En dan is het zondag. In de ochtend leid ik nog een natuurexcursie en daarna snel naar huis, douchen, broodjes smeren en in de auto op weg naar Lelystad. In mijn tas mijn nieuwe jurkje (en ook mijn oude setje als backup – na de vorige keer Try & Play zo blij dat ik voortaan altijd 2 setjes in mijn tas – je weet maar nooit wat er met het ene gebeurt…) en 2 paar hakken. Bij het omkleden twijfel ik nog, zal ik maar gewoon mijn oude setje aan doen… Maar lief dinnetje wil graag mijn nieuwe jurk zien, dus dan toch maar aantrekken. Haar reactie is dolenthousiast! En ik word er alleen maar onzekerder van.
Maar goed, ik hou de jurk aan, doe mezelf het chokertje om, trek mijn “makkelijke” hakken aan en loop naar binnen… En ja, ik weet het, het is misschien onzin, ja ik zie er voor mijn leeftijd nog best wel appetijtelijk uit, en toch… ik ben gewoon fucking onzeker… Waarom dan toch zo’n opvallend jurkje aan doen…? Omdat ik uit mijn comfortzone wil stappen. Omdat je alleen maar kan groeien als je af en toe dingen doet die (beetje) buiten je comfortzone liggen…

Als ik even later met E. sta te praten, die me een beetje staat te pesten en ik een stapje achteruit doe, kom ik vast te zitten met mijn hak in een afvoerrooster. Damn…, bandje losmaken, schoen uit en ik probeer de hak eruit te trekken. Dat lukt, maar natuurlijk blijft het uiteinde van de hak (het hakje zelf) in het rooster achter… En dus kan ik deze schoenen niet meer dragen. “Gelukkig” heb ik nog een paar andere bij me, alleen zijn die een tikkeltje hoger en zitten iets minder comfortabel (al staan ze wel beter bij het jurkje, omdat ze van lak zijn). We hebben het maar zwaar als subs… Een drankje en even wat kletsen.
Maar er is geen tijd om mijn drankje op te drinken. E. neemt me mee, neemt mijn drankje af, vraagt op welke plek ik wil staan (met wat meer of minder koele lucht… nou doe maar wat minder, anders beetje te koud….) en kijkt me aan met een blik van “waar wacht je nog op”. Ok, ok, ik doe mijn jurkje wel uit. “Kousen ook?”, vraag ik nog. Maar dat is niet nodig. Ik wil klaar gaan staan, maar E. vraagt nog aan me of ik wil dat “die” stuk geslagen wordt… en wijst op mijn rode string… Euh, nee, shit, ok, die moet dus ook uit… ok, ok…

Allereerst “warmt” ie me op met een superzacht fluffy “zweep”ding… Echt, alsjeblieft… blijf uit mijn buurt met zo’n akelig ding. Ik weet zo niet wat ik daar mee moet. Zacht strelen, beetje “slaan”, maar dat voel ik toch helemaal niet, anders dan dat het zacht is voor mijn huid… De rillingen lopen over mijn rug. ieeek….!!!! Eerst wat opwarmen met de floggers. Daarna voel ik verschillende zwepen (weet natuurlijk niet meer wat…). De een venijniger dan de ander. Een drakentong (die heeft kennelijk de meeste strepen veroorzaakt), een singletail, bullwhip, korte en langere. Waar alleen mijn voorkant mee geraakt wordt, of ook die echt om me heen wrappen. Met 1 tegelijk of ook wel met 2 tegelijk (zoals de signal whips). Ik “dans”, spring af en toe, stampvoet een paar keer. Kijk E. aan, zucht af en toe diep om de slagen te incasseren, krijg een glimlach op mijn gezicht, tikje uitdagen, dit kan wat harder… oef, die kwam pittig binnen… Ik stap opzij, wrijf over mijn zere plekken, maar stap toch weer terug op mijn denkbeeldige stip. De zwepen worden afgewisseld. E. vraagt nog welke ik wil… Euh, ja dat weet ik toch niet… euh, die keuze kan ik niet maken… euh, die keuze wil ik niet eens maken…, euh, ik kan niet meer zo helder denken, weet ik veel…

Ik had met mezelf afgesproken dat ik goed op mijn eigen grenzen zou letten. Moeilijk, maar ik moet het gaan leren als ik met onbekenden wil spelen die mij (nog) niet zo goed kunnen lezen en weten wanneer het eigenlijk genoeg is. Dus opletten hoe ik reageer, wanneer komt er verandering. Zolang als ik E. nog aan kan kijken en ik nog een glimlach op mijn gezicht heb en misschien zelfs wel wat ondeugend uit mijn ogen kijk (geen idee of ik dat deed hoor, maar dat gevoel had ik wel…) gaat het goed.
Maar toen hij zijn zware, grote, dikke Russische bullwhip pakte, die zo heavy om mij heen wrapte, merkte ik dat er een verandering kwam. Ik keerde me in mezelf, kreeg een droge mond en begon wat te zweven. Ik ging kennelijk naar mijn max toe. En net voordat ik het wilde gaan aangeven (maar ja, ik kan nog best wel een paar slagen meer incasseren toch…) wrapt E. de bullwhip zo hard om me heen en trekt me met de bullwhip om me heen zo naar hem toe, dat ik wankelend tegen hem aan stap. En op het moment dat ie een arm om me heen slaat, “breek” ik. Het was duidelijk genoeg… Op het bed in de hoek kan ik met een dekentje om me heen, even bijkomen. Een glaasje water en even wat nakletsen. Het duurt even voordat er weer wat leven in mijn ogen terugkomt. Daarvoor zijn ze een beetje leeg en glazig…

Gezellig even kletsen met H. en S. en ook even samen een hapje eten. Daarna loop ik even wat rond, kijk naar wat spellen, en ben eigenlijk toch een beetje “lost in the world”. Is mijn eigen ding… ik vind het gewoon spannend en ook wel wat eng om zomaar vreemden aan te spreken. Maar wil me ook niet continu aan bekenden “opdringen” omdat ik zo nodig alleen naar een feestje wil. Leuk en erg goed gesprek met F. volgt. Hij snapt er echt niets van. Waarom zo onzeker, ik ben een leuke vrouw, waar maak ik me druk om. Ja, ja, dat zeg je nu wel… maar… gaat er door mijn hoofd. En dat heeft totaal niets met F. te maken, maar heb ik gewoon altijd… Het is me gewoon met de paplepel ingegoten dat ik niets waard ben, dat ik dom ben, dat ik niets snap, kon het nooit goed genoeg doen… Zo dubbel dat ik dat dan ook juist weer opzoek binnen de bdsm… Maar zoals ik ook in de blog schreef over mijn vroegere verkrachting en vandaag nog eens tegen me gezegd werd “ik kies er nu vrijwillig voor”… Ik wil me nu juist klein voelen, aan / onder iemands voeten zitten, geobjectificeerd worden. Op die momenten kan en mag ik loslaten, staat mijn hoofd stil en ben ik niet aan het nadenken. En voel ik me fijn!
Maar goed, terug naar mijn onzekerheid. Ik heb heel bewust het rode jurkje gekocht en ik heb het gedurende het feestje (bijna) continu gedragen. Niet altijd met een trotse blik, rug recht en borsten vooruit, maar ik heb het gedragen en ik ben trots op mezelf dat ik het heb gedaan. Nee ik voel me er absoluut nog niet zekerder door. Daar zal ik het veel vaker voor moeten dragen. Maar ik ben even uit mijn comfort zone gestapt en er is niets vervelends gebeurd… Dus de volgende keer gewoon weer doen!
Dank F., je woorden zullen me echt wel bij blijven!

Tegen 9 uur stap ik in de auto en ga op weg naar huis. Onderweg nog even een korte stop bij de Mac, ik heb toch nog wat honger (en dat ligt echt niet aan het eten bij T&P hoor…). Lekker muziekje aan in de auto. Thuis maak ik nog snel even een foto van mijn mooie marks! Dank E.!
Moe, maar heel happy stap ik thuis in bed, kruikje bij mijn voeten en val vrij snel als een blok in slaap…

Erotische fotoshoot: een fotoshoot met erotische / soft pornografische foto’s zonder me te schamen voor mijn lichaam en seksualiteit. De foto’s hoeven niet te verhullen dat ik een maatje meer heb. De seksualiteit wil ik er graag in hebben, zonder dat het plat wordt.
En dan trots zijn op de foto’s zonder gene…

Ik ben niet zo’n held voor de camera, ik bedien ‘m liever zelf. Gewoon omdat ik onzeker over mezelf ben. Als er een camera in de buurt komt, word ik erg ongemakkelijk en zeker in mijn gezicht verkramp ik dan vaak. Dus echt een leuke spontane foto zie je niet veel van mij. Die moet echt in een onbewaakt moment gemaakt worden. Bij een fotoshoot is dat natuurlijk niet. Dus een flinke kluif voor de fotograaf die me dusdanig op mijn gemak moet laten voelen, dat het natuurlijk gaat zijn…

Zwart/wit foto’s vind ik op dit vlak wel het allermooiste. In kleur vind ik het vaak te hard overkomen en dan heb ik het idee dat het te plat wordt.
Durf ik bepaalde poses aan te nemen (bijv. met mijn benen wijd en dan zelf mijn klit beroeren en de andere hand sexy in mijn mond… – kan je er een voorstelling bij maken…).
Maar ook bijv. een foto in mooie lingerie en kousen / jarretels en met mijn armen op mijn rug, polsen geboeid.

 

En dan sta ik dus onder de douche, na het inzepen me af te spoelen en dan komt dat opstandige kind in me naar voren, die zo iets heeft van, ach zet die straal gewoon ff lekker op je clit. Je weet wat voor lekker gevoel dat geeft. En inmiddels heb je je al weer meer dan een week aan je straf / regel gehouden, dus wat let je…

Of als mijn online werkmeeting bezig is en ik zie het rode getalletje verschijnen in de WhatsApp app op mijn computer, komt dat stokende stemmetje: ach je kan toch best dat bericht wel ff lezen, wat maakt het uit…

Maar gelukkig heeft nog altijd de volgzame, gedienstige slavin de overhand: nee, dit is niet wat Meester van mij wil, hij heeft me die regels niet voor niets opgelegd. Daarbij wilde ik ze zelf ook. En ik wil me er aan houden, ik wil het Meester naar de zin maken. Ik ben er om hem te pleasen.
En dus draai ik de kraan van de douche dicht en droog me af. En klik ik de app weg, zodat ik niet eens meer kan zien dat ik nieuwe berichten heb. En focus me op de meeting…

Als Meester dit bericht leest, zal ie zich wel zitten verkneukelen… of niet… en dat maakt me weer onzeker… en zijn we weer terug bij het vorige bericht…

Want als slavin wil ik gewoon dienen en gehoorzamen. Is het niet aan mij om ergens wat van te vinden. Wil ik niet om aandacht vragen en is het zeker niet aan mij om bijv. om een afspraak te vragen. Maar Meester zit wel iedere dag in mijn gedachten, ben er altijd sluimerend wel mee bezig. Het zit in mijn bloed en dus door mijn hele lijf. Ik wil me aan de regels houden en vind het fijn om te horen dat ik Zijn meisje / sub / slet / slavin of wat dan ook ben. Gewoon… van Hem!
En onbewust heeft Meester gewoon een goede invloed op me. Dat weet hij zelf niet eens. Maar door de paar regeltjes die ik nu heb, ben ik toch rustiger / ontspannener. Ik gedij er gewoon goed bij. Het geeft me rust en houvast en omdat mijn koppie normaal altijd 1000 stappen verder wil denken, heb ik nu gewoon iets om aan vast te houden. Het is er gewoon en zo is het. En door die rust doe ik bijv. ook iedere avond vrij snel na het avondeten al de afwas, in plaats van 2-3 dagen later… netjes opruimen, zoals een goede slavin betaamt…

Maar goed, ik wil heel graag geven, maar wil ook niet tot last zijn. Dus twijfel ik dan of ik wel of niet een appje zal sturen, gewoon om een fijne dag te wensen, of welterusten, of zomaar tussendoor. Zonder daar wat voor terug te willen. Gewoon om te laten weten dat ik aan Meester denk. Maar dan komt dus die twijfel, omdat ik ook niet tot last wil zijn. Ik wil niet dat Meester denkt dat ie continu moet terug reageren. Of dat ie me opdringerig vindt. Een aandachtstrekker…
Ik ga proberen in te vullen wat Hij wel niet zou kunnen denken… snap je ‘m…, maar ik doe dat dan wel in het “negatieve”, zonder daar redenen voor te hebben. En dus word ik onzeker…

Nu ik het zo opschrijf, heb ik eigenlijk wederom mijn leerpunt gevonden en ook hoe ik er mee kan leren omgaan. Laat het los…!!!! Waar ken ik die ook al weer van…

Ik kan niet in het hoofd van Meester kruipen en verzinnen wat hij misschien denkt. Het is aan mij om los te laten. Dus stuur gewoon dat appje, dan merk ik het vanzelf wel als Meester er niet van gediend zou zijn.

’s Avonds laat ik ook alles los. Creëer een soort meditatiemomentje, als ik mijn humble positie inneem naast mijn bed en een paar minuten tot rust kom. Waarin ik de dag de revue laat passeren en in gedachten Meester bedank voor de regels die ik heb en dat ik blij ben dat hij me wil trainen om hem te pleasen.

Laat het los, laat het gaan, geniet van de dingen die er zijn en wees jezelf!!!

En toch, als er dan ineens een lief berichtje terug komt, waarin ie Zijn subje welterusten wenst… dan verschijnt er een mega grote grijns op mijn gezicht. En krijg ik kriebels in mijn buik. Ben ik erg gelukkig en kan ik de hele wereld aan!!! Ik ben van Meester!!!

Ik kan je vertellen, dit is hell!!!! Man, wat valt het tegen om verplicht te masturberen, als je er geen zin in hebt (en dus droog bent) en je dus geen hulpmiddelen mag gebruiken. Voor mij echt een absolute hell!!!! Verslag van dag 1 was in het kort als volgt: slecht geslapen, de ochtend sessie verliep nog enigszins rap, maar het voelde niet goed. Na het avondeten was blegh, het is echt niets met een volle maag… En die voor het slapen gaan kostte me gewoon al een kwartier…

Dag 2 begon verschrikkelijk, ik raak gefrustreerd omdat het niet wil lukken en het kost me uiteindelijk ruim een half uur… Gesloopt, trillend op mijn benen stond ik onder de douche.

Omdat er ook geen leuke gesprekken meer waren natuurlijk in de app, maakte me dat steeds onzekerder, ik voelde me klote en miste mijn Meester. Tuurlijk hoorde dat ook bij het strafproces, en ja, ik wist dat ie zwaar teleurgesteld was, maar ik had hem echt even zo hard nodig!!
En dus trok ik toch maar de stoute schoenen aan en stuurde hem een berichtje met het verzoek of we deze week even kort konden afspreken. Ook nu duurde het weer erg lang voor er een reactie kwam, maar er kwam wel een positief antwoord!! En dus stond Meester aan het einde van mijn werkdag bij mij voor de deur. Ik had hem het liefst om zijn nek willen vliegen, maar heb me maar ingehouden…

We hebben heel goed kunnen praten, over mijn overtreding, over mijn straf, over hoeveel pijn het me deed dat ie me af en toe negeerde, maar dat ik het ook snapte. Gewoon samen praten over het hele gebeuren, waarbij ik aan zijn voeten mocht zitten. Oh wat voelde ik me fijn! Deze aandacht had ik echt even nodig.

Meester wist vooraf eigenlijk al wel dat mijn straf bijna een onmogelijke opgave zou zijn, maar was ook benieuwd hoe ik daar mee om zou gaan. Hij heeft de straf nu iets bijgesteld. Ik hoef het nog maar 2x per dag te doen en mag nu gelukkig wel hulpmiddelen gebruiken. Daarvoor in de plaats zijn er wel 4x 5 zweepslagen met de paarse zweep bijgekomen (5 zweepslagen per keer minder).
Eerder had ik zelf aangegeven dat ik mijn straf bij voorbaat al wilde verdubbelen. Het verplicht masturberen hoeft niet verdubbeld, de 7 dagen totale onthouding uiteraard wel. De 20 zweepslagen worden ook verdubbeld. De 50 caneslagen waren al door Meester verdubbeld…

Met andere woorden, ik heb mijn lesje wel geleerd. Zal niet meer zo snel de fout in gaan, zeker niet met zoiets zwaars. Maar belangrijkste was ook, dat mijn Meester er nog steeds wel voor mij was. Hij had zelfs nog mijn verlaat verjaardagscadeautje bij zich. Speciaal voor mij, van hem… omdat “je zo graag in je blote kont met alleen een t-shirt aan het huishouden doet…”
Mag er ook in slapen… Dat is wel extra fijn!

DANK U LIEVE MEESTER!!!

 … in mijn hoofd. Nee geen kortsluiting meer, het is een grote stroomstoring… Error, error, error…
Waarom is het zo f*#&ing moeilijk om over mijn behoeftes en verlangens face to face te praten… Damn, wat is loslaten moeilijk.

Ok, de nacht was niet zo geweldig, ik had niet anders verwacht; tuurlijk werd ik midden in de nacht wakker, kon ff niet meer slapen, lag te bedenken wat ik aan zou doen (sexy lingerie, met daarover een rok en een bloes, type kantoor tutje… was de opdracht). Ik had beter “niets” als opdracht kunnen krijgen (behalve dat dat zo koud is nu buiten…).
Maar goed, na het opstaan eerst voor de katten zorgen, tas inpakken (waarom neem ik eigenlijk nog een setje “gewone” kleren mee, als ik die toch nooit aandoe) en het passen kan beginnen. Rokje is gelukkig snel gevonden. Ik heb er wel een aantal, maar naar mijn idee voldeden die niet aan het begrip “kantoor tutje”. Dan de bloes, dat is een veel lastigere… Uiteindelijk dan toch maar gekozen voor mijn nette donkergroene bloes, tikje laag decolleté, maar hij is netjes / chic, dus voldoet wel aan het predicaat “kantoor tutje”. Qua lingerie heb ik (naar mijn idee) niet echt mega sexy dingen, zeker niet voor mijn bh’s, dus een zwarte bh en kanten slipje met open kruis. De enige jarretelgordel die ik heb, vind ik hier niet bij passen, dus het worden hold up kousen.
Lekker douchen, alles netjes glad scheren en mezelf insmeren met olie. Mijn haren zal ik straks simpel opsteken, net als een “kantoor tutje”…
Als ik in de spiegel kijk nadat ik de lingerie aan heb getrokken, zie ik best een mooie vrouw. Buikje net te dik, maar verder mag ik er aardig wezen voor mijn 49 jaartjes die ik vandaag ben geworden.

Ok, aankleden, nog even een boterham eten, tanden poetsen, lichte make-up en ik ben klaar om te gaan. Heb flatjes aan, want durf met die sneeuw en ijs buiten echt niet op mijn hakken te lopen. Vind het overigens al koud genoeg met die kousen…
Ik rij een extra blokje om en check nog even mijn laatste (verjaardagsfelicitatie)berichten, zodat ik (bijna) stipt om 13.00 uur aanbel (damn nog net een minuut te vroeg…). Als F. mijn jas heeft aangenomen, krijg ik in ieder geval een positieve opmerking over mijn kledingkeuze. Pfff, dat is gelukt.

F. maakt koffie en thee en heeft al gezegd dat ik mag gaan zitten, maar ik draal een beetje rond. Wil niet op de stoel gaan zitten, voelt niet ok voor me, dus ik wacht totdat hij zit, zodat ik voor hem op de grond kan gaan zitten. Dit is beter. Ik heb wat lekkers voor bij de koffie/thee meegenomen, dus ik bied het F. aan en neem zelf (zonder het te vragen) ook een stukje. Daar krijg ik natuurlijk (terecht) een opmerking over. Niet netjes van me, ik heb weer een hoop te leren…

Het is tijd om mijn checklist door te nemen. Althans, dat vindt F., voor mij hadden we het net zo goed over kunnen slaan. Alles wat geen N is, maakt eigenlijk toch niet echt uit welke gradatie ik daar aan geef. F. geeft nog aan dat ik hem moet aankijken tijdens het gesprek, maar het lukt me niet. Ik ben continu om me heen aan het kijken, kijk langs hem heen en het liefst staar ik gewoon naar mijn handen in mijn schoot… Een mega rode blos staat op mijn wangen.
En waar het nog wel gaat op het moment dat we het over handboeien of mondknevels hebben, zo zwaar heb ik het als over mijn gevoel gaat. Leg maar eens uit wat je zo leuk vindt aan vernederen, of waarom je seks met een vrouw leuker vindt dan met een man (terwijl je nog geen ervaring hebt…). Het lijkt echt eindeloos te duren… En ja, ik voelde me vernederd en heel klein…

F. gebiedt me om me uit te kleden en iets van hem af te gaan staan, handen in mijn nek. Bam, de onzekerheid slaat toe. Waar ik vanochtend in de spiegel nog een best mooie vrouw zag, voel ik me nu niet mooi, onzeker, bekeken (ja dat is natuurlijk ook zo als hij op zijn gemak in een stoel zit op een afstandje), maar zo naakt (en ik ben nog niets eens naakt…).
Ik moet langzaam een rondje draaien. En mijn hoofd begint alweer overuren te maken. Wat is er in hemelsnaam zo moeilijk om een rondje te maken in lingerie voor een man? Wat maakt me nou zo onzeker? Ja hij heeft een partner, ja die is mij bekend en ik ben bij haar bekend, ja die is op de hoogte, ja die vindt het helemaal ok, stemt er volledig mee in. Dus wat maakt, dat het voor mij zo niet klopt in mijn hoofd?

Na goedkeuring kan het setje uit en zet F. mij op een meubel vast, waar mijn benen uit elkaar gezet worden. Kut! Ja dat klopt, die is nu open en bloot zichtbaar… Dingen gebeuren in een sneltreinvaart (voor mij dan soms), klemmen en gewichten op mijn schaamlippen, vingers in mijn mond tot ver achterin en klemmen op mijn tepels (jammer dat mijn linkertepel niet mee wil werken), en tot aan het randje geduwd worden, maar ik mag niet over de klaarkomgrens…

Even later sta ik aan het kruis met mijn armen wijd. Als F. na het opwarmen met de flogger, zijn paarse zweep pakt, sta ik half vloekend en trappelend te incasseren. Ik werp hem een venijnige blik toe, die hij alleen maar waardeert. “Nog 10 te gaan”, zegt ie en hij haalt uit. Keer op keer op keer. Ik trek het nauwelijks meer, damn wat doet dit zeer, en F. maakt me snel los. Nee, nee, zet me terug vast en sla vanaf de andere kant. Dit klopt niet, ik moet nog meer ondergaan, het is niet in evenwicht, niet te lief zijn voor me, straf me, pijnig me, ga door… Maar ik zit al op een dekentje, met een andere deken om me heen en een aai over mijn bol… Wat is hier gebeurd…?

Niet veel later roep ik of ik alsjeblieft mag klaarkomen, nee ik wil dit niet, nee ik wil niet klaarkomen, ja maar ik hou het niet meer, ja maar, dit kan niet…. Kortsluiting in mijn hoofd, maar mijn lijf heeft het overgenomen, en daar is de ontlading… ik huil, voel me klein, ook een tikje vernederd, maar veel tijd om bij te komen, is er niet, want de 2e opbouw is al in volle gang. Ik wil perse met mijn hoofd mijn lijf uitschakelen… het lukt niet, mijn lijf wil maar 1 ding en dat is weer klaarkomen… Ik zeg nog nee alsjeblieft niet, maar het wordt snel gevolgd door de vraag of ik alsjeblieft mag klaarkomen…
Na de 3e keer ben ik echt op, ik ben gebroken, F. heeft bepaald, niet ik, niet mijn koppie, maar mijn lijf heeft duidelijk aangegeven wat het wil…

Ter afsluiting toch nog de serie aan slagen op de andere kant van mijn bil / heup, voorovergebogen en niet vast staand. Een stuk lastiger met incasseren. En oja, ergens nog een keer staand mijn 4e orgasme… 

En dat laatste is me nog genoeg onder de neus gewreven tijdens het etentje met partner als afsluiting. Ja, ik was uitgenodigd om te blijven eten. Mag me wel gelukkig prijzen dat ik nog gewoon aan tafel met mes en vork mocht eten. Maar goed, het was net alsof ik buiten mezelf getreden was. Er werd over me gesproken, alsof ik er zelf niet bij zat. Me ingepeperd dat ik wel 4 orgasmes had gehad, hoe goed ik wel niet de vingers achter in mijn keel kon hebben en hoe ik onwijs had zitten blozen en niet eens F. kon aankijken tijdens het gesprek over de checklist. Dat ik niet eens kon aangeven wat ik bedoelde met klein en groot, of kort en lang… Hoe moeilijk kan dat nou zijn…
Fijn hoor met 2 dominanten aan tafel zitten, die het ontzettend met elkaar naar de zin hebben…

Mijn redding is de avondklok, dus ik moet op tijd naar huis… Saved by the bell…
Nadat F. me in mijn jas heeft geholpen, stopt ie in een fractie van een seconden 2 vingers ver achter in mijn mond en houdt me met zijn andere hand achter mijn hoofd vast. Damn, ik zak bijna door mijn hoeven (gelukkig mijn flatjes aan) en voel me ff zweverig. Tot slot een zoen en daar loop ik de kou in… Even afkoelen, voordat ik in de auto stap. Ik hoef niet ver en draai een kwartier later mijn auto de parkeerplaats bij mijn flat op. Thuis snel katten eten geven, mijn huispak aan, kopje thee erbij en op de bank onder mijn dekentje. Verwarming op slaapkamer klein beetje aan (doe ik normaal nooit), kruikje in bed en uiteindelijk met een icepack op mijn kutje, omdat mijn rechterschaamlip zo gezwollen is dat ie zeker 10x zo groot is…

Teruglezend over dit lange verslag, gaat het nog niet eens over de fysieke dingen, de rode draad van dit verhaal is eigenlijk dat er een mega mindfuck aan de gang is… F. zit in mijn hoofd, nee…, IK zit te veel in mijn hoofd, ik vind het zo moeilijk om los te laten en gewoon toe te geven aan wat ik lekker vind en wat ik graag zou willen. En F. weet er heel goed mee te spelen. Maakt het me extra lastig door me er feilloos continu aan te herinneren. Ik heb nog zoveel te leren, en ik wil graag leren!!! Schijt aan de hele wereld, ik ga genieten…!!!

P.S. mijn straf die ik eerder in de week had opgelopen, heb ik gelukkig niet gehad…