Sommige avonden komen zacht binnen en blijven hard hangen. Niet omdat ze luid of spectaculair zijn, maar juist omdat ze iets aanraken dat meestal verborgen blijft. Afgelopen dinsdag was zo’n avond met Rigger71. Een avond die zich niet alleen in mijn lichaam afspeelde, maar ergens in de fijnere laag daaronder. In stilte, in adem, in aanwezigheid.
We begonnen met ipponawa. Ogenschijnlijk eenvoudig, maar juist daardoor zo confronterend eerlijk. Zodra het eerste stuk touw mijn huid vond, voelde ik hoe mijn lichaam zich overgaf aan het moment. De blinddoek ging om, het geluid werd zachter, en ik zakte in dat kleine universum dat alleen bestaat tussen twee mensen die volledig aanwezig zijn.
En toen kwamen de emoties. Niet als een golf die overspoelt, maar als druppels die langzaam door een scheurtje naar buiten sijpelen. Ik voelde ze opkomen vanuit een plek die ik lang had dichtgehouden. Onder de blinddoek liepen ze stilletjes over mijn wangen, warm, langzaam, bijna opgelucht. Er hoefde niks opgelost of verstopt te worden; het mocht er zijn. Dat alleen al voelde als een cadeau.
Rigger71 was niet altijd zacht in zijn touw. Soms scherp, soms uitdagend, soms precies dat prikkelende randje dat iets openzet. Maar juist die combinatie, intens en toch met zorg gedragen, maakte dat ik die emoties kon toelaten. Het voelde alsof ik letterlijk kon ademen door wat ik al die tijd had vastgehouden.
Na de ipponawa namen we de tijd om te praten, te voelen, te landen. Dat stille nabesef, dat rustig terugblikken… dat is voor mij misschien wel het meest waardevolle. Daar ontstaat de echte verbinding. Niet in de knopen, niet in de houdingen, maar in wat er overblijft wanneer de touwen even stil hangen en je alleen maar mens bent, samen.
En daarna… ja, toen kwam “de straf”. Sinds we de workshop minimalistic sadistic rope hebben gevolgd (ik als bunny) heb ik zelf als rigger een bepaalde predicament tie ook toegepast op een paar modellen. Tot groot (on)genoegen van Suuz, SubRivia en ilsjuhh, die mijn newfound “kindness” mochten ervaren. Rigger71 vond dat ik dat dus maar even terug moest voelen. En eerlijk? Ik genoot er stiekem van. Niet alleen van de uitdaging op zichzelf, maar van het speelse evenwicht, de wederkerigheid, het plezier van elkaar spiegelen. Een soort dans waarin we elkaar feilloos aanvoelen.
We sloten de avond af met een tenshi suspension, gecombineerd met een mermaid tie op mijn bovenbenen. De tenshi was pittig. Mijn spieren trilden, mijn adem stokte soms even, en toch voelde ik me gedragen in elke stap. Het was leerzaam, uitdagend, en op een heel diepe manier verbindend. Er was geen haast, geen doel dat gehaald moest worden, alleen het moment, het proces, de aandacht.
Wat deze avond zo bijzonder maakt, is de kwaliteit van nabijheid die erin ontstaat. Het is intiem op een manier die moeilijk uit te leggen is. Niet plat, niet fysiek in de voor de hand liggende zin, maar op een gelaagde manier die ergens onder de huid kruipt en daar zacht blijft nagloeien. Een intimiteit die gaat over durven zakken in jezelf terwijl iemand anders je ziet en vasthoudt, precies zoals je bent.
Ik ging naar huis met een lichaam dat nog nasidderde van het hangen, wangen die nog warm voelden van tranen die eindelijk mochten vallen, en een hart dat voller was dan toen ik binnenkwam.
Avonden zoals deze zijn zeldzaam.
En ik koester ze.
Ik koester ons.
