Gisteren zou S. bij me komen knopen. Altijd leuk, gezellig en fijn met haar. Dat ik met touw ook niet altijd even lief ben, daar weet ze al alles van. En dus gaf ze me recentelijk ook aan dat ze wel eens wilde ervaren wat impact kan doen in combinatie met touw.
We begonnen met thee. Een rustig moment om bij te praten, maar ook om nog eens goed te praten over consent en impact. Want het is voor mij als ontdekkende sadist natuurlijk ontzettend interessant. En eerlijk? Ook een beetje spannend. Want iets willen ontdekken is één ding, maar daadwerkelijk degene zijn die de impact geeft, voelt toch anders. Dus eerst maar eens goed de kaders neerzetten. Wat willen we ontdekken? Waar liggen grenzen? Hoe kan ik haar lezen? Wat ik heb nodig van haar? En vooral: hoe zorgen we ervoor dat we elkaar ook midden in het spel blijven begrijpen?

Daarna gingen we met touw aan de slag. Eerst maar eens een ongemakkelijke tie maken. Het is hard werken op 1 knie zittend, handen op de rug en dan het andere been zover omhoog, dat ze net wel / net niet met de puntjes van haar tenen bij de grond kan. En dat been geeft opties… voor mij… voor mijn sadistische kant… Een klap… nog één… en nog één…
In een rustig, consistent tempo. Luisterend naar haar ademhaling, haar kreuntjes…
De tie maak ik op gegeven moment deels los, want het is zwaar… Maar ik ga weer verder waar ik gebleven was.
Nog een klap op dat bovenbeen… en nog één… en nog één… Mijn hand gloeit, maar ik blijf doorgaan. Niet lief…

En ergens daar gebeurde het. Ze bleef proberen vol te houden. Tot ze zover durfde te gaan dat ze losliet. Dat de tranen kwamen.
En wauw… Wat was ik vereerd dat ze mij dat moment gaf. Dat moment waarop ze even niet meer hoefde te vechten. Waarop ze mocht loslaten. Waarop ik haar daarna in mijn armen mocht nemen en haar gewoon mocht laten bijkomen.

Dat koester ik. Ik ben ontzettend trots op haar. Op die sterke vrouw die zich niet zomaar gewonnen geeft, die haar grenzen onderzoekt en zichzelf toestaat om daarin iets nieuws te ontdekken. Zo sterk op mij lijkend… Want ik ben eigenlijk minstens zo trots op mezelf. Want ook ik ben aan het ontdekken, mijn grenzen aan het onderzoeken. Ontdekken dat er in mij een sadist zit. Ontdekken wat impact met mij doet. Ontdekken hoe het voelt om degene te zijn die die impact geeft.

Na een hapje te hebben gegeten, gaan we verder met knopen. Maar dit keer geen impact meer. Dat is voor vandaag genoeg. Daarbij moet ik echt nog even werken aan mijn technieken, want mijn hand is toch wel beetje beurs… (iets van eigen schuld dikke bult ofzo…).

Ik zet haar in een ogenschijnlijke eenvoudige tie. Op de knieën, handen omhoog en vast met touw aan de bamboe. Maar schijn bedriegt hier.. in haar knieholtes plaats ik een bamboe, waardoor ze maar moeilijk een comfortabele positie kan vinden.
En dat is precies waar het interessant wordt. Het doet zeer, het is ongemakkelijk en ze kan het maar moeilijk handelen.
Ze struggelt, probeert haar rust te vinden, wil niet zomaar opgeven. Ze zoekt naar een manier om zich over te geven aan het ongemak, terwijl haar lijf eigenlijk heel hard roept dat dit verre van comfortabel is.

En ik kijk… niet alleen naar wat ik met haar heb gedaan, maar vooral naar háár! Naar haar ademhaling, haar reacties, de kleine subtiele veranderingen in positie die ze probeert. Het niet willen opgeven… Ik benoem wat ik zie en vraag grappend waarom ze niet gewoon rustig gaat zitten… Gefrustreerd reageert ze terug… En ik krijg een sadistische grijns op mijn gezicht… Dit is zo leuk…

Dankjewel lieve S. voor deze fijne middag/avond. Wat heb ik genoten en wat kijk ik met een warm hart terug op wat we samen hebben gedaan. Het vertrouwen dat je me hebt gegeven. Tuurlijk was ik onzeker… Maar door jou voelde ik me sterk. Ik heb daadwerkelijk mijn eerste stappen gezet op het gebied van impact. En blijkbaar kan ik écht hard slaan…
Dat mijn hand me daar vandaag trouwens nog af en toe even aan herinnert, neem ik op de koop toe. Dat heb ik er graag voor over

Van buitenaf wordt het vaak gezien als iets spannends, iets moois om naar te kijken. Esthetisch. Erotisch misschien. En ja, dat kan het ook zijn. Maar voor mij zit de echte betekenis veel dieper. Het zit niet in hoe het eruitziet, maar in wat het met me doet.

Het gaat over loslaten. En dat is misschien wel één van de moeilijkste dingen voor mij die er is.
In het dagelijks leven leef ik veel vanuit mijn hoofd. Denken, regelen, anticiperen, zorgen dat alles onder controle blijft. Altijd alert, altijd bezig. Mijn hoofd maakt overuren, zelfs op momenten waarop ik eigenlijk gewoon zou willen voelen.

Touw haalt me daaruit. Vanaf het moment dat de eerste lijnen strak om mijn lichaam worden gelegd, verandert er iets. Mijn wereld wordt kleiner. Simpeler. Mijn aandacht gaat naar mijn ademhaling, naar de druk op mijn huid, naar de manier waarop mijn lichaam reageert. Er is geen ruimte meer voor lijstjes, zorgen of overdenken. Alleen het nu blijft over. En juist daar begint voor mij de rust. Ik voel meer.

De strakke druk van touw om mijn borstkas. De sensatie wanneer een touw om mijn buik net iets verder wordt aangetrokken en ik nog een extra zucht slaak, waarmee ik het mezelf nog lastiger maak. De scherpe pijn van prikkers op mijn tepels of bovenbenen. De spanning van predicament bondage, waarin elke kleine beweging consequenties heeft. De benauwdheid van ademrestrictie. Het lijden binnen semenawa, waar schoonheid en ongemak samenkomen.

Voor buitenstaanders klinkt dat misschien tegenstrijdig. Waarom zou je bewust pijn opzoeken? Waarom zou je jezelf vrijwillig overgeven aan ongemak, aan beperking, aan lijden?
Omdat daar voor mij iets heel puurs zit. Omdat ik daar niet hoef te presteren. Niet hoef na te denken. Niet hoef te voldoen. Ik mag simpelweg ondergaan. Pijn krijgt een andere betekenis wanneer het plaatsvindt binnen vertrouwen. Wanneer het gedragen wordt door veiligheid en connectie. Dan wordt het geen straf, maar een ervaring. Iets wat me dichter bij mezelf brengt. Maar ook veel dichter bij de ander…

Ook vernedering heeft daarin een plek. Niet als iets negatiefs, maar als een vorm van volledige kwetsbaarheid. Exposure: zichtbaar zijn, zonder iets om je achter te verschuilen. Een gag in mijn mond waardoor ik begin te kwijlen. Of een borst die ontbloot wordt. Geen controle meer over hoe ik eruitzie. Geen nette versie van mezelf die alles beheerst en binnen de lijntjes blijft.

Alleen overgave. En juist daar zit voor mij iets heel echts. Want in dat moment ben ik nergens meer mee bezig behalve met zijn. Niet met hoe ik overkom. Niet met wat iemand van me vindt. Alleen met voelen. Met zakken. Met vertrouwen. Touw helpt me om dichter bij mezelf te komen. Niet bij de versie van mezelf die sterk moet zijn, verstandig moet zijn, alles moet kunnen dragen. Maar bij de zachte versie. De rauwe versie. De eerlijke versie. Gewoon ik.

Er zit een bijzondere intimiteit in bondage die lastig uit te leggen is aan iemand die het nooit heeft gevoeld. Het gaat niet alleen om het fysieke. Het zit in de afstemming. In het vertrouwen. In de stilte tussen twee mensen. In een hand op mijn huid die meer zegt dan woorden ooit zouden kunnen.

Een foto van een touwsessie laat misschien de touwen zien. De knopen. De houding van mijn lichaam.
Maar wat ik voel, zit daarachter. De connectie. De overgave. Het moment waarop ik eindelijk stop met denken en vasthouden. En misschien is dat wel wat bondage voor mij echt betekent:

Niet gevangen zijn. Maar juist vrijheid.

Als alle foto’s zijn gemaakt, verschuift de sfeer. Zijn blik verandert. De energie zakt dieper.
R. ontbloot mijn borsten en voor het eerst speelt hij met exposure in suspensie. Het is nieuw. Het is heet. Het is spannend.
Mijn adem stokt even wanneer hij me zo open achterlaat, zichtbaar, voelbaar, zonder ontsnappingsroute.

Dan zet hij eetstokjes op mijn tong. Fuck… daar ga ik van kwijlen.
Mijn mond open, mijn controle nog kleiner. Zo nat. Zo kwetsbaar. Zo overgeleverd.

Ik kan heerlijk wegzakken in de touwen, maar dit is anders. Ik glijd ook weg in een andere space, die diepe, zachte roes waar prikkels luider binnenkomen en alles vertraagt. Tegelijk blijf ik mijn lijf scannen: tintelingen, signalen, grenzen. Alles klopt. Ik ben veilig.

Mijn linkerbeen wordt hoger aan de bamboe vastgezet. Mijn borstharnas wordt gelowerd, waardoor ik verder kantel en meer op mijn kop hang. De wereld draait. Bloed stroomt. Sensaties vermenigvuldigen zich.
Als ik lang genoeg heb gehangen, laat R. me rustig zakken. Zijn handen nemen de tijd. Hij begint heel langzaam de touwen los te maken. Niet gehaast. Niet functioneel.

Af en toe trekt hij nog even strak aan. Mij de adem benemend.
Laat hij het touw tergend langzaam langs mijn huid glijden, alsof hij wil dat ik elk millimeter voel, elke aanraking opsla.

Het is intiem.
Het is rauw en zacht tegelijk.
Het is verbindend.

Dit is samen zijn.
Volledig.
In het hier en nu.

Dankjewel lieve R. voor deze mooie momenten samen. Dat 2026 nog veel meer van dit soort momenten mag geven en dat we samen verder mogen groeien.

n. begint rustig met haar zweepjes mij op te warmen. Met haar altijd vrolijke lach op haar gezicht. Hier kan je toch gewoon niet boos op worden, op zo’n lieve dame…
R. begint meteen weer met het wrappen rond mijn borsten… wat is dat toch, waarom moeten die altijd het mikpunt zijn. Ja ze zijn aanwezig, maar doordat ze goed in het zicht zijn, kunnen ze ook makkelijker vermeden worden… toch… Mijn blikken richting R. zeggen soms genoeg. Al kan ik ook weer niet lang boos op hem blijven, want ook hij staat altijd met van die olijke, guitige, lachende glinster pretogen te zwepen. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld die twee en wisselen elkaar af en vullen elkaar aan.
Op mijn lijf staan inmiddels een flink aantal rode striemen.

Dan dwingt R. me met zijn hand in mijn haar richting de grond. Damn it… Als er iets een trigger is bij mij, is het wel aan mijn haren trekken… Ja, ja, ik kniel al…, ondertussen in mijn eigen space zakkend en mijn vochtige kut voelend. Met een soort Triple-cat bewerkt ie mijn bovenbenen en slaat ie een paar keer vol op mijn kut (wat nadien ook een flinke blauwe plek opleverde op mijn buitenste schaamlip ).
Als ik voorover in een soort Humble-houding zit, slaat R. met een cane op mijn voetzolen en bewerkt n. mijn rug met haar zwepen of ook met een cane. Want zelfs zittend op de grond gaan ze gewoon door…

n. heeft een cane met een Legoblokje op het uiteinde. Daar heeft ze me al een paar keer tikken mee uitgedeeld, maar als R. het in handen heeft, is het een ander verhaal.
Pets op mijn linkerbovenbeen… en ik krimp ineen… Wat een fokking nasty ding is dat. Maar lang heb ik niet om bij te komen, want mijn andere bovenbeen is aan de beurt… R. positioneert de cane, haalt uit en pets… … Ik knal mijn benen dicht, mijn handen gaan naar mijn bovenbenen en ik voel onmiddellijk de enorme warme gloed die (met name) van mijn rechter bovenbeen af komt. De plek waar ik net een pets heb gekregen met dat stomme kut Legoblokje… De afdruk is meteen zichtbaar…

R. geeft aan dat ik mijn mond open moet doen… No way… “Mond open” hoor ik heel steady, rustig, maar wel dwingend en ik kijk ‘m smekend aan… En in mijn hoofd gaat “Nee alsjeblieft niet…”. Zijn hand gaat naar mijn haar en ik open mijn mond… Waarop hij de glitter stick, waarmee hij eerder al een hoop tikken heeft uitgedeeld, tussen mijn tanden stopt. Even blijf ik zo zitten en voel ik dat ik verder wegzak. Niet veel later zak ik voorover in een Humble en valt de stick tussen mijn armen, terwijl de tranen over mijn wangen rollen.

R. komt naast me zitten en geeft aan dat we gaan afsluiten en dat ik mag kiezen. Nog 5 van n. en 10 van hem, of nog 10 van n. en nog 5 van hem. Maar ik kan niet kiezen… Mijn hoofd probeert de meest logische te kiezen, maar het is wattig in mijn hoofd en ik weet het oprecht niet. “Ok, kom maar staan, het worden er 5 van n. en 10 van mij”, onderwijl mij helpend met opstaan. n. geeft nog aan dat alleen de harde slagen van haar tellen en ik knik bevestigend.
Tik tik tik tik, zwiep… 1…. Tik tik tik tik tik, zwiep… 2…. Tik tik tik, zwiep… 3…. Tik tik, zwiep… 4…. Tik tik tik tik, zweip… 5….
Nu de 10 van R. nog. Ik kijk hem aan en vraag nog of ik af moet tellen of omhoog moet tellen. Tuurlijk is het aftellen. Ik had het kunnen weten. Ik probeer mijn hoofd helder te krijgen, want met aftellen heb ik altijd net iets meer moeite. Zeker nu zo op het eind.
10…. 9…. 8…. 7…. 6…. 5…. 4…. 3…. 2…. 1…. 1…. 1….
Ik ben de tel kwijt en ik weet niet meer waar ik ben… Sta nog op mijn benen, maar zodra ik de armen van R. om me heen voel en n. een dekentje om me heen slaat… breek ik en zak ik bijna door mijn hoeven. Gelukkig ondersteunen ze me naar een bedje waar ik even rustig bij kan komen.

Dankjewel lieve R. en n.!!! Ik geniet volop van onze momenten en ben jullie super dankbaar.

Zoals gisteren, tijdens de impactsessie met AndereHan.
Ik had zelf aan hem gevraagd of hij zin had om te zwepen. Heel bewust.
Ik wist dat ik het nodig had.
En toch… zodra de eerste slagen vielen, voelde ik een interne strijd loskomen. Niet in woorden, maar in reflexen, in spanning, in het niet helemaal kunnen zakken.
Alsof twee delen van mij tegenover elkaar stonden: de helft die verlangt, en de helft die bang is om precies dat verlangen te ontvangen.
Vloekend, stampend, boos kijkend, met de tranen in mijn ogen… en toch weer terug stappen naar de plek waar hij me kan raken. Die onzichtbare stip op de grond, die me keer op keer toch weer aantrekt…

Later, toen we erover appten, verwoordde hij het eigenlijk precies goed:

“Je hebt iets nodig wat je kennelijk ook heel veel moeite kost om te ontvangen. Omdat zachtjes niet voldoende is. Dat is een diabolische strijd tussen je twee duiveltjes.”

En dat is het.
Ik heb het nodig: de zwepen, de impact, de intensiteit.
Niet als spelletje of kink-vlaag, maar omdat het ergens raakt waar ik anders niet bij kom.
Het ordent me. Het opent me. Het brengt me terug in mijn lichaam.

Maar gisteren was het extra pittig.

De bamboe cane op de voorkant van mijn bovenbenen, die messcherpe klappen die je niet alleen voelt, maar die je vangen, waarvan je dubbel klapt en bijna door je hoeven zakt.
De rubberen bullwhip, niet alleen het wrappen, de spanning om mijn huid… maar ook het bullen met de whip. Godver, dat doet pijn.
Die rauwe, pure, nietsontziende pijn die alles even stilzet.
En dan ook nog die zweep om mijn nek wrappen…
Eeks.
Eng.
Maar ook precies dat randje waar vertrouwen en spanning elkaar raken.

En ergens tussendoor merkte ik dat ik minder kon hebben dan normaal.
Dat mijn lijf eerder protesteerde, dat mijn hoofd minder snel losliet.
En dat vond ik lastig.
Niet omdat het “minder” was, iedere dag is anders en het doet ook gewoon fokking veel pijn, maar omdat het me confronteerde met wat ik mis.

Want hoe fijn, veilig en warm het ook is met AndereHan, of met E., R. en de anderen die ik vertrouw…
er mist iets. Ik mis een D. Een dynamiek.
Die laag waar pijn betekenis krijgt, waar impact niet alleen impact is, maar onderdeel van een wij.
Van richting, van plaats, van rol. Mijn rol als submissive, als slavin…

Misschien maakt dat het soms moeilijker.
Misschien maakt dat het soms juist intenser.

En toen kwam het moment waar alles kantelde. De slag die zorgde dat ik in elkaar zakte en niet meer op kon staan.
Ik zat op de grond, geknield, gebroken.
AndereHan streek met iets zachts over mijn rug en dat was de druppel die de emmer verder liet overlopen.
De scheur in het pantser.
De stortvloed aan tranen.
Onbedaarlijk, rauw, niet mooi, maar eerlijk.
Alles eruit.
Alles wat vastzat.
Ik mocht daar zijn.
Klein, schokkend, met mijn hoofd op zijn schoot.
Veilig.
Zonder strijd.

En precies dat is waarom dit vooruitgang is.
Omdat het niet meer gaat over vasthouden aan wat ooit was, maar over durven voelen wat er nú is.
Over openstaan voor wat komt.
Over vertrouwen dat ik steeds meer word wie ik ben.

Ik ben sterker dan ik soms denk.
Ik kom er wel.
En die lieve D?
Die vindt mij vanzelf.

Misschien precies op het moment dat mijn twee duiveltjes eindelijk even rustig zijn.

We begonnen met ipponawa. Ogenschijnlijk eenvoudig, maar juist daardoor zo confronterend eerlijk. Zodra het eerste stuk touw mijn huid vond, voelde ik hoe mijn lichaam zich overgaf aan het moment. De blinddoek ging om, het geluid werd zachter, en ik zakte in dat kleine universum dat alleen bestaat tussen twee mensen die volledig aanwezig zijn.

En toen kwamen de emoties. Niet als een golf die overspoelt, maar als druppels die langzaam door een scheurtje naar buiten sijpelen. Ik voelde ze opkomen vanuit een plek die ik lang had dichtgehouden. Onder de blinddoek liepen ze stilletjes over mijn wangen, warm, langzaam, bijna opgelucht. Er hoefde niks opgelost of verstopt te worden; het mocht er zijn. Dat alleen al voelde als een cadeau.

Rigger71 was niet altijd zacht in zijn touw. Soms scherp, soms uitdagend, soms precies dat prikkelende randje dat iets openzet. Maar juist die combinatie, intens en toch met zorg gedragen, maakte dat ik die emoties kon toelaten. Het voelde alsof ik letterlijk kon ademen door wat ik al die tijd had vastgehouden.

Na de ipponawa namen we de tijd om te praten, te voelen, te landen. Dat stille nabesef, dat rustig terugblikken… dat is voor mij misschien wel het meest waardevolle. Daar ontstaat de echte verbinding. Niet in de knopen, niet in de houdingen, maar in wat er overblijft wanneer de touwen even stil hangen en je alleen maar mens bent, samen.

En daarna… ja, toen kwam “de straf”. Sinds we de workshop minimalistic sadistic rope hebben gevolgd (ik als bunny) heb ik zelf als rigger een bepaalde predicament tie ook toegepast op een paar modellen. Tot groot (on)genoegen van Suuz, SubRivia en ilsjuhh, die mijn newfound “kindness” mochten ervaren. Rigger71 vond dat ik dat dus maar even terug moest voelen. En eerlijk? Ik genoot er stiekem van. Niet alleen van de uitdaging op zichzelf, maar van het speelse evenwicht, de wederkerigheid, het plezier van elkaar spiegelen. Een soort dans waarin we elkaar feilloos aanvoelen.

We sloten de avond af met een tenshi suspension, gecombineerd met een mermaid tie op mijn bovenbenen. De tenshi was pittig. Mijn spieren trilden, mijn adem stokte soms even, en toch voelde ik me gedragen in elke stap. Het was leerzaam, uitdagend, en op een heel diepe manier verbindend. Er was geen haast, geen doel dat gehaald moest worden, alleen het moment, het proces, de aandacht.

Wat deze avond zo bijzonder maakt, is de kwaliteit van nabijheid die erin ontstaat. Het is intiem op een manier die moeilijk uit te leggen is. Niet plat, niet fysiek in de voor de hand liggende zin, maar op een gelaagde manier die ergens onder de huid kruipt en daar zacht blijft nagloeien. Een intimiteit die gaat over durven zakken in jezelf terwijl iemand anders je ziet en vasthoudt, precies zoals je bent.

Ik ging naar huis met een lichaam dat nog nasidderde van het hangen, wangen die nog warm voelden van tranen die eindelijk mochten vallen, en een hart dat voller was dan toen ik binnenkwam.

Avonden zoals deze zijn zeldzaam.
En ik koester ze.
Ik koester ons.

Bij aankomst een warm onthaal en ik krijg een extra knuffel van @violetgreen. De tranen staan inmiddels in mijn ogen. Als ze even de tijd heeft, nodigt ze me uit om te gaan zitten en te praten. Het is fijn om mijn verhaal te delen, de tranen er te laten zijn en gewoon te zitten in het moment.
Het geeft me in ieder geval net voldoende energie om toch mijn touwtjes erbij te pakken. Niet om geknoopt te worden door iemand, of om zelf iemand te gaan knopen, maar gewoon zelf wat met touwtjes te gaan doen. Ik loop naar een dikke mat achter in de zaal…

De rest heeft @Spyral zo mooi omschreven op Fetlife, dat ik liever haar woorden hier kopieer, zodat ze altijd behouden blijven voor mezelf.

Je zat met je gezicht naar de muur op een van de dikke zachte matten. Afgekeerd van iedereen, je droeg zelfs een blinddoek zodat er ook geen visuele prikkels binnen konden komen. Je had je touw binnen handbereik om je heen liggen. We lieten je met rust, zoals dat hoort op een rope jam. Dit was jouw sessie, jouw moment voor jezelf.
Ik zat schuin achter je op een van de ongemakkelijke houten bankjes langs de kant van de muur. De zaal was gevuld met stellen die aan het knopen waren, heerlijk om naar te kijken. Van jou zag ik eigenlijk alleen je rug. Feitelijk was jij het minst interessant om te bekijken, je was niet bezig met een ingewikkeld patroon op je lijf, of een moeilijke houding. Geen suspensie en geen interactie met een knooppartner. Toch bleef mijn blik voornamelijk op jou gericht. Want ik kon aan de kleine bewegingen in je rug en de manier waarop je het touw om je taille aantrok precies zien wat er met je gebeurde.
Je blinddoek zorgde er niet alleen voor dat je niet werd afgeleid door visuele prikkels, maar dwong je ook om het touw volledig te voelen. De structuur op zichzelf, en hoe het contact maakte met je huid. Contact met jezelf, daardoor. De druk van het touw bracht emoties naar boven en je gaf je eraan over. Ik zag afwisselend de spanning en ontspanning in je rugspieren en ik wilde dat ik er een foto van kon maken, maar bedacht me later dat dat geen enkele zin zou hebben. Dit soort overgave is nooit zichtbaar op beeld. Je kan er ook niet voor poseren. Sterker nog, als je zou weten dat er foto’s van je gemaakt werden dan zou je je niet zo volledig en intens over kunnen geven.
Dit is die onzichtbare, niet te vangen en nauwelijks uit te leggen magie van het Zelfknopen. Ik mocht het dankzij jou een keer van buitenaf bekijken.
En zoals je daar zat vond ik jou het allermooist.

Ontroerd door deze mooie woorden, die zo goed beschrijven hoe het voor mij was. Mijn blinddoek heeft vele tranen opgevangen, maar zorgde inderdaad voor het in mezelf kunnen keren, in mijn eigen wereldje en de touwen om mijn lijf, soms straks, soms mijn adem benemend, maar wel in alle rust. Het was fijn om zo bezig te zijn en voor mezelf te zorgen. Selfcare…

De sessie met mezelf gaf me voldoende energie om daarna toch nog even te kijken of ik mezelf op z’n kop kon hangen. Al eerder het eea geprobeerd, maar nog niet echt gelukt. Een andere methode bedacht en met deze is het zowaar gelukt!!! Zo happy mee! Nu verder verfijnen, want de touwen zaten nog niet helemaal netjes enzo. Maar goed. Gisteren bij het Try and Play feestje nog een keer geprobeerd (met een extra borstharnas erbij voor de veiligheid – zo boven die stenen vloer… ). En ook nu ging ie super goed.

Later doken LM en ik samen een kamertje in voor ons eigen “spelplezier”. Had recentelijk wat tips en trucs gekregen hoe ik een “piemelmassage” kon geven, dus die heb ik even uitgeprobeerd. Viel kennelijk wel in de smaak heb ik begrepen… Het was intens en heerlijk, fijn om zo lekker met elkaar bezig te zijn… En heel bijzonder! Een kleddernat bed… 2 mensen die van elkaar hebben genoten! Ik voelde me fantastisch!
Het is dat je met je stukje meloen precies op het juiste moment kwam R., maar anders…

Na een drankje wisselen R. en n. veelbetekenende blikken met elkaar en met mij. Het is duidelijk dat er een zwepenspel met mij aankomt. Nog wat gezeur over het wel of niet aan hebben van mijn string… Prima, ga ik toch helemaal naakt in het midden van de zaal staan… Geen probleem hoor!
n. begint voorzichtig met opwarmen, maar niet veel later komt ook R. erbij. De slagenregen is heftig, maar oh wat is het ook weer fijn. Mijn lijf is echter door de uren daarvoor met LM nog extra gevoelig, waardoor het voelt alsof ik veel minder aankan dan normaal.
Maar het is zo’n voorrecht om voor de zwepen van R. en n. te mogen staan. Tuurlijk sta ik soms te vloeken en te grommen van de pijn, het blijft een bijzonder cadeau om die aandacht en energie te mogen ontvangen.

Ik merk dat ik aan mijn tax begin te raken en probeer een soort van te onderhandelen over hoe we zullen gaan eindigen. Met gewoon een simpele 10 laatste, kom ik niet mee weg. Dus worden het 2 rondes van 20 slagen, waarbij de eerste ronde van 20 afwisselend door R. en n. gedaan zullen worden. De tweede ronde zijn er dan 20 van R. alleen…
Het aftellen kan beginnen. En man wat blijft dat toch lastig, terugtellen… Eerst de slag incasseren, en dan nog moeten nadenken over waar ik ook al weer was gebleven… *@#$%^&
De laatste zes slagen van de eerste afsluitende ronde van twintig… Ik wil zo graag die twintig afronden. Maar ik sta te trillen op mijn benen, de tranen prikken in mijn ogen. Ik kan gewoon niet meer. R. komt naar me toe, pakt me vast, kijkt me aan en zegt dat het genoeg is. Ik breek… Het voelt zo dubbel: alsof ik gefaald heb, maar ook als een enorme opluchting. Want als hij zegt dat het genoeg is, dan weet ik: het is oké. Het is goed zo.
En de lieve woorden die ik later nog kreeg… Ze laten me stralen!!! Dankjewel R.!

Onder een dekentje even bijkomen, knuffels van n., even wat drinken. De meeste mensen gaan naar huis en ik neem afscheid van een aantal. Rustig aan kom ik weer tot leven en begin ik weer te landen.
In de auto terug naar huis, zit ik met een grote glimlach op mijn gezicht. Ondanks dat ik nu alleen naar huis moet rijden, vind ik dat niet erg.

De komende weken kan ik nagenieten, de herinneringen laten bezinken en elke dag mijn wonden verzorgen. En bovenal: wederom met een warm gevoel terugdenken aan deze prachtige avond!

Na een paar glazen drinken, tovert F. zijn langere zwepen uit de tas… Ojee, denk niet dat dit veel goeds betekent. En wat ik al vaker heb gehad, gebeurt nu ook weer… Omdat mijn lijf aanstaat vanwege de lust, komen de zwepen veel harder aan dan normaal. Mijn lijf is sensitiever en dus kan ik veel minder hebben van de zwepen. Ik sta een potje te piepen en zeuren… We staan even te kijken naar hoe een van de andere sexy slavinnen goed hard geneukt wordt en F. vraagt nog aan me, of ik dat ook wil… Tuurlijk!
De eerste de beste man die op dat moment voorbij loopt, wordt aan zijn arm tegengehouden en gezegd dat ie mij maar even goed hard moet nemen…
Hij neemt plaats op een bed, eerst word ik nog gespankt door hem, liggend over zijn been met mijn billen de lucht in. Later gaat ie zelf liggen en begin ik eerst met een lekkere pijpbeurt. Terwijl ik zo voorover gebukt sta met mijn kont naar achter, geeft het ruim spel voor iemand anders. En niet veel later voel ik een hand aan mijn kut zitten… Geen tijd om na te denken, het is veilig, F. is in de buurt… Als ik niet veel later een hand op mijn achterhoofd voel, die me zo mogelijk nog dieper over de pik heen drukt, weet ik dat het F. is… De man heeft zin om mij nu wel te neuken. En dus neemt ie me hard en diep!
We lopen samen naar de groep die op het grotere bed bij de bankjes ligt. Ik kruip erbij, lik en zoen weer even samen met K. een lekkere pik, waarbij aan de glimmende grote ogen van de man te zien valt, hij het ook wel erg lekker vindt. Ga daarna C. zoenen en onderwijl voel ik een mond van een man mij beginnen te likken… Oh dit is lekker! Jeee… deze man weet van wanten! Ik denk dat ie een paar keer wat nattigheid heeft gevoeld en dat was niet alleen van zijn eigen speeksel… Heerlijk. Ik probeer nog een man onderwijl te pijpen, maar dat is best lastig als je zelf ook zo verwend wordt. Maar als de orgie een beetje tot rust komt, is er alle tijd voor deze man om hem wel fatsoenlijk te pijpen, hem te laten genieten (onderwijl zelf ook genietend) en later heerlijk geneukt te worden. Met deze heerlijke man nog even gedoucht, en te horen gekregen dat ie vanuit Londen onderweg naar Berlijn, speciaal hier naar UD was gekomen.

Het is tijd om even wat energie naar binnen te krijgen. L. heeft weer een heerlijk buffet verzorgd en voor mij is er een speciale vegetarische maaltijd. Dankjewel L. voor je goede zorgen!
Op het ronde bed ligt een man met boeien om. Bij hem staat een dame. F. zegt tegen mij eens te gaan vragen of hij daar ligt om gebruikt te worden. Dus ik loop naar de dame, krijg een bevestigend antwoord en loop weer keurig terug naar F. om hem de bevestiging door te geven, met een onschuldige blik…
Met een duw in mijn rug en de vraag waarom ik in hemelsnaam dan weer ben terug gekomen, sputter ik nog tegen met “ja, euh, je had niet gezegd dat ik iets moest gaan doen, alleen maar dat ik het moest vragen…”, onderwijl weer richting het bed lopend. Ik vraag aan de dame of ik toestemming heb en kruip op het bed. Teasend begin ik zijn pik en ballen te likken. Langzaam, met lange halen, af en toe zuigend aan zijn ballen, wat speeksel op zijn pik om alles lekker nat te krijgen. Heel voorzichtig neem ik hem in mijn mond, en omdat de dame onderwijl aan zijn tepels trekt, kronkelt de man onder mij… Heerlijk!
Ik kom even wat overeind en buig naar voren en zoen de dame. Zacht, teder en lekker. Ik ben nog nieuw en aftastend wat betreft vrouwen, maar ik wil zeker verder ontdekken! Als ik de man een tijdje heerlijk heb verwend, geeft de dame aan dat hij me mag neuken. En hij neemt me hard, terwijl ik probeer om aan de borsten van de vrouw te zuigen en haar kutje te likken. De man neemt een andere positie in en ik lig op mijn rug… Eerst mij ruw nemend, zijn pik diep in me. Maar daarna gaat ie verder met zijn vingers en hoe!! Ik heb het hele sterrenstelsel geloof ik gezien! Heb meerdere orgasmes gehad en mijn lijf heeft nu nog spierpijn van de vele aanspanningen van al mijn spieren. Hij krijgt er bijna zijn hele hand in, ik wil wel, maar zijn hand is wat groot en geen glijmiddel in de buurt… Anders was het zeker gelukt. Zo geil was ik!
Uitgeput en nagenietend samen knuffelen, waarbij er een paar traantjes over mijn wangen lopen van de ontlading. Dit was geil en heet en lekker! De ontspannende douche om het zweet van onze lichamen te wassen, hebben we wel verdiend!

De activiteiten beginnen af te nemen en mensen vertrekken rustig richting huis. Nog nagenietend van de hete middag! Nog een drankje aan de bar, afscheid nemen van de lekkere dames van vandaag en dan op naar huis waar ik vrijwel direct mijn bedje inkruip en als een blok in slaap val. In mijn dromen terugdenkend aan een lekkere geile middag! Wat is het toch heerlijk om een slettebak te zijn!

I am proud of it! Ik geniet!