Afgelopen zaterdag was ik bij de ropejam van Utrecht-Rope in Leerdam. Altijd gezellig, warm en gewoon tof. Dit keer twijfelde ik onderweg of ik wel door moest rijden. Ik had de dag ervoor een hele pittige sessie bij de psycholoog gehad. Een onrustige nacht gehad en ik merkte dat ik niet echt de energie had om te knopen. Waarom dan naar een ropejam gaan. Maar goed, ik was eigenlijk al te ver doorgereden, waardoor teruggaan langer zou zijn dan doorrijden.
Bij aankomst een warm onthaal en ik krijg een extra knuffel van @violetgreen. De tranen staan inmiddels in mijn ogen. Als ze even de tijd heeft, nodigt ze me uit om te gaan zitten en te praten. Het is fijn om mijn verhaal te delen, de tranen er te laten zijn en gewoon te zitten in het moment.
Het geeft me in ieder geval net voldoende energie om toch mijn touwtjes erbij te pakken. Niet om geknoopt te worden door iemand, of om zelf iemand te gaan knopen, maar gewoon zelf wat met touwtjes te gaan doen. Ik loop naar een dikke mat achter in de zaal…
De rest heeft @Spyral zo mooi omschreven op Fetlife, dat ik liever haar woorden hier kopieer, zodat ze altijd behouden blijven voor mezelf.
Je zat met je gezicht naar de muur op een van de dikke zachte matten. Afgekeerd van iedereen, je droeg zelfs een blinddoek zodat er ook geen visuele prikkels binnen konden komen. Je had je touw binnen handbereik om je heen liggen. We lieten je met rust, zoals dat hoort op een rope jam. Dit was jouw sessie, jouw moment voor jezelf.
Ik zat schuin achter je op een van de ongemakkelijke houten bankjes langs de kant van de muur. De zaal was gevuld met stellen die aan het knopen waren, heerlijk om naar te kijken. Van jou zag ik eigenlijk alleen je rug. Feitelijk was jij het minst interessant om te bekijken, je was niet bezig met een ingewikkeld patroon op je lijf, of een moeilijke houding. Geen suspensie en geen interactie met een knooppartner. Toch bleef mijn blik voornamelijk op jou gericht. Want ik kon aan de kleine bewegingen in je rug en de manier waarop je het touw om je taille aantrok precies zien wat er met je gebeurde.
Je blinddoek zorgde er niet alleen voor dat je niet werd afgeleid door visuele prikkels, maar dwong je ook om het touw volledig te voelen. De structuur op zichzelf, en hoe het contact maakte met je huid. Contact met jezelf, daardoor. De druk van het touw bracht emoties naar boven en je gaf je eraan over. Ik zag afwisselend de spanning en ontspanning in je rugspieren en ik wilde dat ik er een foto van kon maken, maar bedacht me later dat dat geen enkele zin zou hebben. Dit soort overgave is nooit zichtbaar op beeld. Je kan er ook niet voor poseren. Sterker nog, als je zou weten dat er foto’s van je gemaakt werden dan zou je je niet zo volledig en intens over kunnen geven.
Dit is die onzichtbare, niet te vangen en nauwelijks uit te leggen magie van het Zelfknopen. Ik mocht het dankzij jou een keer van buitenaf bekijken.
En zoals je daar zat vond ik jou het allermooist.
Ontroerd door deze mooie woorden, die zo goed beschrijven hoe het voor mij was. Mijn blinddoek heeft vele tranen opgevangen, maar zorgde inderdaad voor het in mezelf kunnen keren, in mijn eigen wereldje en de touwen om mijn lijf, soms straks, soms mijn adem benemend, maar wel in alle rust. Het was fijn om zo bezig te zijn en voor mezelf te zorgen. Selfcare…🫶♥️
De sessie met mezelf gaf me voldoende energie om daarna toch nog even te kijken of ik mezelf op z’n kop kon hangen. Al eerder het eea geprobeerd, maar nog niet echt gelukt. Een andere methode bedacht en met deze is het zowaar gelukt!!! Zo happy mee! Nu verder verfijnen, want de touwen zaten nog niet helemaal netjes enzo. Maar goed. Gisteren bij het Try and Play feestje nog een keer geprobeerd (met een extra borstharnas erbij voor de veiligheid – zo boven die stenen vloer… 🫣). En ook nu ging ie super goed.
