje af, vraagt op welke plek ik wil staan (met wat meer of minder koele lucht… nou doe maar wat minder, anders beetje te koud….) en kijkt me aan met een blik van “waar wacht je nog op”. Ok, ok, ik doe mijn jurkje wel uit. “Kousen ook?”, vraag ik nog. Maar dat is niet nodig. Ik wil klaar gaan staan, maar E. vraagt nog aan me of ik wil dat “die” stuk geslagen wordt… en wijst op mijn rode string… Euh, nee, shit, ok, die moet dus ook uit… ok, ok…

Allereerst “warmt” ie me op met een superzacht fluffy “zweep”ding… Echt, alsjeblieft… blijf uit mijn buurt met zo’n akelig ding. Ik weet zo niet wat ik daar mee moet. Zacht strelen, beetje “slaan”, maar dat voel ik toch helemaal niet, anders dan dat het zacht is voor mijn huid… De rillingen lopen over mijn rug. ieeek….!!!! Eerst wat opwarmen met de floggers. Daarna voel ik verschillende zwepen (weet natuurlijk niet meer wat…). De een venijniger dan de ander. Een drakentong (die heeft kennelijk de meeste strepen veroorzaakt), een singletail, bullwhip, korte en langere. Waar alleen mijn voorkant mee geraakt wordt, of ook die echt om me heen wrappen. Met 1 tegelijk of ook wel met 2 tegelijk (zoals de signal whips). Ik “dans”, spring af en toe, stampvoet een paar keer. Kijk E. aan, zucht af en toe diep om de slagen te incasseren, krijg een glimlach op mijn gezicht, tikje uitdagen, dit kan wat harder… oef, die kwam pittig binnen… Ik stap opzij, wrijf over mijn zere plekken, maar stap toch weer terug op mijn denkbeeldige stip. De zwepen worden afgewisseld. E. vraagt nog welke ik wil… Euh, ja dat weet ik toch niet… euh, die keuze kan ik niet maken… euh, die keuze wil ik niet eens maken…, euh, ik kan niet meer zo helder denken, weet ik veel…

Ik had met mezelf afgesproken dat ik goed op mijn eigen grenzen zou letten. Moeilijk, maar ik moet het gaan leren als ik met onbekenden wil spelen die mij (nog) niet zo goed kunnen lezen en weten wanneer het eigenlijk genoeg is. Dus opletten hoe ik reageer, wanneer komt er verandering. Zolang als ik E. nog aan kan kijken en ik nog een glimlach op mijn gezicht heb en misschien zelfs wel wat ondeugend uit mijn ogen kijk (geen idee of ik dat deed hoor, maar dat gevoel had ik wel…) gaat het goed.
Maar toen hij zijn zware, grote, dikke Russische bullwhip pakte, die zo heavy om mij heen wrapte, merkte ik dat er een verandering kwam. Ik keerde me in mezelf, kreeg een droge mond en begon wat te zweven. Ik ging kennelijk naar mijn max toe. En net voordat ik het wilde gaan aangeven (maar ja, ik kan nog best wel een paar slagen meer incasseren toch…) wrapt E. de bullwhip zo hard om me heen en trekt me met de bullwhip om me heen zo naar hem toe, dat ik wankelend tegen hem aan stap. En op het moment dat ie een arm om me heen slaat, “breek” ik. Het was duidelijk genoeg… Op het bed in de hoek kan ik met een dekentje om me heen, even bijkomen. Een glaasje water en even wat nakletsen. Het duurt even voordat er weer wat leven in mijn ogen terugkomt. Daarvoor zijn ze een beetje leeg en glazig…

Gezellig even kletsen met H. en S. en ook even samen een hapje eten. Daarna loop ik even wat rond, kijk naar wat spellen, en ben eigenlijk toch een beetje “lost in the world”. Is mijn eigen ding… ik vind het gewoon spannend en ook wel wat eng om zomaar vreemden aan te spreken. Maar wil me ook niet continu aan bekenden “opdringen” omdat ik zo nodig alleen naar een feestje wil. Leuk en erg goed gesprek met F. volgt. Hij snapt er echt niets van. Waarom zo onzeker, ik ben een leuke vrouw, waar maak ik me druk om. Ja, ja, dat zeg je nu wel… maar… gaat er door mijn hoofd. En dat heeft totaal niets met F. te maken, maar heb ik gewoon altijd… Het is me gewoon met de paplepel ingegoten dat ik niets waard ben, dat ik dom ben, dat ik niets snap, kon het nooit goed genoeg doen… Zo dubbel dat ik dat dan ook juist weer opzoek binnen de bdsm… Maar zoals ik ook in de blog schreef over mijn vroegere verkrachting en vandaag nog eens tegen me gezegd werd “ik kies er nu vrijwillig voor”… Ik wil me nu juist klein voelen, aan / onder iemands voeten zitten, geobjectificeerd worden. Op die momenten kan en mag ik loslaten, staat mijn hoofd stil en ben ik niet aan het nadenken. En voel ik me fijn!
Maar goed, terug naar mijn onzekerheid. Ik heb heel bewust het rode jurkje gekocht en ik heb het gedurende het feestje (bijna) continu gedragen. Niet altijd met een trotse blik, rug recht en borsten vooruit, maar ik heb het gedragen en ik ben trots op mezelf dat ik het heb gedaan. Nee ik voel me er absoluut nog niet zekerder door. Daar zal ik het veel vaker voor moeten dragen. Maar ik ben even uit mijn comfort zone gestapt en er is niets vervelends gebeurd… Dus de volgende keer gewoon weer doen!
Dank F., je woorden zullen me echt wel bij blijven!

Tegen 9 uur stap ik in de auto en ga op weg naar huis. Onderweg nog even een korte stop bij de Mac, ik heb toch nog wat honger (en dat ligt echt niet aan het eten bij T&P hoor…). Lekker muziekje aan in de auto. Thuis maak ik nog snel even een foto van mijn mooie marks! Dank E.!
Moe, maar heel happy stap ik thuis in bed, kruikje bij mijn voeten en val vrij snel als een blok in slaap…

En weet je, ik HOOR het hem gewoon zeggen, nee beter, fluisteren in mijn oor, en daarmee zit ie in mijn hoofd. Het is hem gelukt… Wederom… Zucht…
En ja, ik droom er absoluut van die nacht. Damn, waarom, waarom… En helemaal nu de regel weer is ingesteld dat ik moet vragen om met mezelf te spelen en klaar te komen. Dus niet even in de ochtend nagenieten en mezelf van het (evengoed wel lekkere) geile gevoel af te helpen. Want ja, ook al zegt mijn koppie misschien wel “nee” (heel zachtjes nog maar hoor), mijn lichaam is het daar duidelijk niet mee eens, en die wil van alles…  Ik probeer nog stoer hem vanochtend uit te dagen, door Meester te bedanken voor de mooie dromen die hij me heeft gegeven en dat als die werkelijkheid worden… Wow!!! 
Maar hij trapt er niet in, en gaat er niet op in. Wenst me alleen een fijne werkdag.
Het aftellen is nu begonnen, nog maar 13 nachtjes slapen…

*****

Gisteravond (dinsdag 15 maart) eerste keer voor deze week in de bench. Was na het eten naar buiten voor vrijwilligerswerk en was pas om kwart voor 10 thuis. Snel spulletjes opruimen, kattenbakken uitscheppen, tanden poetsen en me uitkleden. De bench en de boeienset had ik al klaar gezet/gelegd. Zacht muziekje aan en ik kruip de bench in. Ik kan mijn draai niet vinden… Ben onrustig… En nu al geil… Ik kruip in een houding tussen humble en stool in (ruimte is wat beperkt hè). Kont naar achter en beschikbaar. En zo zit ik zeker een kwartier van de tijd. Daarna draai ik me toch op mijn zij. Ik rust wat. Na ongeveer weer een kwartier draai ik me op mijn andere zij. Ik ben kalm, rustig, mijn hoofd is rustig, maar mijn lichaam is onrustig. Ik merk dat ik nog geiler ben geworden. En er is nu geen mogelijkheid om met mezelf te spelen en al helemaal niet om klaar te komen, dus dat maakt het eigenlijk alleen maar erger. Het laatste kwartier zit ik weer in de houding tussen humble en stool. Mijn manier om Meester te danken, ook al ziet hij het niet…

Als ik na het uur mijn bed in rol, voelt mijn lichaam koud aan. De temperatuur in mijn slaapkamer was toch net te laag voor het uur in de bench. Maar van binnen ben ik heet. Ik draai en lig onrustig in mijn bed. Zou het liefst nu willen masturberen en klaarkomen. Maar die toestemming heb ik niet en nu nog vragen heeft ook geen zin. Te laat… Dus moet ik ervoor zorgen dat ik rustig word, zodat ik in slaap kan vallen. Het duurt even, maar uiteindelijk val ik toch in slaap. En heb natuurlijk weer hete dromen die me ook niet verder helpen.

Vandaag overdag word het niet beter. Mijn dinnetje komt met allerlei geile praatjes die zij met haar D heeft. En dan moet ik maar ijskoud blijven… Hallo, ik ben ook maar van vlees en bloed en heb ook wel mijn behoeftes. En die worden nu gedurende de dag flink op de proef gesteld. Meester reageert niet op mijn appjes, dinnetje is zelf ook in een geile bui, dus die helpt ook niet.

Zou eigenlijk nu wel willen vragen of ik toestemming krijg om met mezelf te spelen en klaar te mogen komen, maar ik heb zo’n vermoeden dat ik het antwoord al wel weet. Denk niet dat ik voor volgende week zondag nog toestemming ga krijgen… Hoe ga ik dit volhouden… Ik wil nu gewoon seks, hard genomen worden, gebruikt worden, mijn gaatjes gevuld. Ik ben gewoon een SLET!!!

Ja Meester, u heeft me nu waar u me hebben wilt… Uw slavin en slet! Ik zal zorgen dat u trots op me bent!

In de avond belt Meester me. Ik had een app gestuurd met de vraag of we even konden bellen. Zat gewoon met mezelf omhoog. Niet dat het telefoongesprek me veel opleverde. Ik bleef geil en sterker, Meester maakte het af en toe nog gewoon erger. En ja ik kreeg uiteindelijk wel toestemming om met mezelf te spelen en klaar te mogen komen, maar dan wel 7 keer in de aankomende dagen tot en met zondag… En dan gebruik makend van 7 verschillende speeltjes die ik heb (ballgag en klemmen enzo mogen meegerekend worden). Maar ik mag iets niet 2x gebruiken… Euh, dit is weer andere koek. Maar goed, anderhalf uur later ben ik wel iets rustiger, nog wel geil, en kijk ik eigenlijk nog meer uit naar volgende week…

Als ik naar bed ga maar even tijd nemen voor mezelf. Ik doe een ballgag in en ga op de grond voor de spiegel zitten om mezelf te vingeren. Het duurt niet lang of mijn ontlading is daar… Welterusten! Nog 6x te gaan…

*****

Het is inmiddels donderdag 17 maart. Nog 10 nachtjes slapen… Vannacht uiteraard weer gedroomd. En het zijn zeker geen nachtmerries hoor, ik geniet volop in mijn dromen. Werd dan ook vanochtend (te) vroeg wakker en was wederom bloedgeil. Mmm, een ander speeltje nu. Dus mijn glazen dildo gepakt en mezelf verwend. Zonder moeite en zonder glijmiddel schuift de dildo zo naar binnen. En ook nu duurde het niet lang voordat de ontlading kwam. Een kledderboel achterlatend… 

In de avond ga ik voor de 2e keer de bench in deze week. Had mezelf gedeeltelijk vastgelegd met mijn boeien en double-enders aan de bench, maar ook een metalen dildo mee de bench in genomen. Tenslotte moet ik die opdracht ook nog vervullen en wat is dan fijner, dan 2 vliegen in 1 klap…
Gezien het feit dat ik ondanks de rust ook geil word van in de bench liggen, leek het me dan wel handig om meteen mezelf te verwennen. Ook nu natuurlijk weer geen enkel probleem om klaar te komen. De benchopdrachten zijn volbracht en voor de klaarkom-opdracht nog 4 te gaan…

Vrijdag 18 maart ben ik toch weer vroeg wakker. Mijn geilheid neemt (nog) niet af. Ik neem de dildo met zuignap mee onder de douche. Plakken aan de muur en op die manier kan ik mezelf “berijden”, douchestraal op mijn clit en ik rolde weer snel over mijn randje…
Overdag ben ik druk, in de avond heb ik nog een ongepland ritje met de auto op en neer naar Bodegraven en dus stap ik flink vermoeid mijn bed in. Ik had niet echt zin, maar qua planning “moest” ik toch nog even aan het werk. Met behulp van de Celebrator duurt het gelukkig niet al te lang en val ik daarna dan ook als een blok in slaap.

Bij het opstaan op zaterdag 19 maart ben ik er toch een beetje klaar mee. Ik dacht meteen “blegh, heb nu geen zin”. Maar ja, vandaag heel de dag op pad met de motor, vanavond slaap ik niet thuis, dus morgenochtend ook geen mogelijkheid en ik heb nog 2x open staan…
Dus ik nam de Satisfyer mee onder de douche. Houdt dat kreng er precies op het moment supreme mee op…!!! WTF!!! Batterij leeg… nee, niet nu… Dus snel op de oplader gelegd en gelukkig had ie na een kwartiertje net voldoende power om het af te kunnen maken. Daarna wel een beetje wankelend op mijn benen. Wat een orgasme al niet teweegbrengt.

Zondag 20 maart in de avond… de laatste keer, totaal niet in de mood, geen zin en het ging dus ook zeker niet vanzelf. Ondanks de Magic Wand die ingezet werd. De ontlading was dan ook wat minder en heb er geen mega fijn gevoel aan overgehouden. Maar goed, eindresultaat telt en ik heb mijn opdracht volbracht. Meester heeft er een hoop lol van gehad, want tussendoor moest ik natuurlijk wel verslag uitbrengen.
Maar goed, nog 7 nachtjes slapen, dan is het eindelijk Try & Play… Heb er zo’n zin in!

In de afgelopen week stuur ik Meester iedere dag een appje dat het nog “zoveel” nachtjes slapen is. De dag komt steeds dichterbij. Uiteraard komt hij met de opmerkingen dat ie “wat rillerig is”, of dat het “slechter gaat met de zieke”. Alleen om extra te stangen. Op zaterdag krijg ik nog door hoe laat (en hoe) ik klaar moet staan de volgende dag. Gelukkig kan ik in de ochtend nog mijn laatste ommetje van die week lopen. Krijg ik daar in ieder geval geen extra straf voor. Er staan er immers al 40 in het boekje… Mag zelf een zweepje of iets dergelijks van huis meenemen die hij zal gebruiken als straf. Daar moet ik natuurlijk even goed over nadenken.
Ik leg de meeste spullen alvast klaar voor de volgende dag. Twijfel nog welke zweepje / slagmateriaal ik mee ga nemen: de dressuurzweep, de rubberen rottigheid of toch het favoriete zweepje met de 2 tongen. En ik kies toch voor het laatste. Ik weet dat Meester die zelf ook heeft, dus hij weet hoe hij er mee uit kan halen. Dat is een nadeel, maar toch… Ik ga het meemaken… het is en blijft immers toch straf.

En dan is het eindelijk zover. Ik ben uiteraard vroeg wakker, zorg dat alles nu echt klaar ligt, check nog even dubbel, ja mijn boekje ligt er ook bij, kousen zonder ladder, hakken, platte schoenen mee voor op de terugweg, mijn boeienset, buttplug alvast klaarleggen… Alles is gereed, nu ik nog.
Eerst maar het ommetje maken en ik wandel in een heerlijk ochtendzonnetje nog even lekker 4 km. Mijn hoofd is gelukkig al deels leeg. Daarna even lekker in het zonnetje op het balkon ontbijten. Wat een genot zijn deze heerlijke temperaturen toch. En dan tijd om onder de douche te gaan, netjes mijn benen en intieme zone scheren en zorgen dat ik anaal schoon ben, anders wordt het zo’n zooitje bij het uithalen van de buttplug… En het grappige is, dat bij het aantrekken van mijn kleding, steeds meer mijn andere gevoel naar voren komt. En doordat ik, zoals gewoonlijk, weer mijn nette rokje etc kan aantrekken, maar wel in combi met de buttplug, versterkt dat gevoel nog meer.
Ik krijg een telefoontje van S. dat ze onderweg zijn, maar omdat het nog wat vroeg is, even naar boven willen komen. Kan ze even mijn nieuwe keuken zien (en sowieso mijn flat). Na een flitsbezoek en een drankje zijn we dan onderweg naar Lelystad. Het gekonkel in de auto valt gelukkig mee.
Bij het omkleden pakt Meester ineens een mooi paars satijnen zakje tevoorschijn. En daar zit gewoon de goede boeienset in. Iets dunner, maar nog veel mooier, met mijn naam erin gegraveerd! Mijn echte, eigen boeienset. Deze is zo mogelijk nog mooier dan degene die ik in februari heb gekregen. Past veel beter, is minder dik en daardoor zit ie gewoon mooier. Super blij mee! 
Had zelf recentelijk nog kleine slotjes van Masterlock gekocht. Die passen er helemaal goed bij.
Ik krijg ze om en ben echt super trots! Maar dat was volgens mij ook wel aan mijn gezicht te zien.

Even een rondje lopen en bekende gedag zeggen en een knuffel geven. Daarna even een broodje eten.
We lopen via de kleine kamertjes en de dark room weer terug. Bij de dark room moet slaaf H. naar binnen om te gaan “kijken” hoeveel mensen er binnen zijn. Hij mag niets hardop zeggen, maar fluistert het tegen Meester. Die sommeert me om naar binnen te gaan en goed te gaan voelen. Ik loop naar binnen, de zenuwen gieren door mijn lichaam, het is echt donker binnen en ik heb geen idee hoe de ruimte überhaupt is. Ik loop dus voorzichtig rond, voel een “muur”, een leegte, dan loop ik in een hoek tegen een “bed” aan, ik voel het matras en een kussen erop. Geen mensen in ieder geval. Als ik weer terug wil lopen, geen idee hoe lang Meester wil dat ik hier blijf, maar er is verder niets, dus toch maar weer terug, komt er een man binnen, die door S. naar binnen is gestuurd. Hij weet eigenlijk niet goed wat ie moet doen. Hij is er natuurlijk op uit gestuurd om het mij “lastig” te maken. Ha, maar daar tuin ik nu nog even niet in. Pak hem bij zijn handen, draai een half rondje om hem heen, zodat ik weer bij de uitgang sta en laat hem weer los. Hem aan zijn lot overlatend, ik weer rustig de dark room uitlopend. S. en Meester hebben de grootste lol. Het is ze gegund!

En dan is er genoeg gechitchat. Tijd voor “actie”. Even mijn enkelboeien los, zodat ik mijn kousen uit kan trekken en weer terug om. Daarna zet Meester me vast, samen met een ander dame I. Haar D en Meester gaan samen met ons aan de slag. We staan met de gezichten naar elkaar toe, kunnen op die manier steun bij elkaar zoeken en tegen elkaar aan gaan staan als het wat moeilijker wordt. Ze is mooi, warm en lief. En ze ruikt heerlijk! 
Geen idee wat ik allemaal gevoeld heb; verschillende zwepen, batjes, plankjes, handschoenen met prikkels. Het een wat zachter, het andere harder of soms echt snoeihard. Dan weer door Meester, dan weer door P. Ze draaien om ons heen. Ik lach Meester toe als ie in mijn blikveld komt en probeer hem wat uit te dagen met mijn ogen. Kom maar op! Of ik kijk hem aan, terwijl ik van P. een ongenadige klap uitgedeeld krijg. Toch best bijzonder. Ik incasseer voor Meester, ik doe het voor hem.
Maar soms kruip ik ook in de warmte van I. weg, of probeer ik haar te steunen als een klap hard bij haar binnen komt. En ineens voel ik mijn orgasmegevoel zich opbouwen. Maar Meester staat links van me en die kan er op die manier helemaal niet bij. Dus dat betekent dat ik op dat moment gevingerd wordt door P.  Ach, vandaag kan alles. Net zoals dat er al een paar keer aan mijn buttplug is gevoeld en geduwd (geen idee door wie). Het enige is dat ik sowieso staand wat meer moeite heb om een orgasme te krijgen en dan ook nog in een overvolle ruimte. Ik geraak niet over het randje…

Het moment nadert dat het toch wel steeds lastiger wordt. De pijn begint aardig op te lopen, de klappen zijn soms echt snoeihard en ik begin mijn grens te bereiken. P. geeft me een klap met een batje (??) en die komt zo binnen dat ik weg wil stappen, maar dat lukt niet omdat ik met mijn polsboeien vast zit, en ook omdat I. met haar armen om mij heen zit. Ik krijg weer een klap, wil nog verder wegstappen, maar het lukt niet… Ik kan niet uit deze situatie, krijg weer een klap en roep 2x “nee” (lichte paniek heeft van me meester gemaakt). Op dat moment ben ik kennelijk wat verder doorgedraaid/doorgelopen en kan ik Meester aankijken, zeg nog een keer “nee” en gelukkig stapt Meester er tussen. Ik ben inmiddels in tranen uitgebarsten, word los gemaakt en naar het bed geleid, waar ik op mag gaan liggen. Ik wil het liefst Meester niet loslaten, hij mag me even niet alleen laten, maar hij kruipt gelukkig naast me op het bed. En ik kan loslaten en verder huilen… En de tranen komen van diep… Ik krijg wat te drinken, handdoekje over me heen en door mijn tranen heen, kan ik gelukkig wel weer lachen naar Meester. 

Hoe we er precies op kwamen weet ik niet, maar ik zit even later op het randje bij de middenpaal. Meester bladert nog een keer door mijn boekje met de zweep in zijn handen. Ik weet het al, het zijn 40 strafslagen. En ze gaan dus op mijn bovenbenen komen. Alleen door dit zweepje vrees ik al dat mijn binnenkant er ook aan zal moeten gaan geloven…
Meester begint aan mijn linkerkant en ik krijg er 5 op mijn linkerbovenbeen. Ze komen hard binnen en doen zeer. En na de 5 slagen, steek ik mijn linkerhand op met 5 vingers, ten teken dat dat er 5 waren. Ik verbijt me om niet even over mijn zere bovenbeen te strijken. Door naar rechts, weer 5, die iets minder aan de binnenkant terecht komen. En nu steek ik mijn rechterhand op met 5 vingers, dat ook dat er weer 5 waren. Ik kijk Meester niet aan, het doet gewoon zeer en ik moet me verbijten. Maar dinnetje liep kennelijk op me af (achter me) en stopte toen ze Meester bezig zag. Ze zag in zijn ogen duidelijk dat ie bezig was met straf geven. Ze stond stil en draaide zich weer om. Ze had door dat dit menens was…
Na nog eens 10 slagen ben ik op de helft. Met name de linker binnenkant bovenbeen kleurt nu inmiddels al dieprood. En ik moet er in totaal nog 20 incasseren. Damn, was dit zweepje wel zo’n goed idee? Had ik toch niet beter iets anders kunnen kiezen? Van de andere kant, het is en blijft straf, dus ik moet niet zeuren. Had ik maar gewoon beter mijn best moeten doen. Het ergste is ook nog dat ik de straf heb opgelopen met regeltjes die voor mijn eigen gezondheid zijn. Dus des te erger dat ik me er niet aan gehouden heb.
Na de 40 slagen wil ik op mijn knieën Meester bedanken, terwijl hij me in zijn armen wil nemen als ik half opsta… Even een lachwekkende situatie. Maar dan toch maar even op mijn knieën bij Meester aan zijn voeten. Dank u Meester, ik zal echt beter mijn best doen op deze regels!

Tijd om te gaan eten. Ook nu is het weer even kijken wat ik kan eten (vegetarisch aanbod is zeer beperkt…), maar het lukt gelukkig nog enigszins. Ik wacht geduldig tot Meester ook zijn eten heeft, voordat ik begin. Het is gezellig aan tafel. Na het eten weer even een klein rondje langs de kamertjes, maar het is rustig vandaag. Meester kan dus zijn belofte niet waarmaken… en is het alsnog weer “praatjes vullen geen gaatjes”… 

Dus dan maar met de zwepen aan de slag. Ik mag kiezen of ik vast gezet word of dat ik los sta. Ik verkies om los te staan, maar wel iets vast te kunnen houden. Dus de houten ring wordt boven mijn hoofd vastgezet. En nu kan het spelletje van Meester beginnen. Nu achteraf kan ik het ook wel zo benoemen, op dat moment wist ik eigenlijk nog onvoldoende wat me te wachten stond. Het is ook pas de tweede keer dat we op een feestje spelen en hier is het gewoon heel anders dan thuis in de studio.
Hij gebruikt verschillende zwepen, niet echt om op te warmen en wisselt gewoon heel vaak. Dat maakt dat ik lastig in mijn gevoel kan komen en dat soms door het gebruik van een totaal andere zweep met een totaal ander gevoel, dit zo heftig binnen komt, dat ik wegstap, ‘m aankijk en zeg dat die zweep mega veel pijn doet. Dat het niet leuk is. Ik voel me zelf een miepje, een zeur. De bullwhip wrapt weer heerlijk om me heen, maar als ik me daar aan over wil geven, krijg ik ineens met een rubberen zweep een slag te pakken. Damn, , die doet tering zeer… Ik stap dus met regelmaat van mijn “middenstip” af, al blijf ik nog wel continu de houten ring met 1 hand vast houden. Mijn teken voor Meester, dat ik nog kan volhouden. Ik voel scherpe pijn, doffe pijn, warme pijn, een felle scheut van een uiteinde dat me nog net raakt, of een hele doffe die door mijn hele lijf gaat. En dan begint het einde in zicht te raken. Meester heeft het al aan me gezien, ik wil er zelf nog niet aan toegeven. Ik heb het vocht echter al in mijn ogen staan. Hij komt naar me toegelopen, praat tegen me en terwijl ie terugstapt, zegt ie “nog 10, ben je er klaar voor?”
Ik kijk hem aan, knik naar hem en begin de wraps van de bullwhip te tellen. 1, die is niet zo hard. 2, ook nog prima te doen. Meester is weer eens mild voor me. 3, zie je wel, Meester is veels te lief voor me. 4, het mag best wat harder, zo zijn die 10 wel heel makkelijk. 5, ok, dat tipje voelde ik wel even. 6, waarom liep ik net toch zo te miepen, zo erg is het toch niet. 7, waarom ben ik toch ook zo’n tut die loopt te miepen. 8, dit is toch wat ik wil, waarom dan piepen omdat iets zeer doet. 9, ja en nou zijn we er bijna en is het dus gewoon over. kan je niet laten zien wat je waard bent. 10, ongelooflijk waardeloze slavin dat je bent… en ik begin te huilen. Meester komt naar me toegelopen, maar ik zeg nog tegen hem dat het niet genoeg is en ik wil mijn houten ring niet loslaten. Meester zegt tegen me “het is genoeg, laat los”. En met veel pijn en moeite laat ik mijn rechterhand los. Maar ik wil en kan mijn linkerhand niet loslaten. De hand brandt, maar ik kan het niet. Ik wil het niet, ik heb in mijn ogen gefaald… En na, wat in mijn ogen wel minutenlang duurde, maar vast slechts een paar seconden is geweest, laat ik dan eindelijk ook mijn linkerhand los en kniel ik op mijn rechterknie aan de voeten van Meester en barst in onbedaarlijk snikken uit.

Ik vind mezelf “slecht”, een waardeloze slavin, Meester niet echt waardig. En baal van mezelf. Hij gaat naast me op de grond zitten, ja een lieve Meester doet dat gewoon, en begint met me te praten, vraagt wat er in me omgaat, waar ik aan denk. En als ik begin met praten, komt het er met horten en stoten uit. Maar Meester onderbreekt me snel om aan te geven dat ik “fout” zit. Dit is zijn spel, ik ben geen waardeloze slavin, hij heeft geen standaard riedeltje wat ie afspeelt, waardoor ik dus kan weten wat er gaat komen. Hij weet zelf niet eens welke zweep hij gaat pakken. Wisselt bewust heel veel af, waardoor hij weet dat het lastig is en hij het moeilijk voor me maakt. Dat ie weet dat als ie uithaalt met net die ene klotezweep, dat ik dan zal wegstappen en niet op mijn plaats blijf staan. Verwacht het dus ook niet van mij. Hij leest me, berekent en calculeert wat de gevolgen zullen zijn en ziet dus ook waar mijn grens is. En ik zit nog niet op dezelfde lijn als hij. Heb het “spelletje” nog niet goed door, en voel me waardeloos, wat dus absoluut niet nodig is. En nee, ik ben niet aan het sturen als ik zeg dat die zweep auw doet, of dat ie zo hard aan komt, ik miep niet, hij weet het en zou het bijna raar vinden als ik het maar gewoon zo incasseer en er niets over zeg en stil blijf. Hij wil de interactie. Dat is waar ie op speelt. Niet op een standaard riedeltje met rustig opwarmen en opbouwen en dezelfde zwepen in een bepaalde volgorde. No way!
En voorzichtig durf ik los te laten en me minder een waardeloze slavin te voelen.

Wat is het soms toch lastig en wat blijft het belangrijk om goed te communiceren met elkaar!! Dank u Meester voor dit fijne gesprek. Heb er veel van geleerd!

Het is inmiddels al half 10 en het wordt tijd om richting huis te gaan. Morgen weer gewoon werken en het is sowieso nog ruim een uur terugrijden. We nemen afscheid van de mensen die er nog zijn en kleden ons om. Als de boeien afgaan, voelt het zo kil en leeg… Pfff, dat blijf ik zo’n rotgevoel vinden.
In de auto kletsen we nog met z’n vieren. Ik vertel nog over mijn date van zaterdag. En vraag nog aan Meester of ik nog toestemming krijg voor bepaalde zaken. Waarop S. doodleuk zegt dat het volgens etiquette not done is om voor je 6e date seks te hebben met diegene… Ja euh, dat gaat niet opschieten natuurlijk. Ach, merkt Meester op, die paar weken kunnen er nog wel bij na die 8 jaar…
Als compromis geeft Meester me de keuze: of geen bdsm maar wel seks voor de 6e date, of geen seks maar wel bdsm voor de 6e date… Euh, geen idee. Ik denk dat ik die keuze maar aan mijn date overlaat. Hij is tenslotte toch D, mag hij die afweging zelf maken… Ik schik me dan wel naar zijn keuze…

Bij thuiskomst nog even snel bellen met dinnetje om haar verhaal over die middag te horen. Dan snel naar bed. Heb een lekkere warme kruik in bed gelegd, die heb ik wel verdiend. Gelukkig heb ik ook toestemming gekregen om nog even met mezelf te spelen en klaar te komen. Pfff, die had ik na vandaag wel echt nodig en de ontlading is dan ook groot. Ik bleef er lang in hangen… zo’n golf, waardoor het leek alsof ik wel 3x achter elkaar klaarkwam… Mmmm, lekker! Ik val als een blok in slaap en word vlak voor de wekker afgaat wakker. Mijn lijf doet zeer…. Ik ben flink gehavend uit de strijd gekomen. Maar ik draag de marks wederom vol trots! Dank u Meester voor deze geweldige middag/avond!

 

Het was eerst nog even onduidelijk waar we naar toe zouden gaan. Maar het werd gelukkig dan toch Try & Play. Voor mij wel zo fijn, want het zou het eerste feestje zijn samen met Meester en op deze locatie was ik in ieder geval al 1x geweest. De andere locatie zou ik helemaal niet kennen… Dus des te meer onzeker ik zou zijn. De kledingkeuze had ik al door gekregen en ook hoe laat ik me moest melden.
Na het opstaan nog even een rondje hardlopen en daarna douchen, mezelf verzorgen en omkleden. Tas met kleding enzo klaar zetten. En dan gewoon vergeten je boekje in de tas te stoppen…. Niet echt slim, want ik dacht er pas aan op de snelweg en toen was het te laat, gezien de file die aan de andere kant stond. Het was dus OF doorrijden en dan dus straf oplopen voor het vergeten van het boekje, OF terugrijden, file hebben en dan straf oplopen voor het te laat komen… Dus toch maar doorgereden….

Fijn om bij aankomst nu al wat mensen te kennen van vorige maand. Maar toch weer anders om er nu samen met Meester te zijn. Maar goed, omkleden! Nadat ik ben omgekleed krijg ik mijn polsboeien om, enkelboeien en zowaar doet Meester mij een speelcollar om… Ik krijg een brok in mijn keel, de tranen staan in mijn ogen, maar het moment is ook zo snel voorbij, dat ik te flabbergasted ben… Heb ik deze nu echt omgekregen…
We gaan naar de grote zaal, kletsen met wat mensen en drinken een drankje. Meester koopt nog een nieuwe zweep bij AJ Zwepen, die zal ik vast nog wel gaan voelen vandaag… Niet al te lang daarna zet Meester me bij een ring boven me hoofd, trekt mijn jurkje omhoog en begint me op te warmen met zwepen. En nadat ik beetje ben opgewarmd mag ik ook de bullwhip om mee heen voelen… WOW!!! Dit is toch wel even wat anders. Zo intens! Je voelt de zweep om je heen krullen, warm, liefdevol en dan ineens is daar het uiteinde, vlam, met een hele pittige, scherpe pijn! 
Het opwarmertje wordt afgerond met wat kort gevinger om nog verder op te geilen en woorden waardoor Meester weer diep in mijn koppie gaat zitten, ik helemaal sta te trillen op mijn benen en het liefst wil klaarkomen. En dan is het over…. of ik maar even een drankje wilde gaan halen… Damn, potver…, niet nu…. Mijn knalrode kop en blos in mijn halsstreek verraden me natuurlijk zo. Ach wat kan mij het schelen! En wankelend op mijn hoge hakken begeef ik me naar de bar om drankjes te halen. Ik moest met het drankje van Meester op een bepaalde plek gaan staan wachten, tot hij bij me zou komen. En daar stond ik dan, alleen, wachtend met een drankje in mijn handen (eigen drankje had ik maar even weg gezet). F. zag me staan en kwam even een praatje met me maken. Ik ben haar nog dankbaar!

Niet veel later sta ik weer in de zaal, dit keer zonder jurkje aan en zit Meester weer in zijn goede bui. Ik dans af en toe flink op mijn hakken, de zwepen dalen op me neer, ik lach naar en vervloek Meester af en toe flink. Daag ‘m uit, kruip in mezelf, waarna ik er weer met een doffe klap van de stropdaszweep uitgehaald wordt… Het is eigenlijk een soort kat-en-muis-spelletje. Ik probeer een ritme te vinden, me over te geven, in mijn cocon te zakken, maar als ik dan beetje wegzak, haalt Meester me er weer uit, streelt me (gruwel…..) en komt even lief tegen me praten. En daarna haalt ie weer vol uit met de zwepen (geen idee welke allemaal, ik onthou het gewoon niet – weet alleen wel dat ik ook hier de bullwhip weer heb gevoeld).

En dan komt het moment dat ik op het punt sta om te gaan breken…. Maar ik wil niet, ik wil volhouden, voor Meester, dat ie trots is, ik kan het! En ik slik mijn tranen in, verbijt mijn pijn en kijk hem aan…
En hij weet genoeg. Slaat me nog een paar keer met de zwepen en geeft me dan de finaleklap…. En ik val op mijn knieën op de grond, breek en barst in tranen uit…. Hij helpt me naar het bed aan de kant, ik kruip in elkaar en tegen Meester aan en huil nog even verder. Eindelijk kan ik loslaten….!!

In zijn armen praten we, vertel ik hem hoe blij ik ben dat ik vandaag de speelcollar om heb. Dat het voor mij zo goed voelt. En dan zijn daar ineens de woorden dat het binnenkort toch maar eens tijd wordt voor een echte collar…. WTF!!! Ga ik ‘m dan toch echt krijgen?!?! Dit had ik zo niet verwacht, zo niet zien aankomen, en ik barst weer in janken uit…. LOL.

Weer een beetje bijgekomen, haal ik wat te drinken, kijken we naar andere spellen en ik geniet! Onze momenten zijn fijn samen in de eigen studio, en toch is dit nog intenser. Best vreemd met al die andere mensen om je heen. Maar het spel lijkt nog intenser te zijn. Misschien juist door de anderen om ons heen. Ik weet het niet, maakt ook niet uit. Het is fijn!

We gaan een hapje eten. Helaas dit keer niets voor mij in het warme gedeelte, dus ik moet het doen met salade en een broodje. Geeft niet, krijg toch niet veel door mijn keel, al heb ik wel honger. Ik mag aan tafel zitten… voelt wat ongemakkelijk, maar vooruit.
Wat later lopen we door de gangen van de club en vindt Meester het een leuk idee als ik de darkroom in stap. Nou niet echt een goed idee… Ik zie daar niets en vind het doodeng. Als ik nou zou weten hoe het er binnen uit ziet… Meester stapt naar binnen en neemt me mee. En als ie dan dichtbij komt, schrik ik me echt rot… LOL. Je had het moeten zien gebeuren, onee, dat kan natuurlijk niet…. Maar het was uiteindelijk ook wel grappig. Voor vandaag houdt Meester het bij alleen maar in mijn hoofd gaan zitten over wat er allemaal kan gebeuren in de verschillende kamertjes. Geen idee wanneer hij zijn woorden daadwerkelijk ten uitvoer gaat brengen… Ik wacht (on)geduldig af

En weer mag ik mijn jurkje uittrekken en gaan staan. Maar nu niets om vast te houden, gewoon zo in de ruimte op mijn plek blijven staan. En dat valt best tegen. Iets vast kunnen houden, geeft ook echt houvast en extra kracht of zo. Ik weet niet hoe ik het uit moet leggen. Maar ik word niet echt opgewarmd (dat was ik eerder al…), dus Meester gaat meteen lekker vlot aan de slag. Man, die komen dan ook wel meteen ff binnen. Stap een paar keer uit de denkbeeldige cirkel. Wil het natuurlijk liever niet, maar kan ook niet blijven staan. En tuurlijk stap ik vrij snel weer die paar passen naar achteren, terug op mijn plek. Steun zoekend bij Meester die alleen maar naar mij kijkt en wacht tot ik weer klaarsta. Het zwepenspel is heftiger, pittiger, intenser. Gelukkig krijg ik toch een kleine stang aan de takel om me aan vast te houden. Voor mij ook prettiger, want zolang als ik die vasthoud, al is het maar met 1 hand, kan ik daarmee aangeven dat ik alleen maar een korte timeout wil en niet dat het moet stoppen. Dat ik even een adempauze nodig heb…

Maar Meester is nog niet met me klaar en nodigt E. uit om met hem mee te doen. En dus voel ik 2 bullwhips die om me heen draaien en hun uiteinden me raken. Eerst nog rustig en opbouwend, maar steeds harder, net wat venijniger, en ik voel de zwepen steeds meer. Ik stap weg en laat de stang los. Meester komt meteen naar me toe en ziet in mijn ogen dat ik al ergens anders ben. Maar ik wil nog niet “opgeven”, het is ook zo fijn. Het wrappen is echt een soort van omarming door de zwepen. Het voelt goed, vertrouwd, fijn, warm, thuiskomen… Dus ik probeer weer terug te keren en Meester vraagt nog aan me, of ik er echt weer ben.

Ik stap terug op mijn plek, pak de stang vast. Sta nu echter met mijn gezicht naar E. toe. Meester vraagt nog of ik het zeker weet dat ik zo wil staan, want E. is wel sadistischer dan hij is. En ik twijfel, weet niet of ik met mijn rug of gezicht naar E. wil staan. Draai me om, maar kan niet stilstaan en blijft wat draaien, waarop Meester aangeeft hoe ik moet gaan staan, met gezicht naar E. toe. Fijn, dan is dat duidelijk. En het wrappen begint weer. Opbouwend, maar harder, sneller, raker…. En dan komt wederom het moment dat ik breek… en weer zak ik op mijn knieën in elkaar en jank. Nu zo mogelijk nog wat harder dan eerder op de dag. Het is goed, ik mag loslaten. Ik word weer meegenomen naar het bed en kruip er weer op. Handdoek en dekentje over me heen en knus tegen Meester aan. Tranen biggelen over mijn wangen, maar ik voel me zo goed!
Overigens heb ik tijdens het terugrijden naar huis gehoord dat ook H. nog heeft deelgenomen aan dit spel en dat ik dus door 3 zwepen ben gewrapt!!! Man, het moet niet gekker worden. Dit had ik nog niet in mijn stoutste dromen voorgesteld. Thanks heren!!! Dikke knuffel!

Als ik weer ben bijgekomen en terug aangekleed, sta ik te kijken terwijl Meester samen met E. nu F. onder handen gaan nemen. Ik sta toe te kijken en zie Meester genieten. Zo mooi om te zien. Ik moet echter nodig plassen en wil Meester niet storen in het spel, dus besluit ik om snel even naar toilet te gaan. Dit gaat toch nog wel even door. Als ik heb geplast, wil ik snel even een theetje halen. En terwijl ik daar ben, pak ik nog snel een toetje uit de koelkast en lepel die snel naar binnen, onderwijl een warme chocolademelk pakkend. Op dat moment komt er een koppel binnen. We raken in een leuk gesprek. Tot ineens Meester achter me staat met de woorden “waarom moet ik jou gaan zoeken…” en ik kan wel door de grond zakken. Hij heeft me natuurlijk gemist, maakte zich wellicht zorgen en ik sta hier een beetje gezellig te kletsen. Ik voel me rot, wil wegkijken, weglopen of nog beter, gewoon op de grond zakken. Meester kijkt me aan en vraagt het nog eens, ik probeer hakkelend een uitvlucht te zoeken dat ik hem niet wilde storen. Maar het werkt niet. Omdat ik me geen houding meer weet te geven, stap ik weg en ga om de hoek mijn zonden overdenken… Meester staat nog even te kletsen met het koppel en komt pas later naar me toe. Hij legt uit dat ie liever had gehad dat ik even had aangegeven dat ik wat wilde gaan drinken. En ik snap het ook wel. Hij kijkt natuurlijk op, ziet mij niet, gaat nog even door, kijkt weer waar ik ben, en ziet me dan nog steeds niet. En maakt zich dan natuurlijk zorgen. Damn, dit had ik echt beter kunnen doen… ik schaam me… Ook al zegt Meester dat het nu goed is.

Maar goed, het wordt tijd om terug naar huis te keren. Het begint al wat later te worden en we moeten nog een stukje rijden. Dus afscheid nemen van de bekenden en richting kleedkamers om om te kleden. Mijn jurkje uit, oja de boeien moeten nog af… Ik mag op het randje bij Meester gaan zitten. Enkelboeien gaan af, de polsboeien gaan af en dan ga ik toch maar even op mijn knieën zitten voor hem en hou mijn haren opzij… Oh wat voelt dit vervelend, koud en kil. Meester doet het rustig, geeft me de tijd en ik kruip nog even tegen hem aan, een aai over mijn bol.
In de spiegel bekijk ik het resultaat van de wrapsessies. Ik zal de marks met trots dragen…

In de auto keuvelen we nog gezellig over van alles en nog wat. Mijn verleden, seksuele preutsheid die ik zo graag los wil laten en de slet in me naar voren wil laten komen. Over wat Meester nog met van plan is. Dat ik op dit moment zeker niet op zoek wil naar een andere D, dat ik het meer dan goed heb bij Meester. Zeker nu er ook weer wat betreft feestjes meer mogelijk is. Ik uit nog heel voorzichtig mijn lichte frustratie over het feit dat ik niet eens ben klaargekomen vandaag. Waarop Meester doodleuk antwoordt dat dat ook helemaal niet nodig is…. Pfff, de laatste keer was al weer 1,5 week geleden…. En die was al extreem heftig omdat het ook daarvoor al weer 2 weken geleden was… Ja, het leven van een slavin die een verbod heeft op het met zichzelf spelen en klaarkomen, gaat niet over rozen… En Meester is daar behoorlijk streng in. Die vindt al die pleziertjes helemaal niet nodig… (ik denk er soms het mijne van, maar goed ).

Meester escorteert me nog even netjes naar mijn auto. En omdat ik door een opmerking van hem, me even omdraai en met mijn rug naar hem ga staan, krijg ik te horen dat ik pas over 2 dagen met mezelf mag spelen en mag klaarkomen… Damn…. nog 2 dagen wachten… En dat na zo’n enerverende geile dag. Thuis stuur ik snel een appje dat ik veilig ben aangekomen. Schiet nog even snel een foto van mijn marks en duik moe, maar heel voldaan mijn bedje. Zoals gebruikelijk word ik wel midden in de nacht een keer wakker. Zoveel te verwerken, dan word ik altijd een keer wakker en lig weer even alles terug te spelen in mijn gedachten.
Vandaag gaat het vrij goed met me. Ik ben rustig, kalm, wel mega geil, maar goed. Terwijl ik dit blogje schrijf kan ik alles weer herbeleven. Komt alles weer terug in mijn herinnering. Ik voel me fijn, beetje hoofdpijn, maar bovenal sereen. Het is goed, ik heb kunnen loslaten…!

Dank Meester voor deze fantastische dag! Ik heb al vele mooie ervaringen met u mogen meemaken, maar deze staat toch wel met stip op nummer 1!!!
En ik weet dat marks geen doel op zich zijn, maar ik zal ze met heel veel trots dragen de komende dagen!

Gelukkig mocht knopen nog wel. Mijn dinnetje wilde graag met mij waterbondage doen en het was al ff geleden dat ik in de touwtjes had gehangen, dus wellicht zou ik die gelegenheid nog krijgen op het feestje. De waterbondage mocht uiteraard wel naakt…

Week voorafgaand alvast foto’s doorgestuurd van naar mijn idee geschikte outfits met de vraag welke Meester zou goedkeuren. Het werd mijn favoriete rode lakjurkje met mijn laklaarzen eronder. Zou dan wel zonder lingerie eronder zijn, dus ook geen string of zo, want dat staat niet bij dat jurkje.

Maar goed, de dag zelf. In de ochtend eerst even een rondje hardlopen. Daarna lekker op het gemakkie douchen, benen scheren etc. Kleding in de tas (omkleden zouden we daar doen) en dan om 12.30 uur in de auto. Ik zou dinnetje bij de carpool in Blaricum ophalen en laatste stukje dan samen rijden, wel zo gezellig! Aldaar aangekomen staan er al wat mensen voor een nog gesloten deur te wachten. We sluiten aan en kunnen gelukkig snel naar binnen. Omkleden en dan verder naar binnen. Ik vind het eigenlijk best wel spannend, ken ik er wel iemand, hoe ga ik me voelen. Maar gelukkig ken ik een paar mensen en dinnetje kent ook wel de nodige mensen. Dus we raken gezellig in gesprek. Ik krijg uiteraard ook een kleine rondleiding, zodat ik weet waar ik ben (al raakte ik al weer snel mijn oriëntatie kwijt…).

Dinnetje wordt niet veel later in een suspension bondage geknoopt. Altijd mooi om naar te kijken. Als ze weer op de grond zit, ga ik snel voor hun wat te drinken halen. Dat hebben ze beiden wel verdiend. Hopelijk kan ik straks ook nog in een suspension hangen… En ja hoor, niet veel later kan ik dan uit de kleren… Oja, ik mocht niet naakt, hoe ga ik dat oplossen. Uiteindelijk bedenk we samen dat als ik een string aan heb, ik niet naakt ben… Of Meester dat ook zo interpreteert weet ik niet, dat risico moet ik dan maar nemen. Anders had ie maar iets duidelijker moeten zijn in zijn instructies…

Wat voelt het toch lekker om de touwen om me heen te krijgen. Ik word er heerlijk rustig van. De suspension wordt pittig als ik op z’n kop hang en uiteindelijk ook maar aan 1 been. Ontspannen en me overgeven aan het touw, des te makkelijker wordt het om het te “verdragen”. Uiteindelijk merk ik dat ik weg begin te zakken, ik krijg het warm. Gelukkig begint P. op dat moment aan het losknopen van de suspension / bondage, dus ik weet dat het goed gaat. Als ik weer de grond raak, ben ik echt even alles kwijt… Ik heb geen puf om mezelf omhoog te houden en wil alleen maar even liggen, half nog in de bondage. Het geeft niet, even bijkomen, rest komt wel.

Na het eten wil dinnetje wel de waterbondage bij mij doen. Het zwembad buiten is gesloten, dus doen we het binnen in de jacuzzi. Een simpele double column tie om mijn polsen, dan handen achter het hoofd en met het restant van het touw even rondom mijn lijf onder mijn borsten door en vastzetten. Simpel, snel en effectief. Meer is er eigenlijk niet nodig.
Ze geeft aan dat ze het eerst even rustig aan zal doen, me zal laten wennen. Geeft aan dat ik even rustig adem moet halen, knijpt mijn neus dicht en duwt me zachtjes onder water. Eerst een paar keer met aankondiging, het is toch even anders als je handen gebonden zijn, om dan onder water geduwd te worden. Maar na een paar keer wordt ze iets onvoorspelbaarder, gaat het wat sneller achter elkaar, of houdt ze me langer onder water, terwijl ik eigenlijk naar boven zou willen komen… Het dominante trekje bij haar komt duidelijk nu naar voren. Zij bepaalt… en ik onderga en het voelt heerlijk…! Er komt echt zo’n rust over me heen, ook al snak ik soms naar adem, wil ik naar boven en toch… het onderliggende gevoel is rust, ontspanning, vertraging, zweven…. Het gevoel wat ik hoopte dat ik ervan zou krijgen…
Het begin van deel 4 op mijn F*ck-it lijstje heb ik nu mogen ervaren…. Check!

We kijken naar de verschillende koppels die aan het spelen zijn. Het ene spel doet me helemaal niets. Het is voor mijn gevoel emotieloos. Er wordt gezweept en geslagen met allerlei slagmateriaal, maar voor mij zonder gevoel. Het andere spel raakt me enorm, wat ziet dat er intens mooi uit. De blikken die D en s met elkaar uitwisselen, het mooie wegzakken in eigen coconnetje van de s, het zichtbaar genieten van beiden! Ik ben een heel klein beetje positief jaloers… Jammer dat Meester er niet bij is, want dit zou ik ook wel willen. Maar goed, ik heb over paar dagen (morgen dus) mijn eigen afspraak.

Dinnetje en ik gaan nog even lekker genieten in de jacuzzi en daarna is het tijd om naar huis te gaan. Ik kijk echt terug op een zalige dag. Genoten, fijn om weer in de bdsm-scene rond te lopen.
Dank dinnetje voor je gezelschap en voor de ervaring die je me hebt gegeven met de waterbondage!
En door de ropemarks kan ik vandaag nog even verder genieten…