Van buitenaf wordt het vaak gezien als iets spannends, iets moois om naar te kijken. Esthetisch. Erotisch misschien. En ja, dat kan het ook zijn. Maar voor mij zit de echte betekenis veel dieper. Het zit niet in hoe het eruitziet, maar in wat het met me doet.

Het gaat over loslaten. En dat is misschien wel één van de moeilijkste dingen voor mij die er is.
In het dagelijks leven leef ik veel vanuit mijn hoofd. Denken, regelen, anticiperen, zorgen dat alles onder controle blijft. Altijd alert, altijd bezig. Mijn hoofd maakt overuren, zelfs op momenten waarop ik eigenlijk gewoon zou willen voelen.

Touw haalt me daaruit. Vanaf het moment dat de eerste lijnen strak om mijn lichaam worden gelegd, verandert er iets. Mijn wereld wordt kleiner. Simpeler. Mijn aandacht gaat naar mijn ademhaling, naar de druk op mijn huid, naar de manier waarop mijn lichaam reageert. Er is geen ruimte meer voor lijstjes, zorgen of overdenken. Alleen het nu blijft over. En juist daar begint voor mij de rust. Ik voel meer.

De strakke druk van touw om mijn borstkas. De sensatie wanneer een touw om mijn buik net iets verder wordt aangetrokken en ik nog een extra zucht slaak, waarmee ik het mezelf nog lastiger maak. De scherpe pijn van prikkers op mijn tepels of bovenbenen. De spanning van predicament bondage, waarin elke kleine beweging consequenties heeft. De benauwdheid van ademrestrictie. Het lijden binnen semenawa, waar schoonheid en ongemak samenkomen.

Voor buitenstaanders klinkt dat misschien tegenstrijdig. Waarom zou je bewust pijn opzoeken? Waarom zou je jezelf vrijwillig overgeven aan ongemak, aan beperking, aan lijden?
Omdat daar voor mij iets heel puurs zit. Omdat ik daar niet hoef te presteren. Niet hoef na te denken. Niet hoef te voldoen. Ik mag simpelweg ondergaan. Pijn krijgt een andere betekenis wanneer het plaatsvindt binnen vertrouwen. Wanneer het gedragen wordt door veiligheid en connectie. Dan wordt het geen straf, maar een ervaring. Iets wat me dichter bij mezelf brengt. Maar ook veel dichter bij de ander…

Ook vernedering heeft daarin een plek. Niet als iets negatiefs, maar als een vorm van volledige kwetsbaarheid. Exposure: zichtbaar zijn, zonder iets om je achter te verschuilen. Een gag in mijn mond waardoor ik begin te kwijlen. Of een borst die ontbloot wordt. Geen controle meer over hoe ik eruitzie. Geen nette versie van mezelf die alles beheerst en binnen de lijntjes blijft.

Alleen overgave. En juist daar zit voor mij iets heel echts. Want in dat moment ben ik nergens meer mee bezig behalve met zijn. Niet met hoe ik overkom. Niet met wat iemand van me vindt. Alleen met voelen. Met zakken. Met vertrouwen. Touw helpt me om dichter bij mezelf te komen. Niet bij de versie van mezelf die sterk moet zijn, verstandig moet zijn, alles moet kunnen dragen. Maar bij de zachte versie. De rauwe versie. De eerlijke versie. Gewoon ik.

Er zit een bijzondere intimiteit in bondage die lastig uit te leggen is aan iemand die het nooit heeft gevoeld. Het gaat niet alleen om het fysieke. Het zit in de afstemming. In het vertrouwen. In de stilte tussen twee mensen. In een hand op mijn huid die meer zegt dan woorden ooit zouden kunnen.

Een foto van een touwsessie laat misschien de touwen zien. De knopen. De houding van mijn lichaam.
Maar wat ik voel, zit daarachter. De connectie. De overgave. Het moment waarop ik eindelijk stop met denken en vasthouden. En misschien is dat wel wat bondage voor mij echt betekent:

Niet gevangen zijn. Maar juist vrijheid.

Ik had al eens gesproken met Fabienne en ik las haar writings op Fetlife en uiteindelijk trok ik de stoute schoenen aan en stuurde Fabienne een berichtje met de vraag of een van haar gigolo’s wellicht een idee was voor mij… Ze was meteen enthousiast en vond dat ik dan echt bij Boris moest zijn. Na wat aarzelen, want man nu wordt het wel echt echt… stuurde ik ook Boris een berichtje. Na wat heen-en-weer appjes kwam er dan een datum… Na mijn verjaardag… Een cadeautje voor mezelf. Het voelde goed genoeg om het avontuur aan te gaan. Ik boekte een day-use hotelkamer bij Van der Valk Schiphol en de dagen konden afgeteld worden.

Af en toe even berichtje. Ik was best nerveus al… Ga ik dit echt doen? Een week vooraf werd het contact intensiever en stelde Boris me gelukkig wel echt op mijn gemak. Zijn appjes waren lief, vol aandacht en met de juiste woorden. En natuurlijk kan je dan zeggen ja duh, hij wordt er straks voor betaald, maar dat is het leuke. Het gaat niet eens om het geld, hij vindt het oprecht leuk om dames aandacht te geven, te verwennen en zich goed te laten voelen (dat kan ik nu achteraf met mijn hand op mijn hart wel zeggen). En ja, mijn onzekerheid werd groter hoe dichterbij de datum kwam… Sterker, de nacht vooraf slecht geslapen, om half 5 wakker geschrokken uit een nachtmerrie… Mijn hoofd was het scenario al aan het verwerken, maar wel met mijn eigen negatieve interpretatie ervan (want het kan toch niet anders dan dat het fout gaat…).

Als ik opsta hoef ik niet veel meer te doen dan mijn spulletjes in mijn tas te doen (heb geen idee wat ik aan moet trekken en omdat ik recentelijk wat ben aangekomen, voel ik me totaal niet happy in de lingerie die ik heb, dus er zitten meerdere setjes in mijn tas). Om half 10 stap ik in de auto en een half uur later draai ik het parkeerterrein op van het hotel. Bij de receptie doe ik net alsof het voor mij de normaalste zaak van de wereld is dat ik een day-use kamer heb geboekt. Ik vraag nog of de kamer een bad heeft en als de receptioniste bevestigend antwoord, maak ik een klein huppeltje…
De kamer is mooi, luxe en straalt voor mij rust uit. Het bad loopt vol, ik zet rustige muziek op en ik lees de laatste bladzijden van mijn boek uit. Daarna nog even lekker uitgebreid douchen en mijn haren wassen. Ik ben schoon en fris gewassen. Trek mijn blauwe babydolletje aan (dit is toch eigenlijk het enige waar ik me nu happy in voel), mijn jurk erover, hakken aan. Ik kijk in de spiegel en probeer de vrouw te zien die anderen zien. Mooi, aantrekkelijk, gewoon zoals ze is, met alle imperfecties die er mogen zijn. Ik blijf het moeilijk vinden…

In de brasserie even iets eten en het laatste uurtje afwachten. Boris appt dat hij onderweg is. Die heeft al gezegd dat ie ook samen onder de douche wil om mij lekker in te zepen… De salade is lekker en ik proef gelukkig ook alles. De minuten tikken af… Boris is onderweg… Ik kan niet meer terug… De zenuwen worden erger… Mijn hele lijf is gespannen. Ik weet dat mijn mond zich dan ook verwringt. Maar goed.
Als ik op de hotelkamer ben, en muziek wil opzetten (euh, wat ga ik eigenlijk voor soort muziek opzetten…), krijg ik een appje van Boris dat ie toch de laatste gang naar de kamer niet opkomt omdat ie geen pasje heeft. Dus mijn telefoon en de kamerkaart pakken en als ik de gang opstap, zie ik hem mij toch al tegemoet lopen. Hij is sneaky naar binnen geglipt, nadat er iemand anders naar buiten liep…

Als we op de kamer zijn, knuffelt ie me, kijkt me met zijn donkere ogen diep aan, houdt me even op een afstandje en zegt dat ik mooi ben… En de twijfel slaat toe bij me… Ik word onzeker, ja ja, natuurlijk zeg je dit nu…, kan die stem in mijn hoofd zich een keer koest houden ajb…
Op de vraag of ik gespannen ben, kan ik alleen maar bevestigend antwoorden en met alle liefde pakt Boris me vast, kijkt me nog eens diep in de ogen aan, kust me en zegt dat alles op mijn tempo gaat, dat ik mag aangeven wat ik wil, of juist niet, dat er niets moet en dat het OK is… het mag er zijn, ik mag er zijn…

En hij heeft me die middag liefde gegeven, omdat hij liefde genoeg heeft om te geven. Hij heeft me aandacht gegeven, ik heb me mooi gevoeld, vrij gevoeld om dingen te ervaren. Ik ben overladen met kusjes (kennelijk had ik het kusjespakket ook bijgeboekt… dat wist ik niet meer, maar Boris nog wel… ), ben gemasseerd, gestreeld, gekieteld, we hebben gelachen, gezoend, lichaam tegen lichaam, (wat is dat toch fijn) geknuffeld, en ja er was ook seks (als in piv), maar ook hier weer dusdanig dat ik verdronk in de donkere ogen van Boris die mij aankeken, terwijl hij in me kwam, het tempo wat opvoerde en weer alle tijd nam. Tijd om me weer te overladen met kusjes (had ik al gezegd dat Boris gek is op kusjes geven ), in zijn armen verstrengeld te liggen. Te lachen omdat we af en toe naar het toilet moeten, of echt even iets willen drinken, de kramp bij een van ons in een been of voet schiet (we zijn ook de jongste niet meer…), of gewoon omdat er veel lol is, er grapjes gemaakt worden, het ontspannen en fijn is.

En ik heb met regelmaat tranen gehad (nu rollen de tranen ook weer over mijn wangen als ik dit zit te typen), omdat ik overweldigd werd met liefde en aandacht, in alle tederheid en sensualiteit die ik nodig had, die ik zo heb gemist (en die ik door de afgelopen weken extra nodig had…). En mijn tranen werden dan weer liefdevol van mijn gezicht gekust. Het mocht er zijn, zonder oordeel…

IK mocht er zijn!

En ik heb me vrij gevoeld om te mogen ervaren, om alle liefde in me op te nemen, om te genieten. Om dat te nemen en te ontvangen wat ik nodig had. Om me geliefd te voelen, om me sexy te voelen, om me vrij te voelen. In alle rust en met alle sensualiteit en aandacht!

Na een heerlijke douche samen, uitchecken en in de auto stappen. Ik zet Boris af op Schiphol, geef hem een knuffel en stap met een grote glimlach op mijn gezicht terug in de auto. Op weg naar een vriendin, die natuurlijk alles wil weten. Maar weet je, ook hier heb ik niet echt verteld wat er precies is gebeurd deze middag. Want het gaat niet om wat er precies is gebeurd, het gaat om de liefde en aandacht in alle tederheid! En die heb ik in overvloed ontvangen!

Dankjewel Fabienne voor het uit de taboesfeer halen van een gigolo! Maar bovenal dankjewel Boris, voor alles wat je me hebt gegeven, voor de zachtheid die je me hebt gegeven, voor alles wat ik heb mogen ervaren! Het was mooi…. heel mooi…!!! Jij bent mooi! En je hebt me laten zien dat ik er mag zijn!

Nu 5 weken verder voel ik heel erge boosheid. Het andere uiterste. Boos op de stilte, boos op het er niet voor mij zijn, gewoon boos op alles. Maar het is ok. Ik mag dit voelen. Want dit heb ik niet verdiend…

Maar ik sta ook weer op de kant. Nog wel druipend van het water, nog nahijgend van de zware strijd om op de kant te klimmen. Als een verzopen kat…

Maar ik heb het gefikst, het is me gelukt, zonder hulp… Alleen, op eigen kracht! (en soms met een klein beetje hulp van een omstander die me de juiste richting op stuurde).

Ik kom er wel!!!!

We zitten even wat te kletsen en voor ik het weet, word ik al vingerend naar een hoogtepunt geleid, die ik natuurlijk nu nog niet krijg… Een paar keer gaat dat zo door. Ik moet me uitkleden en nadat pols- en enkelboeien om zijn gedaan, de vraag of er eigenlijk nog straf open staat… Euh ja… Dus boekje erbij en de straffen worden bij elkaar opgeteld. Op dat moment wordt er op de deur getikt en nadat die open gaat, komt S. met haar slaaf binnen…  

Damn, kortsluiting, wat gaat hier gebeuren… Ik hoor ergens op de achtergrond dat de slaaf zijn kuisheidskooi om krijgt en ze lopen naar de fauteuils toe. Ik sta wat te dralen bij het meubel dat Meester net in het midden heeft geschoven en die nu vol in het licht staat. Ik krijg de opdracht om te gaan zitten. Dat betekent met mijn benen wijd en kutje dus open en bloot richting de fauteuils, waarop S. is gaan zitten, met haar slaaf aan haar voeten op de grond… Ik krijg mijn straf met toeschouwers… Waarom geeft mijn hoofd een error en geeft mijn lichaam iets anders aan… De straf doet zeer, 56 caneslagen op je bovenbenen is geen pretje en Meester is dit keer niet aardig. Van deze pijn kan ik niet echt genieten, en toch voel ik dat mijn lijf reageert en dat ik vochtig ben…

Even later zit ik omgekeerd op het meubel, staat de slaaf aan de andere kant, krijg ik met floggers, canes en diverse zwepen slaag op mijn rug en kont. Een gag in mijn mond tegen het gillen, een dildo in mijn hand “omdat je zo graag een pik vast hebt” (maar ook zodat ik die kan loslaten als het niet meer gaat – mijn eigen grens aangeven…). De Victor Tella doet zeer, heel zeer, maar ik wil me niet laten kennen voor Meester. Wil geen watje zijn, wil aan kunnen wat hij mij wil geven… De slaaf wordt ondertussen ook onder handen genomen en af en toe loopt S. langs en aait dan over mijn rug of kriebelt aan mijn handen. Rillingen over mijn rug of met een schok mijn handen terug willen trekken. Er wordt ook nog wel wat gezegd tussen Meester en S., maar ik kan het niet meer terughalen. Uit mijn comfortzone/ roes gehaald en weer terug in de realiteit: ik ben niet alleen met Meester. De slaaf kan ik handelen en dat zijn Meesteres hem onder handen neemt ook, maar dat ze mij aanraakt, raakt me diep, kortsluiting. Het feit dat ik inmiddels mega nat ben en al een paar keer door Meester richting een hoogtepunt ben geleid, laat ik maar even buiten beschouwing…

De slaaf wordt op het bed in een latex zak gelegd en vastgebonden. Meester leidt me naar het bed en geeft aan dat ik de pik van de slaaf maar eens moet aanraken, dat ik maar eens moet voelen. Een tikje tegen mijn voeten om ze wijder uit elkaar te zetten. Terwijl ik mijn eigen preutsheid aan de kant wil zetten, voel ik een dildo naar binnen schuiven en word ik naar een hoogtepunt geleid. Maar voor dat het zover is, neemt mijn koppie nu echt de overhand en stort ik huilend in elkaar op de grond.
Ik kruip achter Meester aan over de vloer richting de fauteuils waar hij gaat zitten en een dekentje voor mij op de grond heeft gelegd. Aan zijn voeten zit ik wat te huilen en probeer weer wat rustiger te worden.

Even later de eerste ontlading, snel gevolgd door een tweede en derde orgasme. S. is weer binnengekomen, maar ik heb geen tijd om daar lang bij stil te staan, want Meester duwt me naar mijn vierde orgasme en op mijn vraag of ik ajb mag klaarkomen, duurt het antwoord extra lang, en heb ik een zo mogelijk nog heftiger orgasme, dan die ervoor. Een kleddernatte handdoek is een feit…  Ik ben gebroken en stort huilend in de armen van Meester. Mijn hoofd compleet in storing. Maar mijn lijf heeft mega genoten. Het was hells lekker…

Als ik bij ben gekomen, raken we aan de praat over van alles en nog wat. Over mijn preutsheid, dat ik moet “leren loslaten”, dat ik moet “gaan genieten”, maar dat ik niet moet verwachten dat ik 49 jaar aan opgebouwde preutsheid en denkpatronen en zaken “zoals het hoort”, zomaar ineens overboord kan zetten. Leuk dat ik 11 jaar geleden bdsm heb ontdekt, maar ik belandde al vrij snel weer in een relatie. Weliswaar nu met bdsm, maar heb bdsm dus zo goed als niet buiten een relatie om ervaren. Heb altijd in het standaard “keurslijf” geleefd. Netjes opgevoed en me altijd gedragen zoals het hoort. Geen echte uitspattingen, geen experimentele, losbandige seks. Dus kleine stapjes is het devies. Met grote sprongen is de kans mega groot dat we mis gaan springen, met alle gevolgen van dien. Het aanraken van een pik van een slaaf in een latexzak, met een dildo in mijn eigen kut, naar een hoogtepunt geleid door mijn Meester, was al een mega, immense sprong, al lijkt die nog zo klein. En ik ben nu in een veilige omgeving, waar ik kleine stapjes mag maken.

En mijn eigen grenzen aangeven! Ja maar, voor een perfectionist als ik, is dat niet te doen. Ik wil “alles” doen voor Meester, om het hem naar de zin te maken. En die krijg ik dan ook terug geworpen; perfectionisme en bdsm is een hele slechte combi… Want wat nou als ik in handen zou zijn van een Meester die mij niet goed leest, niet goed kijkt, of er gewoon misbruik van maakt. Dan lig ik fysiek compleet open (niet zo moeilijk om met een beetje zweep iemands hele rug open te halen met een paar zweepslagen) en word ik mentaal een compleet wrak. Dat is toch niet mijn bedoeling, dat is toch niet wat ik uit bdsm wil halen… Want als ik niet mijn eigen grenzen aangeef, maar door blijf gaan omdat ik zelf het idee heb dat ik nog niet goed genoeg ben voor mijn Meester, dat ik nog niet voldoende heb ondergaan, dat ik nog meer moet incasseren, dan ga ik er uiteindelijk aan onderdoor…. En ik huil nog maar weer eens een keer.

Meester heeft me dit keer niet alleen fysiek uitgedaagd. Ja, ik heb behoorlijk wat marks, zeker van de straf met de cane op mijn bovenbenen, maar goed die was dan ook verdiend.
Maar hij heeft met name het mentale vlak echt goed aangesproken. Hij kan zo in mijn hoofd gaan zitten, kortsluiting veroorzaken, stemmetjes creëren… Aan mij de schone taak om er mee te leren omgaan, te gaan accepteren en dingen los te gaan laten. En daarbij mijn eigen grenzen niet te verliezen. Want ook ik mag grenzen hebben…

Tijdens het eten mag ik (nog) gewoon aan tafel zitten, worden er grapjes gemaakt, krijg ik het af en toe even lastig, maar geniet ik na van de warmte en gezelligheid. Thuis kruip ik lekker in mijn coconnetje op de bank in een dekentje, met een kopje thee en wat chocola erbij, bel met een bdsm-dinnetje om zoveel mogelijk weer terug te halen, te bespreken en nog wat na te sniffen. Nu ik dit zo heb opgeschreven, besef ik me des te meer hoe ik het heb getroffen met Meester. Dat hij me echt op een goede manier begeleid. Langzamer dan ik zelf zou willen, maar alles voor mijn eigen veiligheid, gezondheid en welzijn… Dank u Meester!

Vanochtend stuurde ik een appje naar Meester dat zijn antwoord op mijn verzoek helder was…. Door zijn geen-reactie, wist ik dat er geen pleziertjes voor mij in zouden zitten. Ik wenste hem een fijne zondag en ging op pad voor een motorrit.

Begin van de middag kreeg ik reactie van Meester en mijn onderbuik was meteen weer van slag. Damn, het was net een beetje gezakt… Ik kreeg de opdracht om in de avond mijn bench te voorschijn te halen en mezelf een uurtje op te sluiten. Hij wilde natuurlijk wel bewijs zien van dat ik er daadwerkelijk in zat. Na het uur mocht ik dan met mezelf spelen, met een speeltje, maar ik moest wel minstens 2 keer klaarkomen.

Met een grote grijns en kriebels in mijn buik stapte ik weer op de motor. De zon ging zowaar ook nog een beetje schijnen . Het was ineens een stuk warmer…. Na thuiskomst eerst maar even bijkomen en wat eten. Ik had ondertussen de slaapkamer een beetje verwarmd, want die is normaal mega koud en om dan naakt (met slechts 1 kledingstuk aan) een uur in de bench te liggen, zou ik niet volhouden.

Alles lag klaar, inclusief mijn speeltje (de European Wand), dus kleedde ik me uit, ging op mijn knieën zitten en deed mijn polsboeien om. Ik had mijn laptop klaar gezet, zodat ik op afstand een foto kon maken als bewijs. Timer ingesteld op mijn telefoon, muziekje op de achtergrond. Ik kroop in de bench, en deed ‘m compleet dicht met de schuifjes. Met de muis van de laptop in de bench maakte ik een paar foto’s.

Daarna muis aan de kant, bril af en ik krulde me op op mijn zij. Maar ik kon de rust niet vinden….
Ik draaide me in een compacte humble positie, met mijn kont naar achteren, maar ook dat bracht geen rust. In de stool houding, helaas ook niet… De rust wilde maar niet komen, sterker, ik werd met de minuut geiler in de bench, mijn ademhaling was snel, mijn hart klopte in mijn keel. En nee, het was niet van angst, het was mijn eigen opgewondenheid…

Ik draaide me uiteindelijk op mijn rug. Moest daarbij wel mijn voeten omhoog doen, anders paste het natuurlijk niet. En lag zo enorm exposed met mijn kutje open en bloot. En ja, het maakte me zo mogelijk nog geiler, maar ik werd wel rustiger. 

Bleef zo een minuut of 15-20 liggen en werd helemaal rustig. Kleddernatte kut, maar wel rustig. Daarna nog een half uurtje of zo op mijn zij gelegen, waarna de timer afliep en ik de bench uit mocht kruipen.
Ik ging op bed liggen, pakte de European Wand en binnen no time kwam ik echt mega heftig klaar. Damn, het was maar goed dat er een handdoek klaar lag. Maar zelfs die was doorweekt… Even bijkomen en daarna weer door. Het duurde nu iets langer, maar mijn orgasme was er zeker niet minder om. Wederom kwam ik mega heftig klaar! Ok, dit was overduidelijk een super ontlading!!!

Ben nog een half uur in mijn bed blijven liggen om bij te komen. Ik was kapot. Nu zit ik heerlijk relaxt, ontspannen, deze blog te schrijven. Grote grijns op mijn gezicht, mijn ogen zacht en ontspannen. Lichte krampjes in mijn onderbuik, maar niet meer dat mega onrustige, frustrerende gevoel.

Dank Meester voor deze opdracht. Ik hoop dat u trots bent op uw sletje…

Voor slechts een knuffel kon ik ‘m komen ophalen. Nou zelfs in deze coronatijd durf ik daarvoor iemand echt wel een hele dikke knuffel te geven (en een bosje bloemen en doosje chocolade natuurlijk – want dat is altijd leuk en lekker…). Hij was al schoongespoten door haar slaaf, dus thuis hoefde ik alleen nog maar het kussen te wassen.

En zo geschiedde het dat er sinds vorige week een bench bij mij onder het bed klaar ligt (moest even andere, iets hogere poten voor mijn bed kopen, omdat ie er anders niet onder past …). Het is nu aan Meester om aan te geven wanneer ik in mijn bench mag / moet. Al hoop ik dat ik snel in ieder geval even mag testen.

De vraag is natuurlijk waarom ik een bench wilde. Ik heb immers een lichte vorm van claustrofobie, dus wat trekt me dan toch aan opgesloten in een bench liggen / zitten? Ik denk dat het juist dat is, wat maakt dat ik er naar uit kijk. Net als een hood op krijgen en daarmee afgesloten zijn van de buitenwereld. In de bench ben ik aan mezelf overgeleverd, kan ik geen kant meer op. Moet ik los gaan laten, ten eerste omdat het niet mega comfortabel ligt, ik niet zo kan liggen als dat ik zelf het prettigst lig. Ik opgesloten zit. Tuurlijk, als ik mezelf “opsluit” kan ik er ook altijd weer uit. Maar toch, het gaat om het gevoel. En dat is wat de bench mij geeft. Een zo mooi gevoel van rust, van tot mezelf komen, van loslaten.
Het is echter ook een stuk vernedering. Als mens opgesloten in een hondenhok…  Het niet waard zijn om in een gewoon bed te slapen. Te kijk gezet worden. Het idee alleen al geeft me een warm gevoel in mijn onderbuik en maakt me nat…

Meester kan hem dus ook op 2 manieren inzetten. Gewoon voor het goede gevoel, als ik geborgenheid nodig heb, om me goed te voelen, vanuit liefde.
Maar natuurlijk ook als straf. Ga maar eens even goed over je “zonde” nadenken en kom maar eens ff tot jezelf.

Maar goed, zo stond ik dus gisteren stipt om 13.00 uur weer voor de deur, met als altijd een bonzend hart en zenuwen die door mijn lijf gieren. Het gaat tegenwoordig redelijk goed vooraf, maar de laatste paar minuten sterf ik het bijna af. Dan bouwen bij mij de zenuwen enorm op… Hij neemt mijn jas aan, laat me de speelkamer in met de mededeling dat ik weet wat er van me verwacht wordt. Dus ik ga in Nadu houding voor de fauteuils zitten en doe mijn ogen dicht om tot rust te komen. Helaas werkt de muziek die op dat moment opstaat, even niet mee aan de innerlijke rust. Een mega druk nummer, dus ik moet me echt even afsluiten en me concentreren op een rustige ademhaling. Hij laat me dit keer langer alleen en het is goed. Maar mijn hart maakt wel een sprongetje zodra ik de deur open hoor ga. Als ie bij me is en achter me staat, kijk ik omhoog naar hem op. Fijn…!!!

Na een kopje thee en wat gekletst te hebben, is het tijd om mijn straf te incasseren. Dit keer 55 caneslagen. Ik mag op mijn knieën voorover op een toestel plaatsnemen. Omdat Meester aangeeft niet bij te houden hoeveel hij er al heeft gegeven, tel ik hardop mee. De eerste 50 gaan nog enigszins goed, maar de laatste 5 doen echt zeer! Ik wil het liefste schreeuwen, maar het is mijn eigen schuld, dus niet zeuren en incasseren. Nadien een bedankje voor Meester.

Daarna is het feest voor Meester en een groot drama voor mij. Hij wil gaan spelen met een 1-tje op mijn lijst. Aan het begin had ie de koffer met inhoud al laten zien en stokte mijn adem al. Nu sta ik vast aan het kruis met mijn polsen en enkels vast en hoor ik hem de Violet Wand al aanzetten. Ik lach nog een paar keer (meer van de zenuwen), omdat hij zelf de schokjes krijgt, maar dan ben ik toch echt aan de beurt. Als er iets is, waar ik echt doodsbang voor ben, is het wel de Violet Wand. Ooit 1x eerder gezien en toen gevoeld op mijn arm, maar ik vind het echt echt echt echt niet leuk… Ik probeer vol te houden, ik wil dat Meester trots op me kan zijn, wil het voor hem kunnen en ondergaan, maar ik vind het zo eng, dat mijn onderlip begint te trillen en de tranen staan in mijn ogen. Ik trek het niet meer… Ik baal van mezelf, voelt alsof ik gefaald heb…

Maar goed, er zijn genoeg andere dingen, en dus pakt Meester een paar van zijn zwepen enzo erbij. En begint mijn voorkant te bewerken. Mijn borsten krijgen het zwaar te verduren vandaag. Met de zwepen, maar ook met een soort “rubberen rottigheid” of iets wat daar op lijkt. Damn, dat doet zeer. Maar het is ook genieten. Hiervan durf ik inmiddels toch wel hardop te zeggen dat ik daarvan geniet. Ja, ik vind pijn fijn en ik word er geil van. Zo het is er uit…!!!

Maar als Meester een vibrator op mijn klit zet, gaat er een knopje om in mijn hoofd. Ok, prima dat ik geil wordt van pijn, maar no way dat ik nu hier staand ga klaarkomen. Dat gaat me niet gebeuren. Meester heeft een langere adem dan ik en dus tilt ie me uiteindelijk over het randje, waar ik zo lang probeerde onder te blijven.

Daarna even bijkomen op een dekentje met een kopje thee (mijn koude thee van eerder, die ik nog niet had opgedronken…). Maar achterkant moet natuurlijk ook nog bewerkt worden. Dus ik mag weer plaatsnemen op het toestel. Geen idee wat Meester allemaal heeft gebruikt. Kreeg nog wel de vraag welke pijn ik het fijnst vind. Nou dat is duidelijk: felle, scherpe pijn. Met doffe pijn kan ik echt niets. Ik weet niet goed hoe ik die moet handelen, wat ik er mee moet. Krijg het idee dat Meester scherpe pijn ook het leukst vindt om te geven, want daarna heb ik geen doffe pijn meer gevoeld.

Hier raak ik de volgorde van de gebeurtenissen een beetje kwijt. Ik weet dat ik paar keer mijn handen naar achteren heb gedaan, beschermend voor mijn billen en dat ik af en toe ben gaan staan, omdat het even te veel werd. Maar ook dat ik weer keurig terug ben gekeerd in mijn houding op het toestel. Dat Meester mij zo knielend wederom een orgasme heeft bezorgd (stomme vibrator), maar dat het ook hier weer wat langer duurde omdat ik met mijn koppie weer teveel tegen hield. Waarom doe ik dat toch, waarom wil mijn hoofd het continu overnemen van mijn hart. Ik las daarstraks zo iets moois op FL: “fijn dat je hoofd je hart vertrouwt”. Wow, wat zal ik blij zijn als dat moment er voor mij is. Dat mijn hoofd mijn hart durft te vertrouwen…

Ik weet ook nog dat Meester met een gemene zweep bezig was en me op gegeven moment zo’n mep ermee gaf, dat ik het uitschreeuwde, maar ook dat ik brak. Bam, daar waren de tranen, ik liet me gaan.
En dat ik op de grond zat nadat ik beetje was bijgekomen en dat ik al sabbelend op de vingers van Meester, die weer mega diep mijn keel in kreeg, waar ik natuurlijk wederom geil van werd. En Meester me voor de 3e keer liet klaarkomen. Nu was er geen houden aan bij mij, want ik lag op mijn rug op de grond, Meester had vrij spel en het randje was nu zo bereikt en hoppa daar ging ik… En deze was een stuk heftiger en zorgde weer voor een breekpunt.

Daarna heb ik een tijdje zitten huilen en hebben we zitten praten over waar ik zo tegen aan loop. Het is mijn opvoeding, achtergrond, mijn preutsheid, hoe hoort het, wat denken anderen mensen wel niet, doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg mentaliteit die ik heb meegekregen… En daardoor kan ik moeilijk loslaten, naast mijn eigen obsessie om de controle te hebben. Want zo lang als ik de controle heb, dan weet ik wat er gebeurt. Als ik los laat, dan moet ik me overgeven aan dat wat er komen gaat…
Daarom werken regeltjes ook zo goed bij mij. Ik weet wat ik moet doen, wat er verwacht wordt van mij en het geeft me rust. Zoveel meer rust in mijn hoofd, dat ik zelfs daarbuiten dingen beter doe.
Maar goed, loslaten dus, en niet meer nadenken over wat “normaal” is. Want was is “normaal”. Binnen onze wereld vinden wij als bdsm’ers bepaalde dingen heel normaal, in bepaalde landen vinden ze iemand stenigen nog heel normaal of eten ze bijvoorbeeld hond. Dus ja, wat is “normaal”.
Belangrijkste blijft vooral dat ik plezier heb en geniet. En zolang er dan niets illegaals gebeurt en het is, zoals nu, in overeenstemming tussen Meester en mij, dan is het goed.

Tijd om naar huis te gaan, dus ik trek mijn spijkerbroek en rest van mijn kleding aan. Meester krijgt een telefoontje van boven dat er voldoende eten is, en dat ik wel mag blijven eten. Op mijn vraag of ik dan wel aan tafel mag zitten, krijg ik een positieve reactie. Nu achteraf ben ik boos op mezelf dat ik daar om heb gevraagd. We hadden al in de regels staan, dat ik in privé en intimi sfeer altijd op de grond of een kussen plaatsneem, tenzij Meester anders beslist. Maar dat betekent dus niet dat ik daar zelf om kan vragen… Volgende keer is mijn plek dus gewoon op de grond. Punt uit.

Als we boven zijn, begint Meester natuurlijk meteen een beetje te stangen door wat dingen te vertellen die beneden zijn gebeurt en voordat ik er erg in heb, steek ik mijn tong naar hem uit. Oh, damn, wat doe ik nu… in privé sfeer staat daar 5 caneslagen op, maar zodra er andere mensen bij zijn, betekent het een vervijfvoudiging van de straf. Bam, 25 caneslagen aan mijn broek hangen en ik heb eerder vandaag alle straf al geïncasseerd. Nou fijn is dat, die schone lei was van hele korte duur.
Ik probeer er nog onderuit te komen, maar Meester had het echt wel goed gezien.  

Aan tafel wordt er natuurlijk wel lekker verder gestangd en de ideeën worden al weer uitgebroed voor andere momenten. Toch wel onhandig hoor dat Meester een partner heeft die ook Dominant is… Samen versterken ze elkaar ook nog eens.
Op tijd naar huis voor de avondklok. En uiteindelijk met mijn polsboeien gaan slapen. Rustige nacht, 1x even wakker om te plassen. Maar werd wat onrustig wakker, omdat ik met name het laatste deel niet meer goed kon plaatsen in welke volgorde alles was gebeurd. En deze controlfreak is dan een beetje van het padje. Maar nu een paar uur later, is het goed. Ik hoef me niet alles meer feilloos te herinneren. Ik mag me overgeven en loslaten. Het is goed…

Dank u Meester voor wederom een fijne middag en dank aan S. voor het mee mogen eten!

Maar goed, het is tenslotte straf, dus het hoefde ook niet van een leien dakje te gaan. En daarbij was het ook niet voor mijn plezier. Mijn lichaam reageert uiteindelijk wel, maar de orgasmes zijn niet fijn meer. Het normaal zo fijne rush gevoel dat door je lijf heen gaat, bleef nu gewoon achterwege…

De mailtjes iedere avond hebben dan ook wel ongeveer dezelfde strekking en de laatste avond eindig ik met:

Dank Meester voor deze straf! Dit sletje heeft inmiddels al geleerd dat klaarkomen niet belangrijk is, zeer zeker niet belangrijker dan de wensen van haar Meester. Voor nu ga ik de periode van 2 weken onthouding in. Fysiek heb ik het ook wel even nodig. Het heeft veel energie gekost, mijn linkerkuit heeft al dagen een kramp er in zitten en mijn clit is er echt een beetje klaar mee…

De 2 weken onthouding zullen me nu wel gemakkelijk afgaan. En wetende wat voor onwijs vervelende straf Meester kan verzinnen, laat ik het (in ieder geval voorlopig) wel uit mijn hoofd om een overtreding te maken.

Maar goed, de straf van de zweep- en caneslagen moet ik nog ondergaan… En ondanks dat ik best een masochist ben, kijk ik hier niet echt naar uit. Ik vrees dat ook dit echt afzien gaat worden…

Ik kan je vertellen, dit is hell!!!! Man, wat valt het tegen om verplicht te masturberen, als je er geen zin in hebt (en dus droog bent) en je dus geen hulpmiddelen mag gebruiken. Voor mij echt een absolute hell!!!! Verslag van dag 1 was in het kort als volgt: slecht geslapen, de ochtend sessie verliep nog enigszins rap, maar het voelde niet goed. Na het avondeten was blegh, het is echt niets met een volle maag… En die voor het slapen gaan kostte me gewoon al een kwartier…

Dag 2 begon verschrikkelijk, ik raak gefrustreerd omdat het niet wil lukken en het kost me uiteindelijk ruim een half uur… Gesloopt, trillend op mijn benen stond ik onder de douche.

Omdat er ook geen leuke gesprekken meer waren natuurlijk in de app, maakte me dat steeds onzekerder, ik voelde me klote en miste mijn Meester. Tuurlijk hoorde dat ook bij het strafproces, en ja, ik wist dat ie zwaar teleurgesteld was, maar ik had hem echt even zo hard nodig!!
En dus trok ik toch maar de stoute schoenen aan en stuurde hem een berichtje met het verzoek of we deze week even kort konden afspreken. Ook nu duurde het weer erg lang voor er een reactie kwam, maar er kwam wel een positief antwoord!! En dus stond Meester aan het einde van mijn werkdag bij mij voor de deur. Ik had hem het liefst om zijn nek willen vliegen, maar heb me maar ingehouden…

We hebben heel goed kunnen praten, over mijn overtreding, over mijn straf, over hoeveel pijn het me deed dat ie me af en toe negeerde, maar dat ik het ook snapte. Gewoon samen praten over het hele gebeuren, waarbij ik aan zijn voeten mocht zitten. Oh wat voelde ik me fijn! Deze aandacht had ik echt even nodig.

Meester wist vooraf eigenlijk al wel dat mijn straf bijna een onmogelijke opgave zou zijn, maar was ook benieuwd hoe ik daar mee om zou gaan. Hij heeft de straf nu iets bijgesteld. Ik hoef het nog maar 2x per dag te doen en mag nu gelukkig wel hulpmiddelen gebruiken. Daarvoor in de plaats zijn er wel 4x 5 zweepslagen met de paarse zweep bijgekomen (5 zweepslagen per keer minder).
Eerder had ik zelf aangegeven dat ik mijn straf bij voorbaat al wilde verdubbelen. Het verplicht masturberen hoeft niet verdubbeld, de 7 dagen totale onthouding uiteraard wel. De 20 zweepslagen worden ook verdubbeld. De 50 caneslagen waren al door Meester verdubbeld…

Met andere woorden, ik heb mijn lesje wel geleerd. Zal niet meer zo snel de fout in gaan, zeker niet met zoiets zwaars. Maar belangrijkste was ook, dat mijn Meester er nog steeds wel voor mij was. Hij had zelfs nog mijn verlaat verjaardagscadeautje bij zich. Speciaal voor mij, van hem… omdat “je zo graag in je blote kont met alleen een t-shirt aan het huishouden doet…”
Mag er ook in slapen… Dat is wel extra fijn!

DANK U LIEVE MEESTER!!!

 … in mijn hoofd. Nee geen kortsluiting meer, het is een grote stroomstoring… Error, error, error…
Waarom is het zo f*#&ing moeilijk om over mijn behoeftes en verlangens face to face te praten… Damn, wat is loslaten moeilijk.

Ok, de nacht was niet zo geweldig, ik had niet anders verwacht; tuurlijk werd ik midden in de nacht wakker, kon ff niet meer slapen, lag te bedenken wat ik aan zou doen (sexy lingerie, met daarover een rok en een bloes, type kantoor tutje… was de opdracht). Ik had beter “niets” als opdracht kunnen krijgen (behalve dat dat zo koud is nu buiten…).
Maar goed, na het opstaan eerst voor de katten zorgen, tas inpakken (waarom neem ik eigenlijk nog een setje “gewone” kleren mee, als ik die toch nooit aandoe) en het passen kan beginnen. Rokje is gelukkig snel gevonden. Ik heb er wel een aantal, maar naar mijn idee voldeden die niet aan het begrip “kantoor tutje”. Dan de bloes, dat is een veel lastigere… Uiteindelijk dan toch maar gekozen voor mijn nette donkergroene bloes, tikje laag decolleté, maar hij is netjes / chic, dus voldoet wel aan het predicaat “kantoor tutje”. Qua lingerie heb ik (naar mijn idee) niet echt mega sexy dingen, zeker niet voor mijn bh’s, dus een zwarte bh en kanten slipje met open kruis. De enige jarretelgordel die ik heb, vind ik hier niet bij passen, dus het worden hold up kousen.
Lekker douchen, alles netjes glad scheren en mezelf insmeren met olie. Mijn haren zal ik straks simpel opsteken, net als een “kantoor tutje”…
Als ik in de spiegel kijk nadat ik de lingerie aan heb getrokken, zie ik best een mooie vrouw. Buikje net te dik, maar verder mag ik er aardig wezen voor mijn 49 jaartjes die ik vandaag ben geworden.

Ok, aankleden, nog even een boterham eten, tanden poetsen, lichte make-up en ik ben klaar om te gaan. Heb flatjes aan, want durf met die sneeuw en ijs buiten echt niet op mijn hakken te lopen. Vind het overigens al koud genoeg met die kousen…
Ik rij een extra blokje om en check nog even mijn laatste (verjaardagsfelicitatie)berichten, zodat ik (bijna) stipt om 13.00 uur aanbel (damn nog net een minuut te vroeg…). Als F. mijn jas heeft aangenomen, krijg ik in ieder geval een positieve opmerking over mijn kledingkeuze. Pfff, dat is gelukt.

F. maakt koffie en thee en heeft al gezegd dat ik mag gaan zitten, maar ik draal een beetje rond. Wil niet op de stoel gaan zitten, voelt niet ok voor me, dus ik wacht totdat hij zit, zodat ik voor hem op de grond kan gaan zitten. Dit is beter. Ik heb wat lekkers voor bij de koffie/thee meegenomen, dus ik bied het F. aan en neem zelf (zonder het te vragen) ook een stukje. Daar krijg ik natuurlijk (terecht) een opmerking over. Niet netjes van me, ik heb weer een hoop te leren…

Het is tijd om mijn checklist door te nemen. Althans, dat vindt F., voor mij hadden we het net zo goed over kunnen slaan. Alles wat geen N is, maakt eigenlijk toch niet echt uit welke gradatie ik daar aan geef. F. geeft nog aan dat ik hem moet aankijken tijdens het gesprek, maar het lukt me niet. Ik ben continu om me heen aan het kijken, kijk langs hem heen en het liefst staar ik gewoon naar mijn handen in mijn schoot… Een mega rode blos staat op mijn wangen.
En waar het nog wel gaat op het moment dat we het over handboeien of mondknevels hebben, zo zwaar heb ik het als over mijn gevoel gaat. Leg maar eens uit wat je zo leuk vindt aan vernederen, of waarom je seks met een vrouw leuker vindt dan met een man (terwijl je nog geen ervaring hebt…). Het lijkt echt eindeloos te duren… En ja, ik voelde me vernederd en heel klein…

F. gebiedt me om me uit te kleden en iets van hem af te gaan staan, handen in mijn nek. Bam, de onzekerheid slaat toe. Waar ik vanochtend in de spiegel nog een best mooie vrouw zag, voel ik me nu niet mooi, onzeker, bekeken (ja dat is natuurlijk ook zo als hij op zijn gemak in een stoel zit op een afstandje), maar zo naakt (en ik ben nog niets eens naakt…).
Ik moet langzaam een rondje draaien. En mijn hoofd begint alweer overuren te maken. Wat is er in hemelsnaam zo moeilijk om een rondje te maken in lingerie voor een man? Wat maakt me nou zo onzeker? Ja hij heeft een partner, ja die is mij bekend en ik ben bij haar bekend, ja die is op de hoogte, ja die vindt het helemaal ok, stemt er volledig mee in. Dus wat maakt, dat het voor mij zo niet klopt in mijn hoofd?

Na goedkeuring kan het setje uit en zet F. mij op een meubel vast, waar mijn benen uit elkaar gezet worden. Kut! Ja dat klopt, die is nu open en bloot zichtbaar… Dingen gebeuren in een sneltreinvaart (voor mij dan soms), klemmen en gewichten op mijn schaamlippen, vingers in mijn mond tot ver achterin en klemmen op mijn tepels (jammer dat mijn linkertepel niet mee wil werken), en tot aan het randje geduwd worden, maar ik mag niet over de klaarkomgrens…

Even later sta ik aan het kruis met mijn armen wijd. Als F. na het opwarmen met de flogger, zijn paarse zweep pakt, sta ik half vloekend en trappelend te incasseren. Ik werp hem een venijnige blik toe, die hij alleen maar waardeert. “Nog 10 te gaan”, zegt ie en hij haalt uit. Keer op keer op keer. Ik trek het nauwelijks meer, damn wat doet dit zeer, en F. maakt me snel los. Nee, nee, zet me terug vast en sla vanaf de andere kant. Dit klopt niet, ik moet nog meer ondergaan, het is niet in evenwicht, niet te lief zijn voor me, straf me, pijnig me, ga door… Maar ik zit al op een dekentje, met een andere deken om me heen en een aai over mijn bol… Wat is hier gebeurd…?

Niet veel later roep ik of ik alsjeblieft mag klaarkomen, nee ik wil dit niet, nee ik wil niet klaarkomen, ja maar ik hou het niet meer, ja maar, dit kan niet…. Kortsluiting in mijn hoofd, maar mijn lijf heeft het overgenomen, en daar is de ontlading… ik huil, voel me klein, ook een tikje vernederd, maar veel tijd om bij te komen, is er niet, want de 2e opbouw is al in volle gang. Ik wil perse met mijn hoofd mijn lijf uitschakelen… het lukt niet, mijn lijf wil maar 1 ding en dat is weer klaarkomen… Ik zeg nog nee alsjeblieft niet, maar het wordt snel gevolgd door de vraag of ik alsjeblieft mag klaarkomen…
Na de 3e keer ben ik echt op, ik ben gebroken, F. heeft bepaald, niet ik, niet mijn koppie, maar mijn lijf heeft duidelijk aangegeven wat het wil…

Ter afsluiting toch nog de serie aan slagen op de andere kant van mijn bil / heup, voorovergebogen en niet vast staand. Een stuk lastiger met incasseren. En oja, ergens nog een keer staand mijn 4e orgasme… 

En dat laatste is me nog genoeg onder de neus gewreven tijdens het etentje met partner als afsluiting. Ja, ik was uitgenodigd om te blijven eten. Mag me wel gelukkig prijzen dat ik nog gewoon aan tafel met mes en vork mocht eten. Maar goed, het was net alsof ik buiten mezelf getreden was. Er werd over me gesproken, alsof ik er zelf niet bij zat. Me ingepeperd dat ik wel 4 orgasmes had gehad, hoe goed ik wel niet de vingers achter in mijn keel kon hebben en hoe ik onwijs had zitten blozen en niet eens F. kon aankijken tijdens het gesprek over de checklist. Dat ik niet eens kon aangeven wat ik bedoelde met klein en groot, of kort en lang… Hoe moeilijk kan dat nou zijn…
Fijn hoor met 2 dominanten aan tafel zitten, die het ontzettend met elkaar naar de zin hebben…

Mijn redding is de avondklok, dus ik moet op tijd naar huis… Saved by the bell…
Nadat F. me in mijn jas heeft geholpen, stopt ie in een fractie van een seconden 2 vingers ver achter in mijn mond en houdt me met zijn andere hand achter mijn hoofd vast. Damn, ik zak bijna door mijn hoeven (gelukkig mijn flatjes aan) en voel me ff zweverig. Tot slot een zoen en daar loop ik de kou in… Even afkoelen, voordat ik in de auto stap. Ik hoef niet ver en draai een kwartier later mijn auto de parkeerplaats bij mijn flat op. Thuis snel katten eten geven, mijn huispak aan, kopje thee erbij en op de bank onder mijn dekentje. Verwarming op slaapkamer klein beetje aan (doe ik normaal nooit), kruikje in bed en uiteindelijk met een icepack op mijn kutje, omdat mijn rechterschaamlip zo gezwollen is dat ie zeker 10x zo groot is…

Teruglezend over dit lange verslag, gaat het nog niet eens over de fysieke dingen, de rode draad van dit verhaal is eigenlijk dat er een mega mindfuck aan de gang is… F. zit in mijn hoofd, nee…, IK zit te veel in mijn hoofd, ik vind het zo moeilijk om los te laten en gewoon toe te geven aan wat ik lekker vind en wat ik graag zou willen. En F. weet er heel goed mee te spelen. Maakt het me extra lastig door me er feilloos continu aan te herinneren. Ik heb nog zoveel te leren, en ik wil graag leren!!! Schijt aan de hele wereld, ik ga genieten…!!!

P.S. mijn straf die ik eerder in de week had opgelopen, heb ik gelukkig niet gehad…