Zoals gisteren, tijdens de impactsessie met AndereHan.
Ik had zelf aan hem gevraagd of hij zin had om te zwepen. Heel bewust.
Ik wist dat ik het nodig had.
En toch… zodra de eerste slagen vielen, voelde ik een interne strijd loskomen. Niet in woorden, maar in reflexen, in spanning, in het niet helemaal kunnen zakken.
Alsof twee delen van mij tegenover elkaar stonden: de helft die verlangt, en de helft die bang is om precies dat verlangen te ontvangen.
Vloekend, stampend, boos kijkend, met de tranen in mijn ogen… en toch weer terug stappen naar de plek waar hij me kan raken. Die onzichtbare stip op de grond, die me keer op keer toch weer aantrekt…

Later, toen we erover appten, verwoordde hij het eigenlijk precies goed:

“Je hebt iets nodig wat je kennelijk ook heel veel moeite kost om te ontvangen. Omdat zachtjes niet voldoende is. Dat is een diabolische strijd tussen je twee duiveltjes.”

En dat is het.
Ik heb het nodig: de zwepen, de impact, de intensiteit.
Niet als spelletje of kink-vlaag, maar omdat het ergens raakt waar ik anders niet bij kom.
Het ordent me. Het opent me. Het brengt me terug in mijn lichaam.

Maar gisteren was het extra pittig.

De bamboe cane op de voorkant van mijn bovenbenen, die messcherpe klappen die je niet alleen voelt, maar die je vangen, waarvan je dubbel klapt en bijna door je hoeven zakt.
De rubberen bullwhip, niet alleen het wrappen, de spanning om mijn huid… maar ook het bullen met de whip. Godver, dat doet pijn.
Die rauwe, pure, nietsontziende pijn die alles even stilzet.
En dan ook nog die zweep om mijn nek wrappen…
Eeks.
Eng.
Maar ook precies dat randje waar vertrouwen en spanning elkaar raken.

En ergens tussendoor merkte ik dat ik minder kon hebben dan normaal.
Dat mijn lijf eerder protesteerde, dat mijn hoofd minder snel losliet.
En dat vond ik lastig.
Niet omdat het “minder” was, iedere dag is anders en het doet ook gewoon fokking veel pijn, maar omdat het me confronteerde met wat ik mis.

Want hoe fijn, veilig en warm het ook is met AndereHan, of met E., R. en de anderen die ik vertrouw…
er mist iets. Ik mis een D. Een dynamiek.
Die laag waar pijn betekenis krijgt, waar impact niet alleen impact is, maar onderdeel van een wij.
Van richting, van plaats, van rol. Mijn rol als submissive, als slavin…

Misschien maakt dat het soms moeilijker.
Misschien maakt dat het soms juist intenser.

En toen kwam het moment waar alles kantelde. De slag die zorgde dat ik in elkaar zakte en niet meer op kon staan.
Ik zat op de grond, geknield, gebroken.
AndereHan streek met iets zachts over mijn rug en dat was de druppel die de emmer verder liet overlopen.
De scheur in het pantser.
De stortvloed aan tranen.
Onbedaarlijk, rauw, niet mooi, maar eerlijk.
Alles eruit.
Alles wat vastzat.
Ik mocht daar zijn.
Klein, schokkend, met mijn hoofd op zijn schoot.
Veilig.
Zonder strijd.

En precies dat is waarom dit vooruitgang is.
Omdat het niet meer gaat over vasthouden aan wat ooit was, maar over durven voelen wat er nú is.
Over openstaan voor wat komt.
Over vertrouwen dat ik steeds meer word wie ik ben.

Ik ben sterker dan ik soms denk.
Ik kom er wel.
En die lieve D?
Die vindt mij vanzelf.

Misschien precies op het moment dat mijn twee duiveltjes eindelijk even rustig zijn.

We begonnen met ipponawa. Ogenschijnlijk eenvoudig, maar juist daardoor zo confronterend eerlijk. Zodra het eerste stuk touw mijn huid vond, voelde ik hoe mijn lichaam zich overgaf aan het moment. De blinddoek ging om, het geluid werd zachter, en ik zakte in dat kleine universum dat alleen bestaat tussen twee mensen die volledig aanwezig zijn.

En toen kwamen de emoties. Niet als een golf die overspoelt, maar als druppels die langzaam door een scheurtje naar buiten sijpelen. Ik voelde ze opkomen vanuit een plek die ik lang had dichtgehouden. Onder de blinddoek liepen ze stilletjes over mijn wangen, warm, langzaam, bijna opgelucht. Er hoefde niks opgelost of verstopt te worden; het mocht er zijn. Dat alleen al voelde als een cadeau.

Rigger71 was niet altijd zacht in zijn touw. Soms scherp, soms uitdagend, soms precies dat prikkelende randje dat iets openzet. Maar juist die combinatie, intens en toch met zorg gedragen, maakte dat ik die emoties kon toelaten. Het voelde alsof ik letterlijk kon ademen door wat ik al die tijd had vastgehouden.

Na de ipponawa namen we de tijd om te praten, te voelen, te landen. Dat stille nabesef, dat rustig terugblikken… dat is voor mij misschien wel het meest waardevolle. Daar ontstaat de echte verbinding. Niet in de knopen, niet in de houdingen, maar in wat er overblijft wanneer de touwen even stil hangen en je alleen maar mens bent, samen.

En daarna… ja, toen kwam “de straf”. Sinds we de workshop minimalistic sadistic rope hebben gevolgd (ik als bunny) heb ik zelf als rigger een bepaalde predicament tie ook toegepast op een paar modellen. Tot groot (on)genoegen van Suuz, SubRivia en ilsjuhh, die mijn newfound “kindness” mochten ervaren. Rigger71 vond dat ik dat dus maar even terug moest voelen. En eerlijk? Ik genoot er stiekem van. Niet alleen van de uitdaging op zichzelf, maar van het speelse evenwicht, de wederkerigheid, het plezier van elkaar spiegelen. Een soort dans waarin we elkaar feilloos aanvoelen.

We sloten de avond af met een tenshi suspension, gecombineerd met een mermaid tie op mijn bovenbenen. De tenshi was pittig. Mijn spieren trilden, mijn adem stokte soms even, en toch voelde ik me gedragen in elke stap. Het was leerzaam, uitdagend, en op een heel diepe manier verbindend. Er was geen haast, geen doel dat gehaald moest worden, alleen het moment, het proces, de aandacht.

Wat deze avond zo bijzonder maakt, is de kwaliteit van nabijheid die erin ontstaat. Het is intiem op een manier die moeilijk uit te leggen is. Niet plat, niet fysiek in de voor de hand liggende zin, maar op een gelaagde manier die ergens onder de huid kruipt en daar zacht blijft nagloeien. Een intimiteit die gaat over durven zakken in jezelf terwijl iemand anders je ziet en vasthoudt, precies zoals je bent.

Ik ging naar huis met een lichaam dat nog nasidderde van het hangen, wangen die nog warm voelden van tranen die eindelijk mochten vallen, en een hart dat voller was dan toen ik binnenkwam.

Avonden zoals deze zijn zeldzaam.
En ik koester ze.
Ik koester ons.

Bij aankomst een warm onthaal en ik krijg een extra knuffel van @violetgreen. De tranen staan inmiddels in mijn ogen. Als ze even de tijd heeft, nodigt ze me uit om te gaan zitten en te praten. Het is fijn om mijn verhaal te delen, de tranen er te laten zijn en gewoon te zitten in het moment.
Het geeft me in ieder geval net voldoende energie om toch mijn touwtjes erbij te pakken. Niet om geknoopt te worden door iemand, of om zelf iemand te gaan knopen, maar gewoon zelf wat met touwtjes te gaan doen. Ik loop naar een dikke mat achter in de zaal…

De rest heeft @Spyral zo mooi omschreven op Fetlife, dat ik liever haar woorden hier kopieer, zodat ze altijd behouden blijven voor mezelf.

Je zat met je gezicht naar de muur op een van de dikke zachte matten. Afgekeerd van iedereen, je droeg zelfs een blinddoek zodat er ook geen visuele prikkels binnen konden komen. Je had je touw binnen handbereik om je heen liggen. We lieten je met rust, zoals dat hoort op een rope jam. Dit was jouw sessie, jouw moment voor jezelf.
Ik zat schuin achter je op een van de ongemakkelijke houten bankjes langs de kant van de muur. De zaal was gevuld met stellen die aan het knopen waren, heerlijk om naar te kijken. Van jou zag ik eigenlijk alleen je rug. Feitelijk was jij het minst interessant om te bekijken, je was niet bezig met een ingewikkeld patroon op je lijf, of een moeilijke houding. Geen suspensie en geen interactie met een knooppartner. Toch bleef mijn blik voornamelijk op jou gericht. Want ik kon aan de kleine bewegingen in je rug en de manier waarop je het touw om je taille aantrok precies zien wat er met je gebeurde.
Je blinddoek zorgde er niet alleen voor dat je niet werd afgeleid door visuele prikkels, maar dwong je ook om het touw volledig te voelen. De structuur op zichzelf, en hoe het contact maakte met je huid. Contact met jezelf, daardoor. De druk van het touw bracht emoties naar boven en je gaf je eraan over. Ik zag afwisselend de spanning en ontspanning in je rugspieren en ik wilde dat ik er een foto van kon maken, maar bedacht me later dat dat geen enkele zin zou hebben. Dit soort overgave is nooit zichtbaar op beeld. Je kan er ook niet voor poseren. Sterker nog, als je zou weten dat er foto’s van je gemaakt werden dan zou je je niet zo volledig en intens over kunnen geven.
Dit is die onzichtbare, niet te vangen en nauwelijks uit te leggen magie van het Zelfknopen. Ik mocht het dankzij jou een keer van buitenaf bekijken.
En zoals je daar zat vond ik jou het allermooist.

Ontroerd door deze mooie woorden, die zo goed beschrijven hoe het voor mij was. Mijn blinddoek heeft vele tranen opgevangen, maar zorgde inderdaad voor het in mezelf kunnen keren, in mijn eigen wereldje en de touwen om mijn lijf, soms straks, soms mijn adem benemend, maar wel in alle rust. Het was fijn om zo bezig te zijn en voor mezelf te zorgen. Selfcare…

De sessie met mezelf gaf me voldoende energie om daarna toch nog even te kijken of ik mezelf op z’n kop kon hangen. Al eerder het eea geprobeerd, maar nog niet echt gelukt. Een andere methode bedacht en met deze is het zowaar gelukt!!! Zo happy mee! Nu verder verfijnen, want de touwen zaten nog niet helemaal netjes enzo. Maar goed. Gisteren bij het Try and Play feestje nog een keer geprobeerd (met een extra borstharnas erbij voor de veiligheid – zo boven die stenen vloer… ). En ook nu ging ie super goed.

Toch bleef het bij me kriebelen. Ik had het aangedurfd om het op de wishlist te zetten. Waarom dan niet de volgende stap zetten met iemand die ik ook vertrouw. En dus toch de stoute schoenen aangetrokken en gevraagd of AH een keer in alle rust thuis een naaldjewilde proberen bij me. Daar zei hij natuurlijk geen nee tegen. En ik weet dat ik in uitstekende handen ben bij hem. Hij heeft inmiddels veel mensen geleerd hoe ze moeten prikken. Hij weet wat hij doet. Hij is goed in kleine duwtjes geven, maar zal een echte grens altijd respecteren. Maar die moet dan wel duidelijk aangegeven worden…

Wat vond ik het spannend!!!! Samen met Boeikito (het aapje met boeien – dus omgedoopt tot Boeikito ipv Bokito) in mijn armen ben ik mijn angsten aangegaan. Eerst hele grote twijfel. Ik durf het niet, durf niet eens naar de naaldjes te kijken. AH haalt een kleintje uit de verpakking en laat zien dat hij die in zijn eigen been zet. Ja leuk, maar niet in die van mij…
Ga ik dit echt aan. Uiteindelijk een klein prikje en staat er een naaldje in mijn been. WTF….  Het is het kleinste, dunste naaldje in zijn assortiment. En toch… brrrrr…
AH zegt me te gaan liggen… Nee ik durf het niet… Maar ik stap ook niet van de massagetafel af. Daarmee eigenlijk aangevend, dat ik wel wil, maar ik vind het echt retespannend. Ik ga liggen, Boeikito in mijn armen, een snotterlapje voor mijn tranen. En daar gaat het eerste naaldje mijn been in. De naald prikt door mijn huid (ik voel het, maar het is niet mega pijnlijk), dan gaat ie een stukje onder mijn huid en dan moet ie natuurlijk weer naar buiten. Auw, dat voel ik wel. Ik zeg nu auw, maar was het echt zo pijnlijk? Nee, niet zoals een bullwhip om mij heen wrapt, en toch, maar toch… 
Ik durf niet te kijken. AH glijdt met zijn vingers over mijn huid. Ik voel zijn vinger, maar ben bang dat hij het naaldje raakt en dat er dan iets ergs gebeurt. Uiteindelijk durf ik te kijken en met mijn eigen vinger over de huid te wrijven waar het naaldje onder de huid zit. Heel vreemd… Je voelt het harde stukje staal onder de huid als een klein bobbeltje.

Nummer 2 en 3 volgen. Niet snel, maar in alle rust, iedere keer de tijd nemend dat ik weer rustig ben. Dat ik de volgende stap durf te zetten. Op mijn tempo, geen gehaast. Deze gaan goed.
En dan komt nummer 4. Ik voel de naald weer mijn huid ingaan en onder mijn huid doorgaan, maar dan moet ie er weer uit en dit keer doet het zeer… AUW! Fuck, dit is niet fijn! En de tranen vloeien rijkelijk. Hier ben ik zo bang voor, dit is felle, hele scherpe pijn en niet fijn! Maar het naaldje zit en er zitten nu 4 naaldjes op een rijtje in mijn been.
Uithuilen, bijkomen, weer op adem komen, en dan durf ik te kijken wat ik gewoon toch maar even gedaan heb! Er zitten gewoon fucking 4 naaldjes in mijn been!!!! En ik ben ook wel heel erg trots op mezelf! En weer biggelen er een paar tranen over mijn wangen.

Nu komt het moment dat de naaldjes er weer uit moeten. Het voelt niet heel prettig meer en deze 4 zijn genoeg voor nu. Ik durf weer niet te kijken als AH er 3 uit mijn been haalt. Het voelt weer heel raar. Maar ik ben blij dat ze eruit zijn. Totdat AH zegt dat ik de laatste zelf moet doen. Nee joh, doe niet zo gek, die ga ik niet uit mijn eigen been halen… Maar ook hier kost het even wat tijd, voordat heel voorzichtig mijn hand richting het naaldje gaat en ik ‘m heel rustig uit mijn been haal. Damn, wat ben ik mega super fucking trots op mezelf!!! De druppeltjes bloed ontstaan op mijn huid. Even wegdeppen met een tissue. Bij 1 naaldje is er een adertje geraakt en daar ontstaat een klein blauw plekje onder de huid. Net als dat ik wel eens had bij het bloedgeven als donor. Ik krijg een box van AH en een grote grijns op zijn gezicht. I did it!!!

Alhoewel… Er hebben wat traantjes gevloeid. Van angst, van pijn, van opluchting, van trots, gewoon van alles…. Dankjewel Han dat je met je vertrouwen, je rust, je grapjes, je afleidingsmanoeuvres en toch een heel voorzichtig duwen, mij over de angst drempel hebt geholpen! Ik weet nog steeds niet wat ik ervan moet vinden, maar ik heb het toch maar gewoon “even” gedaan! Zo ontzettend mega trots op mezelf!!!!!

AH zegt me nu maar op mijn buik te gaan liggen… Euh je gaat toch niet nog meer naaldjes doen en zeker niet op mijn rug hoor… Maar goed, ik draai me keurig netjes om en eigenlijk voordat ik er erg in heb, zitten er 20 naaldjes in mijn rechterbil. Ja af en toe voelde ik een speldenprik van het naaldje dat mijn bil in gaat. Ik schrik er af en toe van. Volgens AH ben ik aan het zogenaamde show-miepen. Ofwel miepen om het miepen, maar er is eigenlijk niets aan de hand. Maar goed, dit ben ik gewoon.
Hij laat me de foto’s zien die hij van mijn bil heeft gemaakt. Heel voorzichtig durf ik te voelen aan de 20 plastic dopjes die nu op mijn bil zitten. Raar idee dat er nu 20 naaldjes in mijn bil staan.
AH wil ze er in 1x uithalen, dus alle 20 tegelijk… Is ie wel wijs of zo, hij maakt het echt steeds gekker. Nee, doe maar gewoon 1 voor 1 eruit halen. Maar AH doet gewoon waar ie zelf zin in heeft en ineens trekt ie in 1x alle 20 naaldjes tegelijk uit mijn bil!!!

Ik ben trots op mezelf, heb gewoon toch iets van mijn wishlist voor 2025 gedaan! Deze kan ik afvinken. Of ik het vaker wil doen, dat weet ik nog niet. Ben er nog niet over uit of ik dit daadwerkelijk wel echt leuk vond. Of lekker of geil of wat dan ook. Het is een fucking mindfuck! Dat wel. Doet het extreem zeer, nee absoluut niet, maar een naaldje in / onder je huid steken, gewoon voor fun, zonder functioneel doel… Ik weet het nog niet…

Ik had al eens gesproken met Fabienne en ik las haar writings op Fetlife en uiteindelijk trok ik de stoute schoenen aan en stuurde Fabienne een berichtje met de vraag of een van haar gigolo’s wellicht een idee was voor mij… Ze was meteen enthousiast en vond dat ik dan echt bij Boris moest zijn. Na wat aarzelen, want man nu wordt het wel echt echt… stuurde ik ook Boris een berichtje. Na wat heen-en-weer appjes kwam er dan een datum… Na mijn verjaardag… Een cadeautje voor mezelf. Het voelde goed genoeg om het avontuur aan te gaan. Ik boekte een day-use hotelkamer bij Van der Valk Schiphol en de dagen konden afgeteld worden.

Af en toe even berichtje. Ik was best nerveus al… Ga ik dit echt doen? Een week vooraf werd het contact intensiever en stelde Boris me gelukkig wel echt op mijn gemak. Zijn appjes waren lief, vol aandacht en met de juiste woorden. En natuurlijk kan je dan zeggen ja duh, hij wordt er straks voor betaald, maar dat is het leuke. Het gaat niet eens om het geld, hij vindt het oprecht leuk om dames aandacht te geven, te verwennen en zich goed te laten voelen (dat kan ik nu achteraf met mijn hand op mijn hart wel zeggen). En ja, mijn onzekerheid werd groter hoe dichterbij de datum kwam… Sterker, de nacht vooraf slecht geslapen, om half 5 wakker geschrokken uit een nachtmerrie… Mijn hoofd was het scenario al aan het verwerken, maar wel met mijn eigen negatieve interpretatie ervan (want het kan toch niet anders dan dat het fout gaat…).

Als ik opsta hoef ik niet veel meer te doen dan mijn spulletjes in mijn tas te doen (heb geen idee wat ik aan moet trekken en omdat ik recentelijk wat ben aangekomen, voel ik me totaal niet happy in de lingerie die ik heb, dus er zitten meerdere setjes in mijn tas). Om half 10 stap ik in de auto en een half uur later draai ik het parkeerterrein op van het hotel. Bij de receptie doe ik net alsof het voor mij de normaalste zaak van de wereld is dat ik een day-use kamer heb geboekt. Ik vraag nog of de kamer een bad heeft en als de receptioniste bevestigend antwoord, maak ik een klein huppeltje…
De kamer is mooi, luxe en straalt voor mij rust uit. Het bad loopt vol, ik zet rustige muziek op en ik lees de laatste bladzijden van mijn boek uit. Daarna nog even lekker uitgebreid douchen en mijn haren wassen. Ik ben schoon en fris gewassen. Trek mijn blauwe babydolletje aan (dit is toch eigenlijk het enige waar ik me nu happy in voel), mijn jurk erover, hakken aan. Ik kijk in de spiegel en probeer de vrouw te zien die anderen zien. Mooi, aantrekkelijk, gewoon zoals ze is, met alle imperfecties die er mogen zijn. Ik blijf het moeilijk vinden…

In de brasserie even iets eten en het laatste uurtje afwachten. Boris appt dat hij onderweg is. Die heeft al gezegd dat ie ook samen onder de douche wil om mij lekker in te zepen… De salade is lekker en ik proef gelukkig ook alles. De minuten tikken af… Boris is onderweg… Ik kan niet meer terug… De zenuwen worden erger… Mijn hele lijf is gespannen. Ik weet dat mijn mond zich dan ook verwringt. Maar goed.
Als ik op de hotelkamer ben, en muziek wil opzetten (euh, wat ga ik eigenlijk voor soort muziek opzetten…), krijg ik een appje van Boris dat ie toch de laatste gang naar de kamer niet opkomt omdat ie geen pasje heeft. Dus mijn telefoon en de kamerkaart pakken en als ik de gang opstap, zie ik hem mij toch al tegemoet lopen. Hij is sneaky naar binnen geglipt, nadat er iemand anders naar buiten liep…

Als we op de kamer zijn, knuffelt ie me, kijkt me met zijn donkere ogen diep aan, houdt me even op een afstandje en zegt dat ik mooi ben… En de twijfel slaat toe bij me… Ik word onzeker, ja ja, natuurlijk zeg je dit nu…, kan die stem in mijn hoofd zich een keer koest houden ajb…
Op de vraag of ik gespannen ben, kan ik alleen maar bevestigend antwoorden en met alle liefde pakt Boris me vast, kijkt me nog eens diep in de ogen aan, kust me en zegt dat alles op mijn tempo gaat, dat ik mag aangeven wat ik wil, of juist niet, dat er niets moet en dat het OK is… het mag er zijn, ik mag er zijn…

En hij heeft me die middag liefde gegeven, omdat hij liefde genoeg heeft om te geven. Hij heeft me aandacht gegeven, ik heb me mooi gevoeld, vrij gevoeld om dingen te ervaren. Ik ben overladen met kusjes (kennelijk had ik het kusjespakket ook bijgeboekt… dat wist ik niet meer, maar Boris nog wel… ), ben gemasseerd, gestreeld, gekieteld, we hebben gelachen, gezoend, lichaam tegen lichaam, (wat is dat toch fijn) geknuffeld, en ja er was ook seks (als in piv), maar ook hier weer dusdanig dat ik verdronk in de donkere ogen van Boris die mij aankeken, terwijl hij in me kwam, het tempo wat opvoerde en weer alle tijd nam. Tijd om me weer te overladen met kusjes (had ik al gezegd dat Boris gek is op kusjes geven ), in zijn armen verstrengeld te liggen. Te lachen omdat we af en toe naar het toilet moeten, of echt even iets willen drinken, de kramp bij een van ons in een been of voet schiet (we zijn ook de jongste niet meer…), of gewoon omdat er veel lol is, er grapjes gemaakt worden, het ontspannen en fijn is.

En ik heb met regelmaat tranen gehad (nu rollen de tranen ook weer over mijn wangen als ik dit zit te typen), omdat ik overweldigd werd met liefde en aandacht, in alle tederheid en sensualiteit die ik nodig had, die ik zo heb gemist (en die ik door de afgelopen weken extra nodig had…). En mijn tranen werden dan weer liefdevol van mijn gezicht gekust. Het mocht er zijn, zonder oordeel…

IK mocht er zijn!

En ik heb me vrij gevoeld om te mogen ervaren, om alle liefde in me op te nemen, om te genieten. Om dat te nemen en te ontvangen wat ik nodig had. Om me geliefd te voelen, om me sexy te voelen, om me vrij te voelen. In alle rust en met alle sensualiteit en aandacht!

Na een heerlijke douche samen, uitchecken en in de auto stappen. Ik zet Boris af op Schiphol, geef hem een knuffel en stap met een grote glimlach op mijn gezicht terug in de auto. Op weg naar een vriendin, die natuurlijk alles wil weten. Maar weet je, ook hier heb ik niet echt verteld wat er precies is gebeurd deze middag. Want het gaat niet om wat er precies is gebeurd, het gaat om de liefde en aandacht in alle tederheid! En die heb ik in overvloed ontvangen!

Dankjewel Fabienne voor het uit de taboesfeer halen van een gigolo! Maar bovenal dankjewel Boris, voor alles wat je me hebt gegeven, voor de zachtheid die je me hebt gegeven, voor alles wat ik heb mogen ervaren! Het was mooi…. heel mooi…!!! Jij bent mooi! En je hebt me laten zien dat ik er mag zijn!

Nu 5 weken verder voel ik heel erge boosheid. Het andere uiterste. Boos op de stilte, boos op het er niet voor mij zijn, gewoon boos op alles. Maar het is ok. Ik mag dit voelen. Want dit heb ik niet verdiend…

Maar ik sta ook weer op de kant. Nog wel druipend van het water, nog nahijgend van de zware strijd om op de kant te klimmen. Als een verzopen kat…

Maar ik heb het gefikst, het is me gelukt, zonder hulp… Alleen, op eigen kracht! (en soms met een klein beetje hulp van een omstander die me de juiste richting op stuurde).

Ik kom er wel!!!!

RRC24 was voor mij een emotionele rollercoaster . Een lang weekend waarin ik mezelf op meerdere momenten ben tegengekomen. Waarin ik nog beter heb geleerd over mijn grenzen, maar bovenal ook mijn wensen heb durven uiten. Waarin ik heb gemerkt hoe mijn opvoeding, mijn hokjesgeest, mijn vastzitten in mijn hoofd me zo dwarszitten… Maar zodra ik durfde te gaan voelen, diep in mijn hart durfde te kijken, los durfde te gaan laten, werd ik overspoeld met warmte en met liefde. Heb ik mogen ervaren dat ik ben opgenomen in de groep, heb ik mezelf mogen zijn en heb ik gehuild, gelachen, geschreeuwd, gegiecheld, gepraat, ervaren en bovenal gevoeld. En dat laatste vind ik gewoon het allerbelangrijkste. Ik heb de warmte en liefde gevoeld van mensen die ik nog niet eerder heb ontmoet. Ik heb me gewaardeerd en geliefd gevoeld. Ik heb me veilig gevoeld om mezelf te mogen zijn, mezelf te uiten… En ja, het kostte me even wat tijd om dit toe te laten, maar het leverde me uiteindelijk prachtige momenten en diepe connecties op! En die zullen me voor altijd bijblijven.

Mijn bijzondere dank gaat uit naar H. voor het organiseren van dit evenement en voor S. voor haar speciale “care bear” skills. Dank vanuit de grond van mijn hart…
Maar natuurlijk een dankjewel aan alle lieve mensen die erbij aanwezig waren. Dankzij jullie is het een geweldig weekend geworden!
Dankjewel voor een first time ervaring van gecaned worden terwijl ik in een semi-suspension sta/hang. Dankjewel voor de heerlijke full-suspension die de nodige “oh’s” en “ah’s” uit mijn mond lieten komen, als er een touwtje ergens werd aangetrokken. Een dankjewel voor de zalige “sensuele spanking” die ik bij de veiling heb gewonnen. Ik heb de rillingen over mijn lijf gehad en een paar prachtige beurse/blauwe plekken eraan overgehouden. En een speciale dank voor het mogen ontvangen van mijn eerste tantra-massage. Wat een emoties kwamen er los… Dankjewel voor alle mooie connecties die zijn ontstaan tijdens verschillende oefeningen met verschillende mensen. Dankjewel voor alle lieve, warme knuffels en fijne woorden die ik van een ieder heb gehad.

Rogue Rope Camp 2024… you’re my first, you’re NOT my last, but you’re definitely my everything!!!
See you next year!!!

Ik heb een latex masker op met alleen een rond gat bij mijn mond. Ik kan niets zien. Meneer neukt me in mijn mond. Hard, geen genade, geen kans om op mijn manier adem te halen. Ik kokhals regelmatig en hoor dan alleen maar gegrijns van Meneer. Dit vindt ie leuk, hier geniet hij van. Ik ben alleen nog maar een fuck whole. Verder niets. Geen lieve woorden, geen aanrakingen, alleen maar zijn lul in mijn mond. En hij ramt stevig door. Niet zeuren, niet miepen. Heel even stopt ie om een tabs toelopende behoorlijk grote dildo erbij te pakken, die hij op de grond neerzet. Hij laat me erop plaats nemen. En gaat door met mijn mond neuken. Tot ik plots een beetje mijn evenwicht verlies en de dildo uit mijn kut schiet… En waar hij het vandaan haalt, weet ik niet. Maar meteen bijt ie me toe “kan je zelfs dat niet in je kut houden, wat kan je dan wel”… en ik voel me door de grond zakken. Ik probeer met mijn handen te zoeken waar de dildo is gebleven (ik zie immers niets), maar ik hoor meteen daarop “nee laat maar, nou hoeft het niet meer…” En ik hoor hem van me wegstappen… En het zijn niet alleen de woorden, maar het is ook de intonatie waarop ie het zegt. De scherpheid, de hardheid, de vlakheid, zonder emotie, of althans, zeker geen warme emotie… En ik breek… WTF, ik ben gedegradeerd tot fuck hole en zelfs dan kan ik het niet naar Meneer zijn zin maken…
Ik stort in elkaar en begin een partij onbedaarlijk te janken. Diepe uithalen, gesnotter, happen naar adem. Een huilbui waarbij het uit mijn tenen komt. Het duurt echt even voordat ik de toenadering van Meneer dan kan accepteren… ik wil alleen nog maar wegkruipen, verdwijnen van deze wereld. Ik breek op het moment van besef dat ik niets waard ben, maar een milliseconde later, als ik in janken uitbarst, is mijn hoofd leeg… Denk ik nergens meer aan, heb ik echt losgelaten… En het voelt voor mij alsof ik dan ook even nergens meer ben. Ik voel mijn lichaam niet meer, heb geen pijn of zo, heb geen gedachten. Alles is leeg en ik ben ergens in Niemandsland. Als Meneer me dan aanraakt, schrik ik me alleen maar kapot en schiet juist van hem af, alsof ik gestoken word door een wesp. Ik heb echt even tijd nodig om de emoties weer een beetje in goede banen te leiden en weer terug te keren naar het hier en nu. Meneer weet dat gelukkig inmiddels en laat me even rustig met mezelf zijn. Pas na een paar minuten kan ik zijn knuffels weer accepteren. Zijn knuffels, zijn lieve woorden, zijn armen om me heen, de strelingen over mijn lichaam, het dicht tegen hem aan drukken. Hierdoor bouwt ie me weer op, maakt ie me heel, maakt ie me weer sterk en krachtig!!!

Gezellig samen in bad, bijkomen van de intensieve dag, alles beetje laten bezinken, het warme water je laten omarmen en tijd voor een nagesprek. Heerlijk om zo samen na te genieten. Tijd voor elkaar!
We zitten in het warme water, de bruisbal is net opgelost in het water en kleurt het water lichtpaars. We lachen er om, het is gezellig. Ik speel een beetje met de lul van Meneer en even later trekt Meneer me naar zich toe en laat me bovenop hem zitten. Vind ik altijd een lastige positie, omdat ik dan min of meer leidend ben en daar heb ik wat moeite mee. Maar het duurt niet lang, of ik hoor de woorden “hup, omdraaien…” en nadat ie 3 keer in mijn kut gestoten heeft, duwt ie zijn lul plompverloren in mijn kont. Ik roep nog dat het zeer doet en probeer te “ontsnappen”, maar Meneer houdt me vast en ramt nog een keer dieper… Harder, dieper, wederom geen gezeur, geen gemiep… Al piep ik wel wat binnensmonds en staan de tranen even in mijn ogen… Kennelijk windt me dit wel heel erg op, want niet veel later kreun ik flink wat harder en dat is niet meer omdat ik pijn heb of het “vervelend” vind, maar omdat ik bijna klaar kom van deze ongenadige neukpartij in mijn kont.
Als Meneer genoeg heeft, laat ie zich weer in het warme water zakken. Hij zegt me om ook weer lekker te gaan zitten. Om me niet veel later over zijn lul heen te trekken met mijn mond. Ik pijp hem en geniet even van “mijn momentje”. Dit vind ik leuk om te doen, hier geniet ik van, hier heb ik even de controle… Yeah right, dacht ik dat echt… Ik word op mijn knieën gesommeerd en Meneer ramt zijn lul weer hard in mijn mond. Hij neemt de controle over, bepaalt hoe diep, hoe hard, hoe ver, wanneer ik adem haal… en ik begin weer te kokhalzen… En hoe meer ik geluiden maak dat ik het lastig heb, hoe meer Meneer geniet. En hoe vaker ik begin te kokhalzen, naar adem snak en begin te sputteren… hoe meer ik Meneer trigger en hoe harder en dieper hij mijn mond neukt… tot het moment dat ik daadwerkelijk over mijn nek ga… Maar 1 keer is niet genoeg… hij gaat nog even door… en pas nadat ik voor een tweede keer over mijn nek ga, en het badwater inmiddels is gevuld met mijn kots en ik een hoopje ellende ben, pakt ie me vast, helpt me uit het bad te stappen en zet me onder de douche… Alwaar mijn tranen met het douchewater wegstromen…

De dag na ons spel is het gezellig samen met S. ontbijten, we gaan met z’n drieën naar een edelstenen winkeltje en S. en ik gaan boodschappen doen voor het avondeten. Het is een leuke, toffe, gezellige zaterdag. In de avond smikkelen we van alle hapjes, liggen met z’n drieën op de bank een film te kijken, waarbij ik af en toe even lekker tegen Meneer aan kan kruipen. Samen zijn zonder dat er verder iets gebeurt. Als ik uiteindelijk naar boven loop om te gaan slapen, loopt Meneer nog even met me mee. Hij stopt me altijd even lief onder de dekens en geeft normaal een nachtzoentje. Dit keer niet…
Hij vingert me vrij snel, tot ik bijna spuitend klaar wil komen en stopt dan ineens, gebiedt me me om te draaien en op mijn knieën te gaan zitten, ass up, face down… En voordat ik er erg in heb, ramt ie keihard zijn pik in me en neukt me. Maar zo snel als dit begonnen is, zo snel houdt het ook weer op. Hij loopt weg, zonder verder iets te zeggen… Ik blijf zeker zo 5 minuten in deze houding achter op het bed, vertwijfeld, leeg in mijn hoofd, even weg van de wereld… Als ik weer een beetje bij kom, besef ik me enerzijds dat ik er alleen ben voor de pleziertjes van Meneer, maar ook dat ik nu achterblijf met een mega geil gevoel, die niet tot uitdrukking komt verder. Ik ben slechts een “gebruiksvoorwerp” en krijg geen ontlading van mijn eigen geile gevoel… Het duurt dan ook lang voordat ik de slaap te pakken heb, kan mijn draai niet vinden en de tranen staan in mijn ogen. En toch is dit ook wat ik graag wil… Ik ben er immers voor zijn genot, en haal daar juist mijn kracht en voldoening uit (na een tijdje…).
De dag erna maakt S. nog een opmerking dat ik best een speeltje had kunnen pakken op zolder, er ligt immers genoeg. Maar dit komt niet eens in mijn gedachten op… En anderzijds zou het voor mij ook echt als een soort “verraad” betekenen richting Meneer. Ik ben er immers voor zijn plezier en niet voor het mijne. Hoe klote ik me daarna ook voel…

Dankjewel lieve Meneer!!! Heb weer genoten van onze dag, het weekend samen. Met naast ons intensieve spel, ook het gezellig samen op pad zijn, de fijne gesprekken die we hebben. Het geeft ons de inzichten in elkaar die we nodig hebben om ons spel te kunnen spelen. En ook al durf ik nog niet al mijn diepste geheimen prijs te geven, weet dat die vanzelf wel gaan komen… Mijn lijf behoort immers aan jou en als goed slavin is het mijn plicht om al mijn fantasieën, gevoelens, behoeften en limieten zonder aarzeling aan mijn Meneer mede te delen. Dat kost alleen nog even wat tijd…