Mijn bovenlichaam wordt inderdaad in de folie gewikkeld, met mijn armen langs mijn lijf. Daarna helpt Meneer mij in het bad stappen. Het is even wat geklungel als ik daarna op mijn rug moet komen te liggen. Maar het lukt. Als ik lig zet ie de kraan open. Brrr…. er stroomt natuurlijk eerst wat koud water uit de kraan, voordat het warm wordt. Langzaam stroomt het water over mijn lijf, langs de folie en stijgt het waterlevel. En hoe hoger het water komt, hoe onrustiger ik word. Want zolang als het waterlevel nog laag is, kan ik gewoon met mijn hoofd op de bodem leggen zonder problemen, maar nu het level hoger komt, begint mijn hoofd wat te drijven en weet ik dat onder water zal komen met mijn gezicht als Meneer dat omlaag duwt. Omdat ik met mijn benen wijd lig over de stang, is mijn kutje ook open en beschikbaar en daar maakt Meneer even gebruik van om mee te spelen…. Grrrr…
Als het water wat hoger staat, zet Meneer alvast een neusklem op mijn neus, zodat er in ieder geval niet via mijn neus nog water kan binnenkomen. Ik probeer mijn rust te vinden, maar merk dat mijn ademhaling sneller gaat, ik lik met regelmaat aan mijn lippen (een teken voor mij dat het intensief is). Mijn oren zijn allang onder water, dus horen gaat ook al een heel stuk lastiger en dan is daar ineens de voet van Meneer op mijn keel. Hij duwt me iets omlaag, ademhaling schiet omhoog, maar omdat ik nog net niet onder water ga met mijn hele gezicht, zakt de lichte paniek en word ik weer wat kalmer en rustiger.

Het water stijgt rustig verder, over mijn ogen, mijn wangen, ik kan nog via mijn mond ademhalen, maar ik weet dat dat niet lang meer gaat duren… En ik voel het water verder stijgen… nog steeds de voet van Meneer op mijn keel. En dan zakken mijn neus en mond ook onder water en geef ik proestend en hoofdschuddend aan dat het niet goed gaat. Het water liep alsnog via mijn neus naar binnen en stroomt dan via je keel in je mond en verder naar beneden. Dat was niet helemaal de bedoeling natuurlijk. Even flink hoesten en proesten. Neusklem even af en gewoon met de hand mijn neus dichtknijpen en daarna meteen onder water duwen. Leuk natuurlijk dat ik best redelijk lang mijn adem in kan houden, maar uiteindelijk ga ik het altijd verliezen van Meneer…. Er gaat een moment komen dat ik wel wil ademhalen en hij heeft tenslotte de tijd. In alle kalmte lig ik onder water, met alle vertrouwen in Meneer, ik word kalm, lig ontspannen… tot het moment dat die ademprikkel begint te komen. Ik hou het nog even vol, Meneer houdt me nog steeds onder water, ik wil naar boven, Meneer houdt me nog steeds onder water en dan duw ik toch best hard mijn hoofd omhoog om uit het water te kunnen komen en helpt Meneer mij verder iets overeind…

De neusklem wordt opnieuw op mijn neus gezet, toch handiger zijn handen vrij te hebben voor Meneer. Ik lig redelijk ontspannen in het water, tot daar ineens weer de voet van Meneer op mijn keel is en ik resoluut onder water geduwd word. Ik kijk hem nog verschrikt aan, kan net op tijd een hap lucht nemen en dan ben ik onder water… In het niets, vertrouwend op Meneer. Het feit dat hij het met zijn voet doet, geeft voor mij wel een extra dimensie aan het geheel.

Wat was dit intensief, ondanks dat Meneer het nog rustig heeft opgebouwd en me niet te lang onder water heeft gehouden. Tenslotte moeten we beiden hier even de grenzen aftasten en wat “leuk” maar bovenal veilig is om te doen. Ik moet natuurlijk niet echt verzuipen…
Maar het was fijn om dit samen met Meneer te doen. Me over te geven aan Meneer. Het was intensief, samen, vertrouwen op, loslaten, overgeven en al met al ook mega geil…
Als afsluiting samen in een heerlijk bubbelbad met badschuim gezeten en deze prachtige ervaring met elkaar besproken. Dankjewel lieve Meneer voor deze mooie ervaring!

Eerst zat F me een beetje te pesten, hardop te bedenken wat ie zou gaan doen vandaag. Hij had kennelijk goed mijn profiel op FL bekeken (beter dan ik zelf op dat moment voor ogen kon halen). Wel handig natuurlijk, want ik zet daar wel eens wat neer aan fetishes, of ik like foto’s van anderen (misschien toch maar niet meer doen… ). Ik kon het me niet meer herinneren, maar recentelijk had ik een leuk testje gedaan op https://kinktest.co.uk/ en daar kwam dit resultaat uit:

Was ik even totaal vergeten dat ik die had gepost, dus ik snapte er niets van dat F het had over dat ik van gebonden zijn hield, ja ik hou van touwtjes, maar dat bedoelde hij niet… Oja, dat testje, ja het klopt ook zeker. Ik hou niet alleen van vastgezet te worden in de touwen, in een goede bondage, maar ik zou ook zeker graag goed vastgezet worden aan een toestel, armen, benen, lichaam vast, hoofd in een strakke (leren) hood, waarmee ik niets meer kan zien, nauwelijks nog kan horen en ademen wordt bemoeilijkt door de hood en de gag, die me laat kwijlen. En dan overgeleverd worden aan de D. En dan in combi met pleasure control; gedwongen orgasme(s)… Mind blowing. Pff, wat schrijf ik nu allemaal op, ja ik weet het, maar goed…

Dit keer werd ik door F vastgezet op een toestel, op mijn knieën, voorovergebogen. Mijn enkels en middel werden vastgezet met riemen en mijn polsen met touwen die via mijn rug naar de zijkant liepen. Goed begin voor eerste keer! De rust kwam al vrij snel in mijn hoofd, mijn lichaam zou vanzelf wel volgen… dacht ik… Maar bij de eerste slagen van de flogger had ik al zo iets van: kappen, dit trek ik niet, auw wat doet dit zeer. Kut, wat is er aan de hand, pats, ik zat meteen weer in mijn koppie. Dit wil ik niet, dit kan ik niet… F zag het volgens mij meteen (of had het van te voren al ingecalculeerd), maar paste meteen zijn slagen aan, ging langzamer, zachter slaan, stopte met regelmaat. Mijn lijf kon het simpele opwarmen niet eens aan, dus het “spel” moest herzien worden. En soepel schakelde F over.

Stopte zijn duim in mijn mond, tot vrij ver achterin, aarrgghhh, dat is iets waar ik bloedgeil van word. Maar damn, die had ik niet zien aankomen. In eerder gesprek hadden we alleen maar onze behoeftes op het vlak van pijn naar elkaar uitgesproken; hij sadist, ik masochist. En het eigenlijk niet over andere dingen gehad. En potver, ik zit nu ook nog eens voorovergebogen, met mijn benen uit elkaar, vastgezet aan dit meubel… mijn hoofd maakte overuren… Ik wilde me overgeven, maar had allerlei scenario’s in mijn hoofd, denkbeelden, ja maars… Te preuts opgevoed, bdsm voornamelijk binnen relatie gedaan en nu ben ik met een zeer ervaren D, die een relatie heeft (met een dame die zelf ook D is), zij weet van ons spel af, ja maar, dit kan toch niet… wat denkt zij wel niet… is dit wel ok… ik wil wel, maar ik kan niet… F duwt niet alleen zijn duim in mijn mond, maar ook 2 vingers, net wat verder, nog iets verder, ik wil het kunnen, ik probeer me over te geven, ik wil laten zien dat ik een goede slavin ben…

Inmiddels heeft ie een soort vibrator gepakt, die hij op mijn kut houdt en tuurlijk krijg ik niet veel later dan toch mijn orgasme. Ik kan het niet meer tegenhouden, wil het niet (maar ook weer wel), voel me verloren en ook weer fijn, hij heeft me gebroken op een positieve manier… Er zijn tranen…

Na een tijdje toch maar los gemaakt en op dekentje even bijkomen met een kopje thee. Het gesprek komt op mijn gedachtegang, F houdt me (bewust of niet) een spiegel voor, waarom maak ik me zo druk, waarom denk ik zo veel, laat het los… En ja, ik vertrouw F volledig. Dat is niet het punt. Het zijn mijn eigen, preutse gedachten… en het niet durven loslaten.
En terwijl we zo zitten te praten en kletsen, pakt F een cane en bewerkt mijn borsten en bovenbenen. Ik kan nog steeds een stuk minder hebben dan normaal, maar het is goed zo. Hij stopt weer zijn duim en vingers in mijn mond en het enige wat ik wil, als ik bijna kokhalzend naar adem snak, is klein aan zijn voeten zitten.

’s Avonds thuis op de bank, verwarming lekker aan, dekentje, kopje thee erbij, ben ik me zo bewust van mijn eigen struggles; ik moet gewoon gaan loslaten, geen what if scenario’s bedenken, gewoon in het hier en nu leven en genieten… ik hoef geen verantwoording af te leggen als alleen aan mezelf. En ik wil zo graag naar mijn andere donkere, perverse kant, ik wil die ontdekken, toegeven aan, me vrij voelen…

F leidt en bepaalt, ik volg…ik vertrouw hem volledig, dus ik ga dat “ja maar” stemmetje in de hoek zetten (hoe ironisch…) en me overgeven en loslaten…

ver·trou·wen
het
1· het geloof in, het bouwen op iemands trouw
2· (politiek) de tot uiting gebrachte overtuiging van de volksvertegenwoordiging dat het regeringsbeleid met haar inzichten overeenstemt
3 · (overtuiging van) betrouwbaarheid

Het is zo’n simpel woord, maar het heeft zoveel betekenis. Ik ben helaas soms wat naief. Ik heb een te groot vertrouwen in de andere mens. Dat komt omdat ik zelf heel open en eerlijk ben en ik ga er daardoor vanuit dat anderen precies zo denken en handelen. Helaas, zo is het niet altijd.

Zoals eerder gemeld zou ik aankomende dinsdag een spelcontact hebben met J. Gisteren zat ik in een chat met een goede bdsm-vriendin. Zij was uiteraard heel blij voor me. Ze vroeg echter wel of ik toevallig al met anderen uit de bdsm-wereld over J. had gesproken. Wist ik zeker dat hij te vertrouwen was. Had ik misschien met een ex-sub van hem gesproken. Ik antwoordde negatief, maar gaf wel aan dat ik het nodige van zijn privé gegevens had. Dus het zou toch wel goed zijn. Ik weet waar hij woont, wat hij doet voor zijn beroep etc. Ze was wat sceptisch en vond het eigenlijk ook wel wat risicovol dat ik meteen bij hem thuis had afgesproken.

Omdat ik nog steeds het volste vertrouwen in J. had, heb ik hem gewoon een mail gestuurd met de vraag of hij een naam van een sub kon doorgeven waar ik contact mee zou mogen opnemen. Zijn reactie was dat hij het niet zag zitten om ex-subs hier bij te betrekken. Hij wilde die er niet mee lastig vallen. Het was tenslotte toch een kwestie van vertrouwen. Ik wist toch alles van hem. Hij zou toch wel gek zijn iets te doen wat ik niet wilde of zo? Waar was ik bang voor? Dat hij me zou opsluiten of zo? Dingen doen die ik niet wilde?
Niet helemaal de reactie die ik had verwacht moet ik eerlijkheidshalve toegeven. Even later kwam J. online in MSN en hebben we er nog even over gesproken. En ik accepteerde zijn uitleg. Ik vertrouwde hem tenslotte.
Toch stuurde ik zijn reactie via mail naar 2 mensen die ik ken binnen de bdsm-wereld. Van wie ik weet dat ze het allerbeste met me voor hebben, voor wie ik door het vuur zou gaan als het nodig mocht zijn. Die mij koesteren omdat ik mezelf ben.
Hun reactie was echter niet positief. Ze vonden het toch ietwat verdacht en raadde me met klem aan om toch wat voorzichtiger te zijn. Toch te kijken of ik misschien wat meer te weten kon komen. Op een andere manier een check kon doen. Ik geef tenslotte mijzelf compleet over aan de handen/ideeën/grillen/wensen van een dominant. Wat als ik nou straks in de boeien sta, niets meer kan doen en hij gaat een grens over en luistert niet naar mijn stopwoord. Dan is het te laat, dan is er geen weg meer terug. Natuurlijk kan ik nadien aangifte doen, kan ik hem zwartmaken in zijn beroep of wat dan ook. Maar dat neemt de schade die mij op dat moment is toegedaan niet meer weg.

Ja maar, waren nog mijn woorden. Ik heb hem toch gezien, we hebben onwijs leuk email contact, sturen leuke sms-jes, hebben gezellige gesprekken in MSN. Zou iemand zoveel tijd steken om het daarna compleet te verkloten……
Ja was het antwoord van beide personen. We kennen helaas de verhalen uit deze wereld. En vooral beginnende subs zijn hier de dupe van. Juist omdat ze de verhalen nog niet kennen en omdat ze nog niet veel ervaring hebben. Juist omdat ze nog zo goed van vertrouwen zijn.

Bij thuiskomst tref ik een mail in mijn inbox met de vraag of ik het durf om die avond een kop koffie te komen drinken bij hem thuis zonder dat er ook maar iets bdsm-achtigs gebeurt. Het maximale is een zoen, verder niets. Meer vertrouwen kan hij me niet bieden. En dan knapt er even iets in me. Waarom moet ik compleet investeren, waarom komt hij me niet halverwege tegemoet? Mijn vraag is toch niet zo vreemd?
Dus stuur ik hem een mail terug met de vraag of hij 1 naam van 1 sub aan mij durft te geven. De email wisseling die daarop volgt zal ik jullie onthouden. De mailtjes stromen binnen, niet altijd even aardige mailtjes. Maar zeker mailtjes die geen respect meer tonen voor mijn gevoel. Die mij proberen te manipuleren. Die mij doen denken dat ik gek ben, dat ik degene ben die niet te vertrouwen is. En hoe meer mailtjes er komen, hoe meer ik in mijn schulp kruip, hoe meer ik mezelf de schuld geef. Maar ook hoe angstiger en banger ik word. De mailtjes zijn duidelijk, hij laat het er niet bij zitten…… Er worden overdreven veel uitroeptekens en hoofdletters gebruikt, wat overeen komt met schreeuwen. Ik heb pijn, ik ga kapot. De telefoon rinkelt om de haverklap, maar ik neem niet aan. De voicemail berichten zijn helaas ook niet zo vriendelijk meer.
Ik praat er nog over met een 3e persoon. En ook hij steunt me in mijn keuze die ik inmiddels heb gemaakt. Ik ga hier niet meer op in.

Ik zet mijn telefoon uit, klap de laptop dicht en huil mezelf in slaap. Gelukkig kan ik nog vrij goed slapen gedurende de nacht, alleen als ik opsta is de hele situatie wel het eerste waar ik aan denk. Als ik mijn laptop open klap en mijn mail bekijk, zie ik dat ik nog diverse mailtjes heb gekregen en nu ben ik er echt helemaal klaar mee. Ik heb 1 simpele vraag gesteld. En daar is een beerput door opengetrokken. Als 1 zo’n simpele vraag al tot zulke heftige, emotioneel zwaar beladen reacties leidt, dan wil ik niet weten wat er gebeurt als ik een keer het stopwoord moet gebruiken. En dan ga ik nog steeds uit van het goede in deze persoon en dat hij niet in gedachten had om ergere dingen uit te voeren…… Ik wil er niet eens aan denken……

Mijn vertrouwen is geschaad. Dit zal zijn plekje moeten krijgen. Ik was kinderlijk naief en heb geloofd in mooie woorden. Mijn antenne om dit soort signalen zelf op te pikken moet ik nog meer ontwikkelen. Gelukkig heb ik nu de fantastische steun gehad van K., G. en E. En ik wil hen dan ook mega bedanken voor het feit dat zij er voor mij waren/zijn.

Eén ding is mij heel erg bijgebleven uit de mailwisseling en dat is het mailtje waar deze tekst in voor komt: “Ooit kom je er achter dat je ongelijk had, helaas heb je dan niet meer het lef mij te mailen, story of my life. Ik heb dit al zo vaak meegemaakt namelijk.”
En met dat in mijn achterhoofd houdend, weet ik dat ik echt de juiste keuze heb gemaakt. Ik heb mezelf behoed voor erger……