Tortorem heeft vrij snel in de gaten dat ie bij mij de caneslagen duidelijk iets harder mag geven en dus gaat de impact wat omhoog. Hij wisselt verschillende canes met elkaar af en meisjeMM telt keurig omhoog richting de 200. Ik krijg het steeds zwaarder, mijn kont doet zeer, de tranen staan in mijn ogen en ik vloek binnensmonds. Heel af en toe stap ik even van het bankje af om binnen afzienbare tijd er weer terug op te klimmen voor het vervolg.

En dan hoor ik haar keurig tellen 191, 192, 193, 194, 195…. 196, 197, 198, 199… 200…!!!!
En ik barst in huilen uit. Mijn breekmoment, mijn ontlading. Alles mag eruit, ik heb het gehaald, hoef er ook niet meer, het is genoeg… Ik lig voorover op het spankingbankje een potje te janken. Vriendin M. komt even bij me kijken of het wel goed met me gaat, maar ik verzeker haar dat het ok met me gaat.
Een knuffel van meisjeMM en uiteraard van Tortorem die ik natuurlijk ook bedank voor de spanking.
Ik loop daarna nog wat glazig rond, maar heb een goed gevoel. Het was intens en heftig!

Vandaag kan ik terug kijken op een hele bijzondere ervaring! Mijn billen zijn beurs, en zitten is wat pijnlijk vandaag. Via een persoonlijk berichtje vertelt meisjeMM me dat ik bloedmooi was! Dat ze bijzonder geraakt was door de manier waarop ik de pijn incasseerde. Nog nooit eerder had ze gezien hoe mooi het is om iemand pijn te zien lijden. En dat ze dat gisteren bij mij had gezien en dat ze me magnifiek vond. En dat ze nu snapt waarom haar D dit zo mooi vindt. Ik bloos ervan… En ben trots op mezelf!

Mijn polsen werden vastgezet aan een stang boven mijn hoofd, die met een takel omhoog en omlaag kon. En de opwarming kon beginnen…. Moet eerlijk bekennen dat ik me niet precies meer kan herinneren hoe de sessie precies is verlopen. Maar ik heb veel verschillende zwepen gevoeld, canes, floggers en zelfs een bare hand spanking gekregen (oei, wat gloeiden mijn billen…..). Op mijn billen, mijn rug, mijn borsten, mijn benen. Het deed zeer, het gaf me een boost endorfine, ik voelde me wegzakken, kreeg rust, ging uitdagen en lachen, wilde niet meer, en toch weer wel. De laatste 2 caneslagen en dan als ik even niet oplet, er gewoon nog 1 extra krijgen….grrrr….

Maar wat voelde dit goed!!!!! Wat was het fijn om de fysieke pijn te mogen voelen en uiteindelijk los te kunnen gaan laten…. Genieten met een grote G!!!!! Dit vraagt om meer….. onee, slavinnen mogen niet vragen….
Ik heb er in ieder geval nog lang van mogen nagenieten. Van mijn prachtige blauwe plekken, mijn beurse billen (had wat moeite met zitten….) en het gelukzalige gevoel.

De day after…..	De 3e dag…..

Het onderschrift bij de videoclip was:
This video, cut to the song, Cry, Cry, Cry is a story of unconditional love, intimacy, and trust with an unconventional twist. The heroine dreams of a relationship, where she can embrace all aspects of love, “even if it’s painful”; she dreams of a man, whom she trusts to lovingly guide her, albeit at times, painfully, into a space of complete acceptance and forgiveness.

Lyrics 

• De belangrijkste reden voor preventieve billenkoek is ervoor te zorgen dat een vrouw zich goed blijft gedragen.*
• Een tweede reden om een vrouw periodiek billenkoek te geven is om haar te straffen voor eventuele overtredingen die ze begaan heeft sinds ze voor het laatst voor haar billen kreeg, of dat nu periodiek of voor straf was.*
• Een derde reden voor periodieke billenkoek is dat dit een goede gelegenheid is om haar logboek te controleren.
• Een vierde reden voor periodieke billenkoek is dat dit de intieme band tussen man en vrouw versterkt.*
• Een vijfde reden waarom periodieke billenkoek zo nuttig kan zijn, is dat het de sinds het laatste pak op haar billen opgekropte en opgebouwde spanningen kan wegnemen.*
• Een zesde reden waarom een periodiek pak slaag zowel voor de vrouw als het stel nuttig is, heeft te maken met het regelmatige karakter ervan. Een periodiek pak voor haar billen maakt een vrouw eens en temeer duidelijk, dat haar partner zich volledig aan de door hen afgesproken levenswijze met huiselijke discipline houdt.*
• Een zevende reden voor periodieke billenkoek is heel belangrijk. Veel vrouwen hunkeren naar de intimiteit met hun partner. Dit intense verlangen kan een vrouw ertoe brengen zich opzettelijk te misdragen om een pak op haar billen uit te lokken.
• Een achtste reden voor periodieke billenkoek is om haar onderwerping aan haar partner te bevestigen en aan te moedigen.*

Achter de redenen heb ik met een sterretje (*) aangegeven welke voor mij min of meer van toepassing zijn. Een score van 6 uit 8, niet slecht…..
Na wederom de nodige gesprekken hebben M. en ik afgesproken dat we op donderdag de WS gaan invoeren. Het is dan al iets in de week, waardoor met name voor reden 5 het wel handig is voor mij. De woensdag valt af, omdat we dan hardlooptrainingen hebben. Als slaginstrument hebben we de keuze uit de cane, de riem en een lininaal. Hoeveelheid slagen is een kwestie van uitproberen.
Gisteravond was het dan zo ver, de eerste WS. En het heeft heel veel met me gedaan. Ik vond het begin best moeilijk. Stond al bijna te huilen, voordat we überhaupt begonnen waren. Evengoed, het moment was eindelijk daar. De gordijnen waren dicht, de muziek stond iets harder (alhoewel een cane gelukkig niet al te veel geluid maakt).
Een bemoedigend klopje van M. op mijn schouder en de woorden dat ik moet aangeven wanneer ik er klaar voor ben en dat ik uiteraard mag aangeven als het niet meer gaat.
En terwijl er zachtjes wat tranen over mijn wangen rollen, trek ik mijn broek, slip en sokken uit en ga ik voorover gebukt bij de eettafel staan.
M. kondigt de eerste slag aan en houdt zich de eerste slagen nog wel iets in, om toch een beetje op te warmen. Na de eerste 10 wrijft ie even over mijn billen, maar eigenlijk wil ik dat helemaal niet.
Af en toe stap ik weg/opzij na een slag die goed aankomt en M. geeft me nu gelukkig nog wel de tijd om me te herstellen. Waar er bij de eerste 20 slagen nog van alles door mijn hoofd spookt (ik weet niet eens meer wat allemaal, alleen dat het heel druk was in mijn hoofd), kan ik me daarna eindelijk overgeven aan de pijn en raakt mijn hoofd leeg. Tijdens de laatste 10 slagen heb ik al een huilbui die na de WS alleen nog maar erger wordt. Ik loop wat doelloos door het huis, knuffel de katten, waarbij er 1 zo lief mij kopjes geeft, dat ik nog harder ga huilen. In eerste instantie wil M. me wel troosten, maar ik weer hem af en hij accepteert het (gelukkig). En na een kwartier – 20 minuten zakt het allemaal een beetje en kom ik weer terug in het hier en nu.
Ik kan weer aan de normale bezigheden beginnen en ga opruimen om naar bed te gaan. Tandenpoetsen, make-up afhalen, vaatwasser aanzetten etc. M. vraagt nog of ik wil praten, maar ik geef aan dat ik dat graag de volgende dag wil doen.
Ondanks dat ik me nu rustig voel en op een goede manier leeg, kom ik moeilijk in slaap en heb een onrustige nacht. Ik word diverse keren wakker, moet naar het toilet.
Nu, terwijl ik dit schrijf, begint het eigenlijk pas zijn effect wat te krijgen. Ik ben (voor mijn gevoel) wat rustiger, wat meer ontspannen. Het besef ook dat we samen nog moeten leren. Ondanks dat ik in totaal 60 caneslagen heb geïncasseerd, waren ze voor mij eigenlijk nog niet echt hard genoeg. De intensiteit mag wat omhoog, waarbij waarschijnlijk het aantal omlaag gaat…..
Vanochtend in bed nog even kort over gepraat met elkaar. Het was heftig, het was intens, het was op momenten moeilijk voor M., maar het was ook mooi en fijn. En we hebben er beiden een goed gevoel aan overgehouden. En dat is het allerbelangrijkste natuurlijk. De finetuning van de WS komt vanzelf wel. We praten gelukkig heel veel, dus dat komt wel goed.

Mijn tranen die dan rollen over mijn wang
Zijn niet van ellende of verdriet
Maar van diep en intens geluk
Omdat ik zo ontzettend veel van je hou

E. kan echt heerlijk koken en doet dat graag. Dus zat ik gisteravond aan zijn tafel te genieten van een heerlijke tonijncarpaccio vooraf en als hoofdgerecht pasta met zalm en salade erbij. Als toetje dit keer een ieniemini bakje Mona ChocoDreams… mjammie. Het was weer puur genieten.

Vanavond maar eens samen filmpje kijken. En voor het gemak gekozen voor de SM Rechter. Een film die ik graag eens wilde zien. Voor E. zou het de tweede keer zijn, maar ach er zullen je dan altijd nieuwe details opvallen. Ik kroop heerlijk op de bank tegen E. aan. Knus, geborgen, even een aai over mijn bol en een kus op mijn haren. Ik voelde me goed. De film heeft me met zijn sm-beelden niet echt geshockeerd. Daarvoor heb ik al wel het een en ander op internet gezien. Het enige waar ik echt niet naar kon kijken was het naalden zetten. Daar kan ik gewoon niet tegen……
Ik vond het een heel mooie film, met name het laatste deel waarin Magda zo opkomt voor haar man Koen, die haar het ultieme geschenk heeft gegeven. En het moment waarop dochter opstapt, omdat ze het seksuele gedrag van haar ouders niet kan accepteren, maar waarop ze later terugkomt als ze inziet dat alles uit liefde werd gedaan.
En dat is voor mij ook meteen de crux. Ik heb een hele dominante vader gehad, waar ik het erg moeilijk mee heb gehad. Maar in die verhouding koos ik er niet vrijwillig voor om onderworpen te worden. En dat is binnen bdsm zo anders. Daar kies ik er zelf voor en gebeurt het in onderling vertrouwen, liefde en genegenheid.

We kletsen wat na en ik draai me om naar E. Ik daag hem graag wat uit. Kus hem, plaag hem, maar bied ook mijn tong aan. E. blijft wat terughoudend en dat is voor mij het moment dat ik wat onzeker word. Ik wil hem graag pleasen, maar krijg nu ff geen response. Dan komt de vraag hoe het staat met mijn blauwe plek op mijn rechterbil. Die heeft hij nog niet gezien. Ik maak de opmerking dat die er nog wel zit en op de vraag om ‘m te laten zien, antwoord ik ontkennend. Ik ben nu echt in uitdagende modus. Dat me dat even later zuur komt te staan, heb ik dan ook zelf in de hand gehad. E. pakt me stevig vast en legt me over zijn schoot. Hij tilt mijn rok op, trekt mijn panty omlaag en bekijkt de blauwe plek. Streelt er zachtjes over en zegt dat het best wel mee valt.
Toch heeft ie me niet voldoende “overwonnen”, dus ik zoen hem, tease wat en probeer hem in zijn nek te zoenen, wat me keer op keer niet lukt. Iedere keer is hij me te slim af. Damn…… E. heeft er genoeg van, legt me wederom over zijn schoot heen, tilt mijn rok op en geeft me een ferme tik op mijn rechterbil. Auw, die kwam aan. En pets daar volgt de volgende op mijn linkerbil. Mijn lichaam verzet zich. Wil zich afzetten tegen deze pijn, maar E. houdt me stevig vast. Ik kan even geen kant op. En vraag me af, of dit hetgeen is wat ik wil. De tetsen op mijn billen volgen zich op en na een paar keer, geeft mijn lichaam zich over. Ontspan ik en laat het over me heen komen. Ik ervaar een onwijze innnerlijke rust en een warm gevoel zakt in mijn onderbuik. Nee, ga me niet vertellen dat ik hier echt opgewonden van word. Wat een dubbele gedachte……
Na deze (lichte) spanking, streelt E. mijn billen, neemt me in zijn armen en streelt me teder over mijn haren en mijn gezicht. En ik zak even weg. Mijn billen gloeien enorm.

In bed blijf ik me verbazen over de kunst van E. om me zonder seksueel aan te raken, toch een geil gevoel te kunnen geven. Ik zak weg in mijn onderdanige gevoel als ik zijn dwingende stem hoor, die me vraagt of ik al opgewonden ben. Ik durf het bevestigende antwoord niet hardop uit te spreken. Teveel schroom uit mijn verleden. Ik ben tenslotte toch een net opgevoede vrouw met manieren en niet een geil meisje……
Dat me dat uiteindelijk nog zuurder komt te staan, omdat ik mezelf mag, maar niet durf te bevredigen en E. het zeker niet voor me doet, is een harde dobber om te slikken. Maar ik zal het er voor nu mee moeten doen. Ik heb een mooi pad om te bewandelen en te leren om open te zijn over mijn gevoel, mijn emoties, maar zeker ook mijn seksuele behoeftes.

Mijn worsteling met mijn gevoelens, mijn geilheid, maar er niet open over durven spreken. Het aanbieden van mezelf aan E., maar ook mijn onzekere reacties. Het reageren op zijn stem, zijn hand die aan mijn haar trekt of het feit dat ie op het puntje van mijn tong bijt en ik dan volledig wegzak. Het is voor hem iets moois en hij geniet er met volle teugen van.

En ik, ik pijnig mezelf uiteindelijk omdat mijn seksuele verlangens, mijn behoefte om bevrediging te krijgen, niet door E. gehonoreerd zullen worden. Ik mag het zelf doen, maar dat durf ik weer niet. Grrrr, waarom doe ik dit mezelf aan. Ben ik dan echt zo’n masochist……

Nu vandaag, nadat ik een paar uurtjes thuis was, werd ik overmand door emoties. In de stilte van mijn eigen appartement, durf ik toe te geven aan wat de afgelopen avond/nacht bij mij heeft losgemaakt. Ik wil huilen, mijn emoties de vrije loop laten. Ik voel me mega goed, en het huilen is dan ook geen negatieve uiting.
Ik besluit om lekker naar het strand te gaan. Even uitwaaien, mijn gevoelens de ruimte geven en mijn tranen de vrije loop. Al met al loop ik 2 uur over het strand en door de duinen en ik voel me daarna zo intens gelukkig en rustig. Ik voel me supergoed en bij thuiskomst bekijk ik nog maar eens vol trots mijn mooie blauwe plekken op beide billen van de spanking.