Druppels vanonder de blinddoek
Sommige avonden komen zacht binnen en blijven hard hangen. Niet omdat ze luid of spectaculair zijn, maar juist omdat ze iets aanraken dat meestal verborgen blijft. Afgelopen dinsdag was zo’n avond met Rigger71. Een avond die zich niet alleen in mijn lichaam afspeelde, maar ergens in de fijnere laag daaronder. In stilte, in adem, in aanwezigheid. We begonnen met ipponawa. Ogenschijnlijk eenvoudig, maar juist daardoor zo confronterend eerlijk. Zodra het eerste stuk touw mijn huid vond, voelde ik hoe mijn lichaam zich overgaf aan het moment. De blinddoek ging om, het geluid werd zachter, en ik zakte in dat kleine universum dat alleen bestaat tussen twee mensen die volledig aanwezig zijn. En toen kwamen de emoties. Niet als een golf die overspoelt, maar als druppels die langzaam door een scheurtje naar buiten sijpelen. Ik voelde ze opkomen vanuit een plek die ik lang had dichtgehouden. Onder de blinddoek liepen ze…