Het is al wat later op de avond als ik mijn rokje, body en hakken uittrek en mijn bril op de bar leg. Tijd voor lachen 😆 en vloeken 🤬 met R. en n….
n. begint rustig met haar zweepjes mij op te warmen. Met haar altijd vrolijke lach op haar gezicht. Hier kan je toch gewoon niet boos op worden, op zo’n lieve dame…
R. begint meteen weer met het wrappen rond mijn borsten… wat is dat toch, waarom moeten die altijd het mikpunt zijn. Ja ze zijn aanwezig, maar doordat ze goed in het zicht zijn, kunnen ze ook makkelijker vermeden worden… toch… 🤔 Mijn blikken richting R. zeggen soms genoeg. Al kan ik ook weer niet lang boos op hem blijven, want ook hij staat altijd met van die olijke, guitige, lachende glinster pretogen te zwepen. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld die twee en wisselen elkaar af en vullen elkaar aan.
Op mijn lijf staan inmiddels een flink aantal rode striemen.
Dan dwingt R. me met zijn hand in mijn haar richting de grond. Damn it… Als er iets een trigger is bij mij, is het wel aan mijn haren trekken… Ja, ja, ik kniel al…, ondertussen in mijn eigen space zakkend en mijn vochtige kut voelend. Met een soort Triple-cat bewerkt ie mijn bovenbenen en slaat ie een paar keer vol op mijn kut (wat nadien ook een flinke blauwe plek opleverde op mijn buitenste schaamlip 😱).
Als ik voorover in een soort Humble-houding zit, slaat R. met een cane op mijn voetzolen en bewerkt n. mijn rug met haar zwepen of ook met een cane. Want zelfs zittend op de grond gaan ze gewoon door…
n. heeft een cane met een Legoblokje op het uiteinde. Daar heeft ze me al een paar keer tikken mee uitgedeeld, maar als R. het in handen heeft, is het een ander verhaal.
Pets op mijn linkerbovenbeen… en ik krimp ineen… Wat een fokking nasty ding is dat. Maar lang heb ik niet om bij te komen, want mijn andere bovenbeen is aan de beurt… R. positioneert de cane, haalt uit en pets… 🤬🤬… Ik knal mijn benen dicht, mijn handen gaan naar mijn bovenbenen en ik voel onmiddellijk de enorme warme gloed die (met name) van mijn rechter bovenbeen af komt. De plek waar ik net een pets heb gekregen met dat stomme kut Legoblokje… De afdruk is meteen zichtbaar…
R. geeft aan dat ik mijn mond open moet doen… No way… “Mond open” hoor ik heel steady, rustig, maar wel dwingend en ik kijk ‘m smekend aan… En in mijn hoofd gaat “Nee alsjeblieft niet…”. Zijn hand gaat naar mijn haar en ik open mijn mond… Waarop hij de glitter stick, waarmee hij eerder al een hoop tikken heeft uitgedeeld, tussen mijn tanden stopt. Even blijf ik zo zitten en voel ik dat ik verder wegzak. Niet veel later zak ik voorover in een Humble en valt de stick tussen mijn armen, terwijl de tranen over mijn wangen rollen.
R. komt naast me zitten en geeft aan dat we gaan afsluiten en dat ik mag kiezen. Nog 5 van n. en 10 van hem, of nog 10 van n. en nog 5 van hem. Maar ik kan niet kiezen… Mijn hoofd probeert de meest logische te kiezen, maar het is wattig in mijn hoofd en ik weet het oprecht niet. “Ok, kom maar staan, het worden er 5 van n. en 10 van mij”, onderwijl mij helpend met opstaan. n. geeft nog aan dat alleen de harde slagen van haar tellen en ik knik bevestigend.
Tik tik tik tik, zwiep… 1…. Tik tik tik tik tik, zwiep… 2…. Tik tik tik, zwiep… 3…. Tik tik, zwiep… 4…. Tik tik tik tik, zweip… 5….
Nu de 10 van R. nog. Ik kijk hem aan en vraag nog of ik af moet tellen of omhoog moet tellen. Tuurlijk is het aftellen. Ik had het kunnen weten. Ik probeer mijn hoofd helder te krijgen, want met aftellen heb ik altijd net iets meer moeite. Zeker nu zo op het eind.
10…. 9…. 8…. 🤬🤬 7…. 6…. 5…. 🤬🤬 4…. 3…. 🤬🤬🤬 2…. 1…. 1…. 1….
Ik ben de tel kwijt en ik weet niet meer waar ik ben… Sta nog op mijn benen, maar zodra ik de armen van R. om me heen voel en n. een dekentje om me heen slaat… breek ik en zak ik bijna door mijn hoeven. Gelukkig ondersteunen ze me naar een bedje waar ik even rustig bij kan komen.
Dankjewel lieve R. en n.!!! Ik geniet volop van onze momenten en ben jullie super dankbaar. ❤️🥰
