De diabolische strijd
De laatste tijd merk ik (voornamelijk in mijn vanilla leven) dat ik steeds minder behoefte heb om terug te kijken naar wat was.Wat geweest is, is geweest, het heeft me gevormd, maar het definieert me niet meer.Ik kijk vooruit.Ik voel dat ik groei.En ergens, zonder haast of kramp, vertrouw ik erop dat die lieve D vanzelf op mijn pad zal komen. Tuurlijk mis ik het. Maar tot die tijd ontdek ik, voel ik en leer ik. En soms betekent dat dat ik precies dat nodig heb wat me uitdaagt, opent en weer terug in mijn lijf brengt. Zoals gisteren, tijdens de impactsessie met AndereHan.Ik had zelf aan hem gevraagd of hij zin had om te zwepen. Heel bewust.Ik wist dat ik het nodig had.En toch… zodra de eerste slagen vielen, voelde ik een interne strijd loskomen. Niet in woorden, maar in reflexen, in spanning, in het niet helemaal kunnen zakken.Alsof…
Druppels vanonder de blinddoek
Sommige avonden komen zacht binnen en blijven hard hangen. Niet omdat ze luid of spectaculair zijn, maar juist omdat ze iets aanraken dat meestal verborgen blijft. Afgelopen dinsdag was zo’n avond met Rigger71. Een avond die zich niet alleen in mijn lichaam afspeelde, maar ergens in de fijnere laag daaronder. In stilte, in adem, in aanwezigheid. We begonnen met ipponawa. Ogenschijnlijk eenvoudig, maar juist daardoor zo confronterend eerlijk. Zodra het eerste stuk touw mijn huid vond, voelde ik hoe mijn lichaam zich overgaf aan het moment. De blinddoek ging om, het geluid werd zachter, en ik zakte in dat kleine universum dat alleen bestaat tussen twee mensen die volledig aanwezig zijn. En toen kwamen de emoties. Niet als een golf die overspoelt, maar als druppels die langzaam door een scheurtje naar buiten sijpelen. Ik voelde ze opkomen vanuit een plek die ik lang had dichtgehouden. Onder de blinddoek liepen ze…
De magie van self-tying
Afgelopen zaterdag was ik bij de ropejam van Utrecht-Rope in Leerdam. Altijd gezellig, warm en gewoon tof. Dit keer twijfelde ik onderweg of ik wel door moest rijden. Ik had de dag ervoor een hele pittige sessie bij de psycholoog gehad. Een onrustige nacht gehad en ik merkte dat ik niet echt de energie had om te knopen. Waarom dan naar een ropejam gaan. Maar goed, ik was eigenlijk al te ver doorgereden, waardoor teruggaan langer zou zijn dan doorrijden. Bij aankomst een warm onthaal en ik krijg een extra knuffel van @violetgreen. De tranen staan inmiddels in mijn ogen. Als ze even de tijd heeft, nodigt ze me uit om te gaan zitten en te praten. Het is fijn om mijn verhaal te delen, de tranen er te laten zijn en gewoon te zitten in het moment.Het geeft me in ieder geval net voldoende energie om toch mijn touwtjes…
Zes maanden later: op eigen benen, met een litteken
Zes maanden zijn inmiddels verstreken sinds het einde van mijn M/s-relatie. Zes maanden waarin ik heb leren leven zonder het fundament dat ooit zo vanzelfsprekend voelde. In mijn eerdere blogs “Afscheid nemen doet pijn” en “Overleven of verzuipen” beschreef ik de rauwe pijn, de leegte, het overleven. Vandaag sta ik hier. Op eigen benen. Ik doe weer leuke dingen, ik lach écht 😄 (soms tot hoofd- en buikpijn aan toe). Ik speel af en toe op een feestje of bij iemand thuis. Niet uit gemis, maar vanuit mijn eigen kracht. De intense dynamiek van de M/s (de diepe overgave, de verbondenheid) mis ik nog steeds, en dat mag. Maar ik heb mezelf bewezen dat ik kan leven zonder die structuur. Dat ik zelfdragend ben. De wond van toen is inmiddels geheeld. Maar het litteken draag ik bij me. Onzichtbaar voor velen, voelbaar voor mij, en soms doet het litteken pijn.…
I did it!!!
15 jaar lang stond het op mijn No Go lijstje. Een harde Nee 🚫. Ondanks mijn tatoeages, piercings en 30 jaar bloeddonor zijn, ben ik als de dood voor naaldjes. Te spannend, te eng, nope, nope, nope. Begin dit jaar samen met E. het op de wishlist voor 2025 gezet. Ik vertrouwde hem volledig en onder zijn leiding en in zijn handen zou ik mijn eerste stapjes wel willen zetten. Dan komt de breuk en door mijn wishlist zet ik grote woorden “Canceled”, want dit zijn geen dingen die ik zomaar met iemand anders wil gaan doen. Of een volgende D die denkt dit even op te kunnen pakken… Daar is vertrouwen en een band voor nodig. Toch bleef het bij me kriebelen. Ik had het aangedurfd om het op de wishlist te zetten. Waarom dan niet de volgende stap zetten met iemand die ik ook vertrouw. En dus toch…
Self care
In de 36 jaar dat ik nu seksueel actief ben heb ik het niet echt getroffen. Geen vriendjes die heel enthousiast waren, sowieso niet wilden experimenteren. Ik was heel erg blue en timide op seksueel vlak. Durfde niet te zeggen wat ik graag wilde of lekker vond (ik wist het niet eens), had niet zelf geëxperimenteerd, en als ik al eens probeerde aan te geven wat ik graag wilde, was de reactie van die jongen/man “ja nou, dat gaan we niet altijd doen hoor”… Poef, weg lef om nog eens wat te vertellen. Het was eigenlijk altijd gewoon erop, erover en klaar. Meestal draaide de man zich daarna om en viel in slaap. De laatste 2 jaar is er gelukkig wel verandering in gekomen, maar voornamelijk binnen een bdsm-setting, of een gangbang of andere “wilde” setting. Ik heb de innerlijke slet in me ontdekt en heb deze wel durven omarmen,…
Overleven of verzuipen…
5 weken geleden werd ik voor mijn gevoel in een wildwaterbaan of wilde rivier gegooid (zo eentje waar ze officiële kajak/kanowedstrijden op houden). Zonder reddingsboei, zwembandjes of überhaupt een zwemdiploma op zak. Wat voelde ik me ontredderd, alleen en verloren. En wat had ik een moeite om mijn kop boven water te houden. Meerdere keren ging ik kneiterhard koppie onder, hoestend en proestend van het water dat ik ingeslikt had. Nu 5 weken verder voel ik heel erge boosheid. Het andere uiterste. Boos op de stilte, boos op het er niet voor mij zijn, gewoon boos op alles. Maar het is ok. Ik mag dit voelen. Want dit heb ik niet verdiend… Maar ik sta ook weer op de kant. Nog wel druipend van het water, nog nahijgend van de zware strijd om op de kant te klimmen. Als een verzopen kat… Maar ik heb het gefikst, het is me…
Rogue Rope Camp 2024
Where to start and what to tell…🤔Ik kan een lang relaas ophangen over dat ik lang getwijfeld heb, het een na laatste kaartje kocht, ik geen idee had wat te verwachten, wat ik mee moest nemen (ondanks een fantastisch mooie paklijst van de organisatie), dat ik super zenuwachtig was bij aankomst, maar dat ik hartelijk werd ontvangen en de weg werd gewezen, dat ik zowaar zelf mijn tent zonder hulp heb opgezet (incl decoratieverlichting) en dat ik daarna nog wat heb geholpen met het decoreren van het kamp (incl bamboes ophangen in het bos).En ik kan daarna van alles vertellen wat ik heb meegemaakt, wat ik heb gedaan, wat er is gebeurd, dat ik heb gejankt, me eenzaam heb gevoeld, dat ik ben opgevangen, heb gelachen etc etc… Maar dan wordt het een beschrijvend epistel over het weekend en dat doet geen recht aan Rogue Rope Camp… RRC24 was voor…
Emoties…
BDSM maakt emoties bij me los. Dat is al vanaf het eerste moment dat ik in aanraking kwam met BDSM. Mijn moment van loslaten en door loslaten komen bij mij ook de emoties los. Wat nu heel erg opvalt, is dat hoe “heftiger” het spel, hoe dieper mijn emoties. En heftig kan op verschillende vlakken, dat is niet alleen flink in elkaar gemept worden… Zoals ik al eerder heb geschreven, is er een bepaalde dynamiek tussen Meneer E. en mij. Het is niet als een potje waar een deksel op past, maar meer een “accelerator”, als olie op het vuur, het aanmaakblokje op de bbq… En door die versnellingsreactie gebeurt er zoveel intens, dat het leidt tot heftige emoties. En dat betekent bij mij flinke huilbuien… En dan bedoel ik echt flinke huilbuien… Ik heb een latex masker op met alleen een rond gat bij mijn mond. Ik kan niets…